Motörhead - Bad Magic (2015)

Is dit een coveralbum, of lijken de titels op titels van bestaande songs?

Tja, Motörhead staat niet bepaald bekend om zijn originele songtitels. Maar dit zijn toch echt weer nieuwe eigen nummers. Sympathy for the Devil is uiteraard wel een cover.

Klopt, enkel het laatste nummer is een cover (The Rolling Stones). De rest is gewoon eigen materiaal.

De 2 nummers die ik nu gehoord maken mijn verwachtingen wel erg hoog.Krijg een inferno gevoel wat met ruime afstand mijn favorieten motorheadplaat is

Zojuist naar de lyric video van "Electricity" geluisterd en gekeken. Nog een best lekker nummer wat mij weer wat gerust wist te stellen. Als de rest namelijk van dezelfde kwaliteit is gaan we weer een lekker rockend album krijgen.
Toen ik eerder dit jaar wat schrok van de pro shot beelden van o.a. het Glastonbury optreden van de heren. Hierop was een lijkbleek Lemmy te zien die zich met zichtbare moeite door de setlist heen zwoegde.
Dapper van hem dat hij het nog wil doen, maar hij moet de term "Rock & roll 'till you die" ook weer niet te letterlijk opvatten.
Mede daardoor begon ik al wat te twijfelen aan de kwaliteit van dit werk, maar met "Electricity" weten de mannen toch weer een goede eerste indruk te geven.

Lemmy heeft ook niet veel centjes. Hij is nogal eens genaaid. Dus dat hij platen blijft maken, is ook gewoon zijn manier van een day-job.

Hij schijnt zelf ook echt door te willen gaan totdat hij erbij neervalt: Metalfan.nl: Mot?rhead gaat door tot Lemmy dood neervalt
Aan de ene kant respect waardig, maar aan de andere kant ook niet de meest verstandige keuze.

Lemmy houdt niet van thuis zitten op de bank. Het leven on the road is zijn thuis.

Vraag me wel eens af wie er verantwoordelijk is voor Motorheads artwork, behalve de albumtitels zie ik niet erg veel variatie tussen de albumcovers.

Meestal Joe Petagno, als ik het goed heb.

Overigens heeft de bekendste plaat van de band wel een geheel andere aanpak: Ace of Spades.

Ik ben motorhead al jaren uit het oog verloren. Simpel vanwege het feit dat ik het niet helemaal mijn ding is. Zo nu en dan probeer ik er weer eens eentje. De laatste die ik serieus een kans heb gegeven was Hammered, daarna 'the world is Yours' nog gechecked maar die wist mij minder te overtuigen. Na een aantal zwaar tegenvallende concerten die ik van Lemmy en Co. gezien heb was ik wel helemaal klaar me Motorhead. na alle positieve berichten die ik van deze gehoord heb ga ik Lemmy weer een kans geven.

De aanhouder wint zullen we maar zeggen.....

Ik sla meestal ook een aantal platen over, na kiss of death heb ik de vorige, aftershock weer beluisterd. Erg veel variatie zit er idd niet in. Meestal grijp ik toch weer terug naar 1916, bastards, ace of spades of een live album. No remorse mag ik ook graag nog eens opzetten. Ik houd maar op met motorhead platen te kopen. Mocht het ooit eens echt afgelopen zijn met motorhead, dan koop ik hun laatste album beslist nog origineel, maar dat dacht ik een paar platen terug al.

Deze plaat heeft bij mij al weer een aantal luisterbeurten erop zitten, maar als ik eerlijk moet zijn... de muziek is weer op en top Motorhead, niks op aan te merken, maar de stem van Lemmy begint voor mij een storende factor te worden. Met alle respect voor wat hij doet op zijn leeftijd maar het klinkt echt alsof deze plaat door een bejaarde is ingezongen.

Ben zeer bekend met al hun werk tot en met Inferno maar heb de vorige 2 platen niet gehoord ben dan ook benieuwd of hij toen ook al zo klonk.

Op het eerste en tweede gehoor niet zo leuk als Aftershock, maar er valt eigenlijk ook weinig te klagen. The Devil heerst.

