Van Morrison - Inarticulate Speech of the Heart (1983)

Nou, ik vind zelf niet echt dat hier buiten de lijntjes wordt gekleurd, want ook al bepalen de synthesizers hier meer dan voorheen de kleur van de muziek en ook al staan er meer instrumentals dan ooit op (van de tien voorgaande Morrison-platen die ik ken is volgens mij sowieso alleen het laatste nummer Scandinavia van de voorgaande plaat Beautiful vision een instrumental), qua insteek vervolgt dit album voor mijn gevoel gewoon Morrisons lange spirituele zoektocht naar gemoedsrust en spiritualiteit. En dat doet het met soms best aansprekende melodieën en een mooi geluid, maar er gebeurt wel èrg weinig. Veel nummers hebben nauwelijks progressie, bij drie van de vier instrumentals zou ik wel een tweede melodielijn willen horen, de arrangementen zijn heel braaf, de synths klinken niet fris, en net als indana hierboven veer ik alleen op bij The street only knew your name met z'n up-tempo-sfeer en z'n lekkere gitaargeluid. Ik kan niet zeggen dat dit een slechte plaat is, maar het is allemaal wel erg bloedeloos en bedaard, met vele obligate couplet-refrein-afwisselingen die zelden tot een climax of een "resolutie" voeren.

Over het algemeen kan ik me vaak vinden in de meningen van BoyOnHeavenHill, maar bij dit album niet. Alhoewel: destijds vond ook ik dit een van de mindere albums van Van the Man.

Maar nu - vele jaren en vele luisterbeurten later - ben ik geleidelijk aan toch wat positiever geworden. Beslist geen hoogtepunt in zijn oeuvre, maar zeer zeker ook geen slecht album. En een matig album van Van vind ik vaak nog veel beter dan veel gelauwerde muziek van gehypte bands en artiesten, die na een paar keer luisteren nogal matig blijkt te zijn.

Rare plaat. Als ik synths wil horen kies ik wel andere artiesten die dat beter kunnen dan wat op deze plaat te horen valt. Beetje saaie composities, maar niet echt slecht. Al met al een apart werkje dat me wat doet denken aan Local hero, maar minder goed dan die plaat.

zoveel mensen, zoveel meningen. inderdaad warm, spiritueel en die new age of synthesizer invloeden uit de eighties zijn zeker hoorbaar, maar op dit album zijn het met name de Keltische invloeden die ingebracht worden door zijn Irish fellowmen Arty McGlynn (acoustic guitar) en Davy Spillane (Uileann pipes, low flute) die mij zeer bekoren. in combinatie met de trompet, synthesizer sound van Mark Isham, de heerlijke sax partijen van Pee Wee Ellis en de door Van Morrison prachtig gezongen songs voorzien van fraaie dameskoortjes, blijft dit album na al die jaren nog steeds een alleszins genietbaar album.

van dit album werden 2 singles uitgebracht, t.w. "Cry For Home" (b-side Summertime In England) en "Celtic Swing" , de b-side hiervan "For Mr. Thomas" is terug te vinden op het outtakes album "The Philosopher's Stone".

wat betreft het gehalte aan spiritualiteit zeggen titels als "Higher Than the World" en "Inarticulate Speech of the Heart" genoeg. van de nummers met zang springen "River of Time", "Irish Heartbeat" maar met name "The Street Only Knew Your Name" er boven uit. "Irish Heartbeat" zou later in een nog meer "folky" versie verschijnen op zijn gelijknamige album uit 1988 met The Chieftains. "Cry For Home" werd een bescheiden hitje in de versie met Tom Jones en verscheen later in 2007 op "The Best Of Van Morrison, Vol. 3".

van de 4 instrumentale nummers (2,4,6 en 11) bevalt "Celtic Swing" mij het beste, een nummer dat rustig wordt opgebouwd en langzaam aan met een stuwende orgelpartij van John Allair en een geweldige sax solo tot een ritmische "Celtic Swing" climax leidt en daarna alsnog in een soort van meditatieve stilte eindigt. 11) "September Night" had van mij ook achterwege mogen blijven, om maar in de termen van Twinpeaks te blijven, een nummer met een hoog Droomvlucht gehalte. helaas geen instrumentaal nummer van het niveau "Scandinavia" van zijn voorgaande album "Beautiful Vision".

als ik zie hoe vrijgevig een blad als Heaven magazine is met het geven van 4 sterren aan albums in de diverse genres, vind ik 4 sterren in vergelijking met de kwaliteit van veel van die albums feitelijk te laag voor dit album, maar de lat ligt nu eenmaal hoog bij iemand als Van The Man. vandaar een 4.

Van Morrison zou zijn spirituele zoektocht na dit album verder voortzetten met "Sense of Wonder".

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at The Townhouse, London, England
The Record Plant, Sausalito, California (track 11)
Harbour Sound, Sausalito, California