Ed Starink - Synthesizer Greatest, Volume 2 (1989)

rustige opvolger van de eerste cd (volume 1) hier staan rustigere nummers op

Zelfde hier goede cd, met een korte versie van 'Spiral'
en 'Equinoxe part IV'

3,5* ster

Aaah, jeugdsentiment dit

Ik was een jaar of 5-6 en wàs verzot op deze compilaties. Er ging geen dag voorbij of ik luisterde naar deze (toendertijd nog) cassetjes. Ik weet nog heel goed dat ik er als kind door bezeten was. Tjongejonge, dat waren tijden. Ik heb deze cassette trouwens nog. Straks nog eens naar luisteren en ik voel mij terug kinds.

eerste cd ooit gekocht, de cd was toen net in opkomst, ik was toen als tiener erg onder de indruk van The Inter-Galactic Cruise ook omdat ik het begin zo geweldig intressant vond met ruimtevaart achtige toestanden ( skylab nu allang al verbrand in de dampkring)
jeugd sentiment dus
3 *

Dat gevoel kende ik .... ken ik nog steeds - 20 jaar later blijft het gevoel nog steeds bestaan !

Oude liefde roest niet in dit geval. Ik moest mijn emotie voor deze muziek ergens in kwijt. Dan maar in een klein websitetje: www.synthesizergreatest.eu

Mooie site Michael, probeer alleen eens wat te proeven van andere artiesten, begin eens met Kraftwerk

YouTube - Kraftwerk - Computerliebe (1991)

Kijk eens of je dit leuk vind

YouTube - Klaus Schulze & Lisa Gerrard - Loreley festival

Of probeer zelfs dit

YouTube - Max Richter - Autum Music 2

Dit zijn zomaar wat dingen die bij mij opspringen die jij wel kan waarderen, verklein je wereld niet zo.

Hoy,
kheb ze geluisterd en het is inderdaad mooie muziek (zeker van Kraftwerk) !!

Ik besef zeker dat er meerdere artiesten zijn die goede synthesizermuziek kunnen maken, maar meestal komt het er op neer dat de klanken/sounds van Star Inc. de veelal "grotere" artiesten overtreffen ... in mijn oren althans. Meestal - niet altijd.

Daarom is het leuk om te vergelijken en ook eens andere muziek aan te horen.

Wat betreft de site: die wil ik interessanter maken door ook andere albums te plaatsen (andere dan Star Inc.). Originele albums van Kraftwerk, Vangelis, J.M. Jarre, Morricone, J. Barry, Mike Oldfield, Nova enz. . . . . .

Tweede inspiratieloze album van de serie, nog meer meesterwerken die met de verkeerde synthesizergeluiden verkracht worden. Na het beluisteren van dit album verlang je alleen nog maar meer naar het origineel.

Beetje onzinnige reactie hierboven.
De collecties zijn duidelijk gemaakt als introducties.
Bovendien zijn de nummers zeer goed gecoverd.

De OMD cover is ronduit afschuwelijk maar verder zijn dit knappe versies en als geheel is het verzorgde synthesizer muziek. 3,5 ster

In 1989 had opeens iedereen op school het over deze albums: de compilaties van Ed Starink's Synthesizer Greatest. Vrienden van mij luisterden opeens naar synthesizermuziek; dat had ik niet verwacht eigenlijk! Blijkbaar viel dit soort muziek bij zowel jong als oud in de smaak.

Een jaar daarvoor echter maakte ik voor het eerst écht pas kennis met de magie rond synthesizermuziek middels de dubbel-LP van Vangelis - Greatest Hits (1981) - MusicMeter.nl, dus toen ik uiteindelijk in 1990 besloot om zelf van mijn zakcentjes de Synthesizer Greatest-albums op LP te kopen, duurde het niet heel lang voordat ik erachter kwam, dat het om nagespeelde versies ging. Ik bedoel, nummers als "Dervish D." en "Spiral", zoals ze op deze tweede volume van Synthesizer Greatest staan, klinken toch beduidend anders dan de versies die ik reeds al kende van de Greatest Hits-LP van Vangelis.

Ondanks dit gegeven, heb ik uiteindelijk als kind veel plezier gehad bij het beluisteren van Ed Starink's interpretaties op reeds bestaande en bekende synthesizer-composities en deed het me motiveren om de originele artiesten verder te leren kennen. Eigenlijk waren deze compilaties voor mij de symbolische deur die verder geopend moest worden om toegang te krijgen tot de wereld van elektronische muziek.