Typisch dat je dat zegt, das ook het eerste wat mij opviel. Muzikaal is er eigenlijk niks mis mee. Gewoon motorhead zoals we dat al 40 jaar horen, niks meer niks minder. Qua vibe doet deze me een beetje denken aan sacrifice (of is dat heel gek?).
Het enige wat mij stoort is de stem van Lemmy. Lemmy balanceerde altijd al op het randje van lekker rauw of 'totaal kapot gezopen' nu is hij wat mij betreft over het randje gegaan. lemmy's Stem klinkt alsof deze totaal versleten is.
Motorhead, Slayer, AC/DC het zijn allemaal van die zekerheidjes in het leven, ze zullen nooit echt tegenvallen maar ook nooit een plaat maken waarvan je dacht WTF dit had ik nooit meer verwacht; zo'n parel van een plaat!

Dit ís toch ook door een bejaarde ingezongen?

Ook de nieuwe Maiden, schijnt....

Nee. Die is niet pensioengerechtigd.

Nummertje Electricity vind ik onverwacht best heel grappig klinken eigenlijk.

Dat is em nou juist en dat is nu (voor mij voor het eerst) ook echt te horen. Hoe oud is ie nu inmiddels, 70?
Als Lemmy hiermee wil doorgaan tot zijn dood vraag ik mij af... stel je eens voor dat hij (waarschijnlijk door een gigantisch medisch wonder) nog 20 blijft leven. Hoe klinkt Motorhead dan nog, komt er een 90 jarige met rollator en basgitaar het podium opgestrompeld,
Hi we are motorhead and we play rock and roll.

Helemaal mee eens, alhoewel ze wel eens in de zoveel tijd met een kleine verrassing komen.
Inferno was zo'n verrassing bijvoorbeeld. Typisch Motorhead album niks meer niks minder maar dan wel met zo'n kickass productie dat het je toch verrast en fris klinkt (voor zover Motorhead fris kan klinken dan)

Op dat niveau zit hij nu al

Inferno had wel iets, ja. Een Steve Vai-solo bijvoorbeeld. Ach ja, Motörhead. Het is altijd om je heen, maar valt eigenlijk ook nooit op. Ik stuit er altijd per toeval op. Motörhead is leuk om soms te draaien, maar het is echt allerlaatste dat ik pre-order. Ik draai ook zelden iets van na Orgasmatron ofschoon ik er ook weer geen hekel aan heb.

Als ik Motorhead draai is het meestal hun debuut, Overkill, Bomber, Ace of Spades, Iron Fist, Another Perfect Day, 1916, Bastards of Sacrifice en natuurlijk No Sleep till Hammersmith

Bastards was voor mij dé plaat. Ook de reden dat ik er een tattoo van hem laten zetten. Wel de hoes van March or Die, die was namelijk makkelijker. Maar Bastards was jaren mijn favoriete plaat. Toen ik nog veel naar blue-collar muziek luisterde: Biohazard, Lynyrd Skynyrd, Motorhead, Molly Hatchet, etc.

Daarna nog jaren gevolgd, tot en met Hammered, denk ik. Overigens heeft Motorhead wel eens geexperimenteerd, bijvoorbeeld 1916 of Born to Raise Hell met Ice-T. Maar dat wilde de fans niet, geloof ik.

Nu ik eigenlijk niet tot bijna niet naar harde muziek luister (ik vel geen oordeel), voel ik me niet echt bewogen om deze plaat aan te schaffen. Ik twijfel zelfs nog over de nieuwe Maiden.

Gelukkig heb ik een spotify-account. Dan kan ik toch met een beetje een gerust hart, beide platen een keertje luisteren.
De bio van Lemmy vond ik ook al niet echt inspirerend. Niet zoals die van Skynyrd of Gregg Allman. Maar ja, ik dwaal af.

Super

Is wel een zwarte, vage vlek ondertussen. Denk dat de tattoo nu minstens 15 jaar oud is. En ik ben ook geen boze man meer, dus een boze tattoo past niet echt meer bij me. Al is het wel een deel van mijn verleden. Ach...

Ik was niet sarcastisch hoor, dat soort dingen vind ik echt super. Ik ben zelf een van de miljoenen personen met een Black Flag-logo op mijn ribben en er staat een NYHC-logo op mijn kuit, dus ik kon even relateren.

Ik heb nog zo'n Biohazard logo op mijn borst. En één van de miljarden met een RHCP-tattoo... Maar ik snap dat je niet sarcastisch was. Je verleden vormt ook je heden. En ik heb nergens spijt van...

Het laatste album van Motorhead dat ik heb gekocht was Inferno, daarna geloofde ik het wel een beetje met Lemmy en co. Deze toch maar even via Spotify geprobeerd maar na een hoopvol begin met Victory Or Die en Thunder & Lightning zakt de plaat in met Fire Storm Hotel. Dit komt de plaat nergens meer helemaal te boven. Ik zet Inferno weer op.