Cathedral - Forest of Equilibrium (1991)

Gave albumhoes! Qua muziek geef ik eerder de voorkeur aan het Doom-metalwerk van My Dying Bride of Anathema. Zelfs het - nog - tragere Winter is beter te verteren dan dit album. Toch gewaagd van de heren van Cathedral om zo'n (destijds) nieuwe vorm van metal te spelen.

Nee, dit was toch niet mijn pakkie an.
Een tijd geleden heb ik deze gekocht voor een schamel bedragje, het scheen een klassieker te zijn binnen het Doom genre. Ik hield niet echt van Doom, maar goede muziek verdient moeite, dus verdween deze plaat in mijn collectie.

Nu, ik kan wel begrijpen waarom deze CD een klassieker genoemd wordt. Het zit allemaal zeer goed in elkaar, de melancholische sfeer is beklemmend ["reaching happiness....touching pain!!" ] maar los van die sfeer pakt het me niet.
Aan de zang heb ik ook nooit kunnen wennen, het was gewoon irritant bij vlagen. Misschien lag dat aan de productie, misschien aan mij.

Hoe het ook zij, ik heb hem inmiddels weggeruild. Ook ik, net als Sir Odolf, geef de voorkeur aan bands als Winter en My Dying Bride.
Wellicht dat het kwartje in een later stadium nog gaat vallen, vooralsnog zet ik Forest of Equilibrium op de reservebank.

In vergelijking met Carnival Bizarre valt deze plaat mij erg tegen. De songs duren hier gewoon veel te lang en kunnen mij nauwelijks boeien. (Traditional) Doom is één van mijn favoriete muziekgenres, maar het moet niet te langdradig worden. Daarnaast vind ik de zang niet al te best. De zang op Carnival Bizarre was ook niet al te best, maar het past wel beter bij de muziek dan de grunt die Lee Dorrian hier gebruikt.

Ik denk dat ik deze plaat wat meer luisterbeurten moet gunnen. Dan kom ik met mijn definitieve oordeel.

Lee Dorrian was voor mij de reden deze CD indertijd aan te schaffen.
Toen hij nog zanger was bij Napalm Death was hij heer en meester op het podium, ik hoopte dat hij dit door zou zetten bij Cathedral.
ND's Bill Steer vertrok eerder naar Carcass, Mick Harris begon wat te expirimenteren met electronische muziek.
Daar waar BS en MH een goede keuze maakten sloeg Lee de plank volledig mis...

**

En toch is dit een klassieker in het stoner/doom genre... Ik trek de stem van Lee Dorian ook niet altijd even goed... Maar muzikaal is het sterke doom...

Ik heb het album vele luisterbeurten gegund, maar het kwartje wil maar niet vallen. Vooral de zang van Lee Dorrian kan ik hierop echt niet trekken. Muzikaal gezien is het soms wel goed, maar het wordt voor mij erg snel eentonig. (Traditional) Doom is wel één van mijn favoriete muziekgenres, maar het moet niet te lang duren. Wel moet ik zeggen dat het openingsnummer geweldig is (voor met de fluit in het begin). Jammergenoeg kan ik niks anders doen dan 2 sterren geven. Geef mij maar Saint Vitus en Candlemass.

Dit is jeugdsentiment voor mij en nog steeds vind ik dit een mooi album .
De stem van Lee vind ik op deze plaat mooier dan dat "geheee" en "ge-alright"op de latere platen los van het feit dat het vaak vals is ook.
Muzikaal werd het na deze plaat ook een stuk minder..ik heb nooit het hippie gevoel gehad wat de mannen trachten te bereiken met hun "stoner" metal met oerlelijk gitaargeluid.
Nee geef mij maar dit album en als ik naar stoner/psychedelischerock en andere vuigheden wil luisteren geef mij dan maar superjudge/spine of god van Monster Magnet of Sky Valley van Kyuss.

**** voor deze geweldige psychedelische doom plaat.

Nee, deze plaat is niet voor mij bestemd. Waar ik graag luister naar "Carnival Bizarre" en vooral "The Ethereal Mirror" trek ik dit niet of nauwelijks. Met name de vals klinkende - of liever de bewust atonaal gespeelde gitaren bevallen mij niet. Dat diezelfde gitaren dof klinken vind ik geen probleem; "Welcome to Sky Valley - hierboven ook al even genoemd - is een van mijn favorieten ooit. De nummers zijn, zoals het hoort in het genre, langzaam gespeeld maar duren allemaal net even te lang om de aandacht er goed bij te houden. Toch doe ik deze cd niet weg: Het hoesje is zo mooi! Voor lekkere doomy muziek luister ik naar Paradise Lost - Shades of God.

