Symphony X - Underworld (2015)

Ze nemen de laatste jaren de tijd voor de opname van een nieuw album, maar deste meer kijk ik uit naar het nieuwe album van deze (prog)metalgiganten.

Oef we zijn nog nauwelijks halverwege 2015 en ik kom al om in de nieuwe platen... Ze zijn wel allemaal het beluisteren waard gelukkig. De single klinkt alvast erg goed!

Zo nevermore zit nu al in mijn hoofd super catchy refrein ik kijk hier wel naar uit.

Damn! "Without You", behoorlijk anders als ik van Symphony X gewend ben. Wonderschone track!

Zeer benieuwd! Morgen even beluisteren

Nevermore lijkt qua sfeer terug te grijpen op The Damnation Game. Without You is inderdaad a-symphony x. Ik verwacht een minder obligaat album als Iconoclast. Ofschoon ik die ook erg graag mag draaien.

Without you steelt de show van deze twee songs wat mij betreft! Iets totaal anders dan dat we tot nu toe gehoord hebben. Nevermore hakt en zaagt er heerlijk op los zoals we dat al jaren van ze kennen.

Beide vrijgegeven nummers zijn echt geweldig goed! Without You doet mij sterk denken aan het nummer Paradise Lost, maar daar is natuurlijk niks mis mee. Vooral ook fijn om Russel Allen weer met zijn minder ruige stem te horen zingen. Ik ben alleszins heel erg benieuwd naar dit album!

Without You is toch gewoon een standaard Symphony X ballad? Ik hoor weinig nieuws in ieder geval. Het klinkt wel weer erg lekker, vooral het instrumentale stuk wat lijkt terug te grijpen naar hun oude werk.

Is misschien een standaard Symphony X ballad, ja, maar ik vind het wel goed klinken. Het is inderdaad weer meer zoals vroeger. Bij het refrein in Nevermore heb ik het gevoel dat het 'cleaner' gezongen is dan de meeste zwaardere nummers op de voorbije 2 albums, en dat vind ik wel fijn. Doet opnieuw wat meer denken aan de oudere albums. Niet dat ik problemen heb met de 'cookie monster' vocals van Russel Allen (betere term gezocht? ). Die man kan echt alles.

Ik vind "Without You" geen ballad eigenlijk (ook niet standaard Symphony X trouwens).

Sinds gisteravond laat in bezit. Nu een keer of vijf beluisterd. Durf nu al te zeggen dat dit het beste album van Symphony X is. Nog steeds (bij vlagen) erg hard, maar minder (bijna geen) gebrul van Russell Allen, de song staat duidelijk voorop en het geheel is simpelweg mooi in balans. En dan die melodieën... Deze band is volwassen geworden.

Voor Symphony X doemt nu het Dream Theater-syndroom op: de eigen stijl is min of meer uitontwikkeld, slechts inspiratieloze platen volgen die niemand nog echt kunnen boeien. Je hoort af en toe namelijk typische Symphony x-trucjes en riffs waardoor je soms denkt: dit effect en deze riff heb ik in een iets andere gedaante al eerder gehoord.

Twilight of Olympus is mijn favo SX plaat en daar gaat Underworld niks aan veranderen. Dat wil niet zeggen dat Underworld geen ontzettend goede plaat is. Ik ken hem nu nog te kort om er echt goed over te oordelen.

Twilight in Olympus denk ik?

Oeps, en dat over 1 van mijn favoriete platen. (Schaam schaam)

Mijn eerste oordeel: matig. Ik had er waarschijnlijk meer van verwacht. Ga het album nog wel 2 of 3 keer beluisteren en wie weet groeit het album nog. De ouverture bijvoorbeeld had van mij een stuk korter mogen zijn.

Zeker weer een lekker album maar voorlopig vind ik de voorloper nog even beter. Without You heeft wel een hele goeie melodie maar helaas wordt het refrein op het eind teveel herhaald. Verder valt er na een eerste luisterbeurt weinig op het album aan te merken.

Ik moet toch eerlijk bekennen dat ik hem toch lichtjes vind tegenvallen. Alle SX elementen zijn aanwezig maar nergens wordt het echt spannend of word ik verrast. En niet alle songs vind ik even sterk. Misschien komt het wel doordat ik meer hoopte op een terugkeer naar de prog van hun eerste platen. (Zoals ze dat vooraf aankondigde)

Al met al ligt de kwaliteit zo hoog dat ondanks dat Underworld nog steeds een hele goede plaat is die ik de komende tijd met veel plezier zal draaien.