Later, toen ik meer en meer bekend raakte met de grote artiesten binnen het genre van synthesizermuziek, groeide het idee dat ik me voor de gek gehouden voelde middels deze compilaties. Immers zijn het niet de originelen en in bijna alle gevallen vond (en dat vind ik eerlijk gezegd nog steeds), verbleken Ed's uitvoeringen bij de originele versies. Overigens wel grappig om her en der reacties te lezen van liefhebbers die juist de cover-uitvoeringen beter vinden. Maar dit terzijde...

Echter zijn we ondertussen alweer heel wat jaren verder en heeft uitgerekend de Finse artiest Kebu met zijn eigen cover-album Kebu - Synthesizer Legends Volume 1 (2023) - MusicMeter.nl, mij weten te motiveren om terug te grijpen naar waar het voor mij toen grotendeels begon, namelijk de omstreden Synthesizer Greatest-compilaties.

En ook na het beluisteren van deze tweede volume, die vrij snel na het immens grote succes van het eerste deel werd uitgebracht, ervaar ik een hernieuwde luister-ervaring. Ook nu kan ik veel beter luisteren naar dit album, met het idee gewoon naar een cover-album te luisteren. Hoe lastig het ook is om te vergelijken, heb ik geprobeerd dit niet te doen en dan is het opeens best grappig om naar Ed Starink's versies te luisteren, op een wijze die ervoor zorgt, dat het zelfs een geheel album vol te houden is. Het scheelt hierbij ook dat het stuk voor stuk korte (her en der zelfs ingekorte) versies zijn, waardoor de aandacht gevestigd blijft.

Uiteraard staan er ook her en der wat missers op; zo vind ik de "The Inter-Galactic Cruise [Radio Mix]" wat eigenlijk een soort medley is van nummers die op het eerste deel zijn terug te vinden, een haastig in elkaar geflanst knip- en plakwerkje die veel te rommelig klinkt en zijn doel voorbij gaat. Daarna zijn het wederom best leuke versies van o.a. Jarre's "Equinoxe (Part 4)", een best wel smaakvol gebrachte versie van Hans Zimmer's "Theme from "Rainman"", een geinige uitvoering van Art of Noise's "Paranoimia" en ook Jan Hammer's sfeervolle benadering van "Tubbs and Valerie" is helemaal zo slecht nog niet. Gek genoeg is de grootste verrassing nog Ed's versie van Nova's "Aurora" en voor het eerst durf ik hier stiekem zelfs te beweren dat deze versie wellicht beter is? Oef!! Echt waar?? Hoor ik mezelf dat nu echt zeggen?? Het is in ieder geval een meer dan geslaagde versie die net wat voller en bombastischer klinkt dat Nova's versie.

Ach ja...ik benoemde het al bij het eerste deel uit deze serie: hoe het tij kan keren! Niet dat het nu opeens allemaal geweldig is wat hier op terug te horen valt. Alles moet in perspectief geplaatst worden. Maar een 3-tje valt ook best wel te geven aan deze tweede volume van de serie. En dat had ik een jaar of 10-15 geleden niet gegeven hiervoor!

Geheel andere tijd en mogelijkheden maar Kebu's tribute is wel stukken beter dan die van Ed Starink. Maar idd de 1ste twee Synth greatest waren zeker belangrijk voor de populariteit en herkenbaarheid van dit soort muziek. Lang niet alles was ook nog op cd uitgebracht toen dit verscheen en iedereen naar de befaamde Arcadebakken deed rennen. Dat had Herman goed gezien, Ed kreeg een grijpstuiver en hij de miljoenen.

Ik vind dat er nog wel een verschil zit tussen een tribute maken, wat Kebu duidelijk doet, of gewoon een zo goed mogelijk nagemaakte versie maken, wat Starink hier doet. En ik blijf onveranderd van mening dat hij dat geweldig doet hier. Uitzondering: de afschuwelijke OMD en Ultravox covers, totaal verkeerde keuze op dit verder bijna volledig instrumentale album, en ook de kracht en diepte van de muziek van Jan Hammer bereikt hij niet maar dat is geen schande. Verder is alles behoorlijk genietbaar en sommige versies zijn krachtiger en sterker dan het origineel. Getuige ook het feit dat veel mensen in eerste instantie niet door hadden bij de eerste albums dat het covers waren. Er zijn ongelofelijk veel van dit soort cds uitgebracht maar die bleven allemaal obscuur terwijl van deze serie miljoenen zijn verkocht. Dat zegt alles.

