Symphony X - Underworld (2015)

Heerlijk album, Russel Allan is op dit album uitgegroeid tot een van de beste zangers in het genre, wat is deze man toch veelzijdig, voor mij persoonlijk houdt hij de geest van Ronnie James Dio levend! Heerlijke nummers, zit geen slechte track tussen. Sterke riffs van Michael Romeo, dit album is meer in evenwicht dan vorige albums en luistert heerlijk weg. Aanrader voor de liefhebbers van progressieve melodieuze metal en hardrock.

Het is weer een fijn album. Vertrouwd vooral. Het materiaal is iets drukker en minder obligaat dan het spul op Iconoclast. Geen idee of dat een plus- of een minpunt is. Vraag me dat volgend jaar maar ofzo.

Gelet op de constatering dat qua sfeer en stijl de dagen van The Damnation Game tot en met Twilight Im Olympus opgezocht worden, zullen de spannendste albums nu voorgoed in het verleden liggen. Dat is enerzijds treurig maar anderszijds is het toch prettig dat ook Symphony X adequaat kan putten uit eigen ervaring en gewoon een plaat inelkaar draait die alles heeft wat ik ervan verwacht.

Inderdaad een heel fijn album. Niets nieuws onder de zon. Hele fijne productie en goed uit te luisteren. Wel een boel sterke songs! Een stuk beter dan mijn vorige kennismaking met de band (Divine Wings).

Lekker album met als absolute hoogtepunt Underworld en Nevermore kort daarachter. De band doet met dit album een beetje afstand van de prog en de nummers klinken wat eenvoudiger, wat als gevolg heeft dat tegen het einde van het album de refreintjes wel gehoord heb. Er zijn natuurlijk meesterlijke riffs te horen als in Nevermore en Allen verzorgt zoals gebruikelijk een deluxe aanbod aan vocalen; vooral in Underworld, waar hij in de coupletten als een wolf met hondsdolheid klinkt en als een raaf opstijgt in het refrein, is een fantastisch voorbeeld. Kleine vier sterren.

Potverdikke wat blijkt dit na enige tijd toch een geweldig album zeg! Deze bevalt me qua stijl en productie net even iets beter dan de vorige albums. En dan met name Iconoclast.

Dit is een groeialbum, de eerste 5 songs vind ik geweldig. Helaas duurt hij net iets te lang om mij over de gehele speelduur geboeid te houden. Hierdoor is mijn aandacht vaak al weg wanneer ik aangekomen ben bij de laatste paar songs van deze plaat.

Dan zou ik toch nog even volhouden als ik jou was. Want de laatste 4 á 5 nummers zijn fantastisch. Doen wat mij betreft niet onder voor die op de eerste helft van het album in ieder geval. Met name Swan song vind ik fenomenaal!

Deze band maakt gewoon heerlijke nummers en verzand niet in gepingel zoals Dream Theater. De eerste helft van de CD en Swan Song zijn gewoon super.

Was bij Iconoclast ontgoocheld. Die cd kon de aandacht bij mij niet vasthouden. Met gezonde argwaan beginnen luisteren naar Underworld. Man, man, man ... wat een verschil! Dit is echt een prachtcd! Meeslepend en toch brutaal. Heel sterke zang! Eindelijk zingt hij weer ipv brullen. Zo mogen ze er nog maken.

Gisteren aan het werk gezien in Vosselaar. Schitterend optreden. Heel energiek. Ze speelden volledig Underworld (wel in een aangepaste volgorde) en daarnaast nog een paar nummers van Divine Wings, eentje van V en eentje van Paradise Lost. Dus niet echt voor diegene die liever de oude albums horen dan de laatste worp.
Los van de muziek viel vooral de performance van Russel Allen op. Man, dat is een entertainer. Hij heerst over het podium en weet perfect het publiek te bespelen. Indrukwekkend.

