Fear Factory - Genexus (2015)

Tsja weer een nieuwe fear factory. Weer een uur lang staccato hakken door Burton en Co. Hij speelt nu via spotify, klinkt allemaal weer erg lekker. Weet aan de andere kant nog niet of ik hier wel geld aan uit ga geven. Het 'been there, done that' gevoel bekruipt me een beetje. Het is wel goed hoor, maar niet anders dan de voorgaande platen, pulserende bas drum, dino is als van outs superstrak in het betere staccato werk. En vocaal is het ook allemaal dik voor elkaar.

Precies zoals Eddie hierboven begint:" Tsja weer een nieuwe Fear Factory".
Veel nummers doen me aan andere liedjs uit de FF catalogus denken, alle electronische poespas om de ritmes heen klinkt erg nep (de strings intro van Dielectric bijv., afgrijselijk) en valt, meer dan anders, op als opvulling en effectbejag. Het dient als een verbloeming van de anders eentonig klinkende liedjes en dat maakt dat ik er na een of twee keer al op ben uitgekeken. Zelfde als de vorige FF plaat dus.

Bij Obsolete voegde al die postproductie daadwerkelijk iets toe en daarom staan al de liedjes voor mij nu na bijna 20jaar nog steeds stevig overeind, ook al klinkt de electronica gedateerd. Genexus wordt bij de release heftig gepromoot als meesterwerk (aldus de band zelf) maar die gave hebben ze al lang niet meer in zich.

Heb de plaat nu een keer of wat de revue laten passeren, en ik moet zeggen dat het wel gewoon weer een dijk van een album is. Als maiden fan ben ik wel gewend dat bands een beetje in herhaling vallen (maar dat schuif ik meer onder de noemer 'herkenbare sound'). Het grote probleem met deze plaat is dat ik letterlijk het gevoel krijg dat ik naar een 'best off 2004-2015' zit te luisteren. Ik verbaas me erover hoe bekend alles klinkt, vrijwel alle riffjes, alle zanglijnen alle post productie dingetjes klinken alsof ik ze al eens gehoord heb. Ben je niet bekend met Fear Factory of uitgeluisterd op één van de vorige platen dan kun je deze blind aanschaffen heb je, zoals Eddie dat heeft, twee of meer van de vorige 4 platen al in huis dan voegt dit weinig toe. Ik kan er echter ook geen onvoldoende voor geven daarvoor is het simpelweg te goed gespeeld! 3*

Er zit inderdaad weinig verandering in ten opzichte van vorige albums. Maar buiten dat wel weer een lekker stevige plaat met nog net genoeg variatie om alles uit te luisteren. Ieder nummer heeft iets goeds te bieden op zich, en dat miste ik nog wel eens op Mechanize en Industrialist. Ik heb ook albums van daarvoor geluisterd en ook dan valt het me op dat niet ieder nummer mij weet te boeien. Bij deze plaat lukt dat aardig. Heeft grotendeels ook wel met thematiek te maken. Ik ben groot cyberpunk-fan en dit album brengt die sfeer naar mijn mening beter over dan de vorige twee albums waar het industriële toch iets meer overheerste. Expiration date is een mooie hommage aan Blade Runner.

3,5

Is Fear Factory de AC/DC van de metal? Er valt wat voor te zeggen. Ook dit album klinkt grotendeels als een herhaling van zetten. Het songmateriaal doet sterk denken aan Obsolete; teksten en thematiek lijken zo weggelopen van verscheidene eerdere albums. Wanneer Soul Hacker inzet heb je direct het gevoel naar een kopie van de klassieker Replica te luisteren. En toch... De muziek van de band heeft me altijd erg aangesproken. De lekker hoekige gitaarriffs, de galmende zang van Burton C. Bell, dat lekker dreigende futuristische sfeertje. Ja, ik kan er wel wat mee, ook nu weer. Het album bevat geen slechte tracks; van de heerlijke opener Autonomous Combat System tot het sfeervolle afsluitende Expiration Date, vol Blade Runner-verwijzingen, is het wederom genieten geblazen. Deze fabriek mag dan inmiddels weinig meer dan formulewerk afleveren, maar doet dat wel verdomde goed.

Ja, Fear Factory is al 20 jaar niets nieuws meer onder de zon, maar ik blijf het lekkere muziek vinden.