Nou ja, dat laatste had natuurlijk ook te maken met de manier waarop het gelanceerd werd: veel promotie op de buis, op de radio en in platenzaken. Ik vraag me ook af in hoeverre het aansprekende artwork van deze serie - veel mooier en exclusiever ogend dan de meeste van die budgetseries - een rol gespeeld heeft bij de verkoop.
Maar ik moet het Ed en Herman nageven: ze pakten het slim aan, vooral ook omdat ze een gat in de markt aanboorden. Arcade was tot die tijd een zeer winstgevend bedrijf geworden dankzij een grote hoeveelheid compilaties en -series met veelal de originele versies.

Naar verluidt omdat Jarre en Vangelis geen toestemming gaven om gezamenlijk op één en hetzelfde verzamelalbum gezet te worden, bedacht Heinsbroek het idee om die synthesizernummers te laten naspelen door Ed Starink. En dat werd dus een doorslaand succes, waarbij ik me nog altijd afvraag in hoeverre mensen zich realiseerden dat ze niet de originele opnames kochten.
Zelf had ik dat rond die tijd wel door, en het stond ook in kleine letters achterop het CD-doosje, als ik me goed herinner. Maar uit sommige reacties bij dit en andere SG-albums leid ik toch af dat niet iedereen daarvan doordrongen was.

Destijds was ik waarschijnlijk oud genoeg om de meeste van deze nummers al in de originele versies te kennen, en ik vind het nog steeds een schaamteloos winstbejag-product, hoe goed sommige versies misschien ook zijn nagespeeld. Toch lees ik hier, en ook elders, dat deze albums zeer invloedrijk geweest zijn en een toegangsdeur hebben gevormd voor jonge muziekliefhebbers die zich naderhand verder in synthesizermuziek en -artiesten hebben verdiept. En eerlijk is eerlijk: dat is toch ook een verdienste.

Deze tweede editie van de serie was nog succesvoller dan de eerste: vier weken op de eerste plaats van de album-verkooplijsten in Nederland. En ook ver daarbuiten scoorde het. Ik kan me zelfs voorstellen dat het destijds een belangrijke troef was voor de internationale expansie van Arcade. Want er zijn heel wat internationale compilaties van deze opnamen verschenen, onder meer voor de Duitse, Scandinavische en Spaanse markt. In heel Europa zijn er meer dan tien miljoen exemplaren van SG-verzamelaars verkocht, lees ik op Wikipedia. Hoe je verder ook denkt over de aanpak en de muzikale invulling, dan dpoe je toch in elk geval íets goed.

Dat zegt vooral iets over de flinke marketingcampagne die Arcade er mee deed en dat de abums zeer goed zichtbaar waren in de winkel. Die investering werd dik terug verdiend en dat deden ze natuurlijk goed.


in eerste instantie vooral Herman dan, als ik het goed heb kreeg Ed iets van 1500 a 2500 gulden om dit te doen en werden er later miljoenen cd's en cassettes van verkocht. Maar ja, dat is ondernemen.

Ja inderdaad, Kebu's tribute is stukken beter en smaakvoller gebracht. Wel leuk dat zijn tribute de aanleiding is geweest voor mij dat ik weer teruggrijp op de Synthesizer Greatest-compilaties.

Synth Greatest kwam ook precies op het juiste moment uit: naast de grootschalige promotie-campagne en even los van het feit dat deze compilaties ook op LP en cassette uitkwamen, was het nog niet zo lang daarvoor dat het medium CD was geïntroduceerd en omvangrijke stereo-installaties werden ook steeds populairder. Het begrip stereotoren kon je zowel letterlijk als figuurlijk nemen; praktisch ieder huishouden had wel zo'n set in huis en daar zat dan natuurlijk ook de onvermijdelijke CD-speler bij. En het destijds vernieuwende randje van het digitale geluid via een CD uit de speakers, zorgde ook voor de massale verkoop van deze compilaties. Niet alleen waren ze populair vanwege de soort muziek, maar door de muziek ook perfect om je speakers mee te testen.
Daarnaast was het ook redelijk vernieuwend dat de CD-versies van de SG-compilaties bonustracks bevatten, die weer niet op de LP's en cassettes zijn terug te vinden.

Wat dat betreft kunnen er wel honderd redenen bedacht worden, waarom deze compilaties zo succesvol waren. En daar speelde Herman heel erg slim op in inderdaad.

Herkenbaar! Nu vind ik dit niet veel meer, het blijven gemiddelde coverversies, maar ging toen op cassette wel een wereld(je) mee open.