Deze mooie ronde 4,00 is ook precies wat ik van deze muziek vind! Vooral heerlijke instrumentatie, erg lekkere nummers. Maar oh oh oh wat een foeilelijke hoes. Doet gelukkig niets af aan de muziek

Symphony X heeft lelijkere: de "The Divine Wings of Tragedy" of "Twilight in Olympus" hoezen. Ik mag deze hoes wel, en de muziek al helemaal, heel erg goed gedaan. Beetje een concept album met een persoonlijke touch qua teksten. Symphony X vind zichzelf keer op keer opnieuw uit, zonder hun smoel te verliezen. Ik heb ze net live gezien, hele fijne band en: Russel Allen is een super frontman, weet het publiek goed mee te krijgen!

De strijd tussen de laatste drie albums is beslecht in het voordeel van Iconoclast, maar het scheelde niet veel of Underworld was mijn favoriet geweest. Het album is erg consistent en is bovenal erg afwisselend met een aantal harde tracks (Underworld, Kiss Of Fire), ballads (Without You, Swan Song) en melodieuze tracks (Legend, Charon, To Hell And Back) en heeft een lekker ademende productie zoals het geval was bij Iconoclast. Wat dit album echter net minder maakt dan zijn voorganger is het gemis van When All Is Lost, dat mijn absolute Symphony X nummer genoemd mag worden. Het is echter een klein minpuntje waar dit album vanzelfsprekend weinig aan kan doen, want het gemusiceer, songmateraal en de wederom weergaloze zang van Allen doen niets fout. Without You, Legend en Charon horen echter wel bij andere subfavorieten.

Underworld is wat mij betreft een prima afsluiter van deze marathon, die me vooral bewijst dat Symphony X met songgerichte albums toch een stuk meer mijn aandacht trekt. Ik kan me voorstellen dat veel fans toch liever het oude werk horen, voor mij gaat de voorkeur toch echter het meeste uit naar de technische power metal die vanaf Paradise Lost is ingezet.

1. Iconoclast 4.5*
2. Underworld 4.5*
3. Paradise Lost 4.5*
4. V - The New Mythology Suite 4.5*
5. Twilight In Olympus 4*
6. The Divine Wings of Tragedy 4*
7. The Odyssey 3.5*
8. The Damnation Game 3.5*
9. Symphony X 3*

Gemiddeldes:
1. While Heaven Wept 4,4*
2. Finntroll 4,36*
3. Sonata Arctica 4,33*
4. Primordial 4,25*
5. Psychotic Waltz 4,25*
6. Thyrfing 4,21*
7. Stratovarius 4*
8. Symphony X 4*
9. Helloween 3,9*
10. Iced Earth 3,81*

Na mijn erg positieve ervaring met Iconoclast is het jammer om deze marathon in lichte mineur af te sluiten. Underworld behoort in mijn ogen tot de betere albums van Symphony X. Er word echt geprobeerd om hier iets moois van te maken en daar slagen de heren ook best in, maar de vonk wil niet overspringen. Het is voor mijn smaak soms te modern. Dat is mijn enige echte punt van kritiek, want verder is dit album productioneel prima, zit de afwisseling er behoorlijk goed in. Toch pakt het me niet. Misschien wel omdat Underworld weer meer prog dan power is, maar wellicht omdat ik de connectie van de muziek met (klassieke) thema's als Dante's Inferno in de verste verte niet hoor. Het deed me weinig en dat vind ik eigenlijk wel jammer. Er is niet echt iets waardoor ik iets tegen het album kan hebben, maar er zijn ook weinig sterke kanten aan dit album. Het luistert prima weg, maar blijft niet hangen.



Eindstand:
1. Iconoclast
2. V - The New Mythology Suite
3. Underworld
4. Paradise Lost
5. Twilight In Olympus
6. The Divine Wings of Tragedy
7. The Damnation Game
8. Symphony X
9. The Odyssey


Gemiddeld: 3,33*

1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Finntroll (4,5)
3. While Heaven Wept (4,3)
4. Primordial (4,19)
5. Thyrfing (3,93)
6. Stratovarius (3,87)
7. Helloween (3,67)
8. Symphony X (3,33)
9. Iced Earth (3,25)
10. Sonata Arctica (2,44)

... ook al zolang op het wachten op een nieuwe SX, wellicht wat zachter, maar zeker de moeite waard: Artificial Silence - Negative Space (2018)