De zang verpest het hier een beetje, jammer.

In een tijd dat doom metal met Paradise Lost of My Dying Bride zo'n beetje de meest (mij bekende) extreme vertegenwoordigers had, was Cathedral heel wat trager en mistroostiger dan voornoemde bands. Het obscure Dream Death deed al eens eerder een poging om zo traag te zijn, maar Cathedral spant voor wat 1991 betreft, de kroon. Eerst was er de Mourning Of A New Day demo en toen was er ineens Forest Of Equilibrium. Na een lieflijk, sereen intro van akoestische gitaar en dwarsfluit wordt je een diep tranendal gestort waar je pas na vijftig minuten weer uit kan klauteren. De zeurende klaagzang van Dorrian is in mijn beleving een goede toevoeging aan de algehele sfeer van het album. De muziek is wel wat monotoon. Dat is wel vaker het geval met doom metal. Het gaat dan ook met name om de zeer verdrietige sfeer. Toch staan hier wel enkele doomkrakers op. Ebony Tears heeft ondanks het uitermate lage tempo genoeg energie in zich om je te doen laten opveren. Hetzelfde geldt voor het magistrale titelnummer, waar Cathedral ook wel een beetje de hand van collega's Paradise Lost probeert te schudden.
De enige vesnelling zit in het korte Soul Sacrifice. Maar zelfs die track is uitermate log te noemen.
Wie graag de wangen nat heeft van de tranen, kan niet om deze geweldenaar heen.

Samen met Endtyme draait dit album inmiddels de nodige jaren in de collectie. Vandaag eens om Cathedral gezocht op Marktplaats, maar alleen het hier matig beoordeelde Supernatural Birth Machine staat er, voor weinig geld, op. Zoek eigenlijk hun tweede en/of derde, duikt vast wel eens bij King Kong op.
Over het album: ben gisteravond zelden zo lekker in slaap gevallen met muziek als bij Forest of Equilibrium. Vandaag op een wat harder volume gedraaid. Wat een allemachtige 'grafplaat' is dit! Favorieten zijn Ebony Tears en Soul Sacrifice. Ook de opener en afsluiter zijn erg geslaagd. 't vijfde nummer vrij redelijk, het zesde gaat wel - erg mooi slot - en over Serpent Eve heb ik de kritische kanttekening dat het in het begin een erg mooie zanglijn heeft, maar vanaf 4:00 overslaat in vaag, onverstaanbaar gemompel.
Toch een verhoging naar 4,0, want dat krijgt Lost Paradise van Paradise Lost ook van mij, en die CD heb ik weggegeven aan mijn familie (heb de LP nog).

Forest of Equilibrium stond zo'n vijftien jaar geleden al op een briefje met albums dat ik nog eens zou moeten luisteren, omdat het positief besproken werd in de Aardschok Metalencyclopedie. Of hoe dat boek nou ook maar weer heette. Ik heb er in ieder geval weken in gestudeerd, tot het echt weer terug moest naar de bibliotheek.
Nu is het er toch eindelijk van gekomen. Conclusie: gelukkig dat ik hier vijftien jaar geleden geen tijd aan heb verspild. Hoewel: misschien had ik het album toen beter gevonden dan ik het nu vind. Mijn eerste bezwaar is er eentje die ik bij meer klassieke doom heb: de muziek klinkt als een kopie van Black Sabbath. Inclusief de zanglijnen die de gitaarmelodieën volgen. Misschien is het wat harder en is de zang anders, maar geef mij dan toch maar het origineel. Om dezelfde reden komt mijn Day of Reckoning van Pentagram ook nauwelijks uit de kast. De tweede reden waarom Forest of Equilibrium me maar zo-zo bevallen is, is de zang. Lee Dorrian weet niet helemaal te weten wat hij wil. Grunten of zingen, en blijft daarom maar half tussen beide stijlen inzitten. Helaas overtuigt hij daarmee allerminst.
Dat maakt het beluisteren van dit album een hele zit, waaraan ik niet zo snel nog eens zal beginnen.