Favoriete songs: Without you, Kiss of Fire, Charon

Symphony X was altijd onderscheidend door hun neoklassieke arrangementen die volop te horen zijn op albums als Divine Wings en V. Op The Odyssey werd een uitstapje gedaan naar zwaarder metaal, maar met behoud van de subtiliteit. Paradise Lost vond ik zeer vermoeiend voor de oren, Iconoclast nog erger. Deze doet het iets beter, maar het niveau van de oudere platen wordt helaas niet meer gehaald. Daarbij vind ik de mechanische Jens Bogren productie erg lelijk (terwijl zijn mix voor Leprous wel top klinkt). Helaas.. Ik ben blij voor iedereen die dit wel te gek vindt in ieder geval.

Ik hoor hier anders toch een hoop meer pre-Odyssey in terug dan alle andere platen welke daarna zijn uitgebracht. Het is ook niet echt een terugkeer naar die sound (zou ook mooi 'progressief' zijn zeg), maar ik vind het wel een mooie balans tussen het moderne en oudere geluid van de band.

Zojuist de eerste luisterbeurt gegeven. Ik kreeg kippenvel vanaf de overture en die ging niet meer over. Wat een dynamisch meesterwerkje. Ik heb een enorm zwak voor Russell's stem en die komt hier echt geweldig naar voren. Ik begin gewoon met 5 sterren en dan zie ik na verloop van tijd wel hoe veel ik die afkalf.

Ik doelde eigenlijk meer op het type songs dat men toen maakte i.p.v. de sound. Ik hoopte op songs van het type smoke en mirrors, wat betreft opbouw en songstructuur. De songs op Underworld zijn meer "standaard" songs.

Smoke and Mirrors is een van DE nummers voor mij, heerlijk nummer!

Ik ben er nog niet uit. Aanzienlijk makkelijkere luisterervaring dan zijn 'too much' voorganger, maar op het eerste gehoor klinkt mij deze dan weer iets te gemakkelijk. Een soort best-off van Symphony X verpakt in hapklare brokken. Ik luister verder. Misschien valt het kwartje.

Enorme meevaller deze plaat. Ik vind het toch vaak een tikkeltje over the top, maar deze plaat is heel songgericht en bevat met charon, without you en in my darkest hour gewonn hele sterke songs.

Niks mis met songgericht. Maar nummers die gemiddeld bijna 6 minuten duren vullen met teveel herhaling van het refrein vind ik wat minder. Niettemin een prima album hoor.

Topper van Symphony X. Met name de zang van Russell is weer een enorme verbetering t.o.v. Iconoclast en zijn werk met Adrenaline Mob waar hij naar mijn mening te veel de powerzanger probeert uit te hangen.

Boeiend album van kop tot staart!

Symphony X staat inmiddels al jaren garant voor meer dan gemiddeld goede albums, dat is met Underworld niet anders. De zang en gitaar hebben natuurlijk een topbezetting en onder de drums, bas of toetsen is ook geen zwakke schakel te ontdekken. Qua songmateriaal is dit ook gewoon erg goed. Kiss of Fire is agressief hard en in Charon houdt de band ruimte over voor meer melodie. Voornaamste sterke punt is de variatie in de zang, dat neigde de laatste albums teveel eentonige powerplay te worden.

Melodieuzer dan het vorige album Iconoclast en al met al ook wat minder indrukwekkend. De hardere, meer agressieve kant van deze band bevalt mij toch net iets beter dan het meer traditionele en tja, soms een beetje oubollige geluid van deze Underworld. Neemt gelukkig niet weg dat de uitvoering van de songs superieur is, met heerlijk gitaarwerk en een hoofdrol voor de fijne zang van Russell Allen. Er staan ook een aantal topsongs op, zoals het felle Kiss Of Fire en de aanstekelijke afsluiter Legend.

Iemand tipte me deze plaat. Wel van deze band gehoord, maar is niet blijven hangen. Op het eerste gehoor dacht ik; daar gaan we weer, zo’n belegen metal plaat. Beetje anders geproduceerd dan vroeger, blast beats, beetje complex doen, maar dit keer liep het anders. Ik ben volledig overtuigd, draai em grijs. Zelfs die ballad “Without You”….ik durf het bijna niet te zeggen…hij, eh, hij is mooi. Ergens zit dat belegen metal geluid er wel in, maar het stoort me niet. Daarnaast staan er gewoon bijna allemaal top nummers op. Repeat, repeat!!
Na Tremonti en Armored Saint, wederom een goeie melodieuze metal plaat dit jaar.