Een verbazingwekkend laag stemgemiddelde voor deze doom-klassieker. De eerste keer dat ik deze opzette vond ik het eigenlijk een oprecht vreemde ervaring. Niet in het minst door die ontzettend bizarre declamerende half-grunt die Lee Dorrian op dit album inzet. De manier waarop de excentrieke zangstijl gecombineerd wordt met zware Black Sabbath-achtige riffs (maar dan extra log) en die magische fantasy-achtige interludes, is iets wat tijdens een eerste draaibeurt niet meteen te bevatten valt. Toch is er iets met die aparte buitenwereldse sfeer van het album, waardoor ik van tijd tot stond weleens zin heb om de plaat nog eens te draaien. Cathedral ging hierna meer de traditionele toer op met een uitgesproken stoner-achtige sound. Een Forest of Equilibrium werd door de band zelf, laat staan in doom-land, niet meer herhaald.

..en dan helaas niet heel erg overtuigend naar mijn bescheiden mening.

Ik heb buiten Forest voor de rest alleen nog maar The Carnival Bizarre, The Ethereal Mirror en The Garden of Unearthly Delights beluisterd. Ik heb alleen nog Forest thuis in de platenkast staan en dat zal zeker de eerstvolgende tijd wel nog zo blijven. Garden had een paar songs die ik wel memorabel vond, maar de rest en de andere albums konden me toch een pak minder bekoren. Ze missen toch dat eigen gezicht dat Forest bijvoorbeeld wel heeft.

Helemaal mee eens!

The Last Spire is toch ook zeker de moeite meer dan waard. Heel eigenzinnig. En ik zweer verder ook bij Forest Of Equilibrium. Cathedral was destijds best extreem qua doom.

The Last Spire heb ik eigenlijk nog niet beluisterd, maar ben dat zeker wel nog van plan om te doen. Die extreem zware, verpletterende sound was indertijd zeker en vast een nieuwigheid in de doom. Doom is natuurlijk altijd al gekenmerkt geweest om zijn zware sound, maar Cathedral was zeker bij de eersten om die extreem laag gestemde mokerhamer-riffs in te zetten.

In 2010 werd deze doom klassieker in t geheel live gespeeld en is nu ( of binnenkort) uit op 2LP.
Eigenzinnig album die door de stoner- doomliefhebbers toch eens onderworpen dient te worden aan een depressing luisterbeurt.

Een collega had altijd een typische one-liner die hij te pas en te onpas gebruikte: wat heb je toch een hoop bijzondere vogels op de wereld rondlopen

Deze frase is goed van toepassing op metalen hippie Lee Dorrian. Deze Engelse treurwilg maakte een doorstart met Cathedral nadat hij Napalm Death de rug had toegekeerd.
Ook vanuit muzikaal oogpunt zou hij uit een ander vaatje gaan tappen.
Het grunten zou hij grotendeels achterwege laten en ook het brute death/thrash geweld, zo kenmerkend van zijn voormalige broodheer, bleek hem niet meer zo aan te spreken.

Daar kwam doommetal in optima forma voor in de plaats. Met zijn dronkemansgemurmel - ik weet niet hoe ik anders zijn vocale capaciteiten zou moeten duiden - reeg hij op geheel eigen fascinerende wijze de songs aan elkaar. Dat is niet direct een positieve aanbeveling, voor een dergelijk genre hoor ik toch liever een Lowe of Holmes, maar dat is persoonlijk.

Forest of Equilibrium vormt zijn eerste wapenfeit. Het is een aardige plaat maar ik word niet omver geblazen. De verering van Sabbath is evident, het tempo is uiteraard laag en log, zo kenmerkend voor het genre.
Hier en daar kost het mij moeite om de aandacht erbij te houden, pas wanneer er enkele tempoversnellingen worden geplaatst, heeft het mijn aandacht.
Soul Sacrifice vormt hiervan een prima voorbeeld, een dijk van een song met enkele uitstekende transities, Forest had meer van dit soort nummers kunnen gebruiken.
De plaat heeft zo zijn charmes maar duurt mij door het muzikaal gebodene te lang. Een aardig debuut derhalve.