0
geplaatst: 29 oktober 2012, 16:15 uur
Tja, Shooz, veelbelovend intro, maar vanaf seconde 40 gaat er een saaie slidegitaar over een logge drumpartij lopen, en dan is wat mij betreft het nummer echt al afgelopen. De enige smet op een verder prima album.
Wat vooral schokkend is is hoe het geluid van deze plaat eigenlijk de tand des tijds heeft doorstaan. De instrumentale passages in het titelnummer bijvoorbeeld zijn werkelijk prachtig : eerst een synthesizersolo met als begeleiding een string-synthesizer, een fraaie akoestische gitaar en simpel maar zeer effectief drum- en bekkenwerk, daarna de perfecte korte gitaarsolo, en dan na het laatste refrein een gitaarsolo waarvan het geluid tegelijk vet en subtiel is – of de "double-tracked"-openingsgitaarpartij van This old man, dat is een gitaargeluid dat vijfendertig jaar later nog steeds te horen valt bij diverse gitaristen in rock en progrock. Hoewel er zeker typische jaren-zeventig-elementen in het totaalgeluid zitten, is de sound tegelijk totaal tijdloos, hetgeen van lang niet alle jaren-70-rock en/of –pop gezegd kan worden. Knap.
Wat vooral schokkend is is hoe het geluid van deze plaat eigenlijk de tand des tijds heeft doorstaan. De instrumentale passages in het titelnummer bijvoorbeeld zijn werkelijk prachtig : eerst een synthesizersolo met als begeleiding een string-synthesizer, een fraaie akoestische gitaar en simpel maar zeer effectief drum- en bekkenwerk, daarna de perfecte korte gitaarsolo, en dan na het laatste refrein een gitaarsolo waarvan het geluid tegelijk vet en subtiel is – of de "double-tracked"-openingsgitaarpartij van This old man, dat is een gitaargeluid dat vijfendertig jaar later nog steeds te horen valt bij diverse gitaristen in rock en progrock. Hoewel er zeker typische jaren-zeventig-elementen in het totaalgeluid zitten, is de sound tegelijk totaal tijdloos, hetgeen van lang niet alle jaren-70-rock en/of –pop gezegd kan worden. Knap.
1
geplaatst: 31 mei 2023, 06:12 uur
Bezig aan een inhaalreis door het oeuvre van Styx, lees ik dat dit de eerste met gitarist / co-zanger Tommy Shaw was. Waarom dat zo bijzonder is geweest, moet ik nog gaan ontdekken want eigenlijk verschilt Crystal Ball nauwelijks van voorganger Equinox: stevige hardrock in de richting van adult oriented rock en (toch nog een verschil) met minder progrock dan op de vorige, terwijl er slechts tien maanden tussen zitten.
Sterke melodieën worden meerstemmig gezongen en dat levert enkele fraaie nummers op, terwijl klaterende toetsenpartijen en scheurende gitaren hun gang gaan. Mademoiselle werd negen maanden na Lorelei de eerste hit van het nieuwe album en piekte met Kerst en Nieuwjaar ’76 – ’77 op #36 in de Billboard Hot 100.
Voor het tijdsbeeld is het interessant om te zien welke hardrockers nog meer in die editie van de hitlijst stonden. Ik kom van laag naar hoog de namen tegen van nieuwkomelingen Starz (op #98) en Kansas (#87). Vervolgens Heart, Jefferson Starship, Kiss (tweemaal), Aerosmith en Alice Cooper. Op #5 Boston met More Than a Feeling, de nieuwe groep die de wereld plotsklaps een nieuwe audiowereld schonk met dat bizar volwarme gitaargeluid. Dan al wekenlang op #1 romantische rock van Rod Stewart met Tonight’s the Night.
Tussen die namen paste Styx prima. Tegelijkertijd bezit het een eigen, attractief geluid. In opener Put me On is het alsof ik naar latere albums van The Sweet luister, toen die groep hun Britse glitterrock in deze zelfde jaren ging verbreden naar licht complexere hardrock; prachtige vocalen en een pakkende melodie.
Jennifer lijkt wel enigszins op de hitsingle met opnieuw een melodie die je onmiddellijk oppikt. Shaw mocht als nieuweling meteen het titelnummer aanleveren en doet dat met fraai akoestisch getokkel, dat vervolgens midtempo stevig rockt.
De B-kant: Over Shooz wordt hierboven gemopperd: ik hoor vrolijke blues(hard)rock met slidegitaar, enigszins aan ZZ Top denkend. Ietwat afwijkend van wat Styx normaliter deed, maar als stevige opener van de tweede helft een aangenaam zijweggetje. This Old Man heeft iets weg van het titelnummer en het magnum opus is Clair de Lune / Ballerina, waarin net als in de openingsklanken van dit album de invloed van klassieke muziek klinkt, ditmaal met een muzikaal citaat van Parijzenaar Claude Debussy. Toch prefereer ik het titelnummer, dit omdat gitaargetokkel en melodie daar zo sterk zijn; ontwaar ik al iets van de klasse van Shaw?
Een album dat het wat minder goed deed dan de voorganger, maar daar niet voor onderdoet. Wellicht dat de hoesbeelden van een ballerina iets te braaf waren voor de toenmalige hardrockers? Op de binnenhoes vind ik een uitgebreide biografie van ieder afzonderlijk groepslid, tot en met de vermelding van de wijk in Chicago waarvandaan het groepslid afkomstig is – op Shaw na, die uit “the deepest Alabama” komt. Alsof band en/of platenmaatschappij de groep wilden herintroduceren.
Maar een hoes kan bedrieglijk zijn. Styx bracht namelijk géén stijlverandering en deed dat zonder kwaliteitsverlies. Dieptepunten ontbreken, evenmin word ik hier compleet van de sokken geblazen. Een album van stabiele kwaliteit dus, in een 7,5 oftewel 3,5 sterren uitgedrukt. Solide, goed geproduceerde Amerikaanse, melodieuze hard- / adult oriented rock uit de hoogtijdagen van dit genre.
Sterke melodieën worden meerstemmig gezongen en dat levert enkele fraaie nummers op, terwijl klaterende toetsenpartijen en scheurende gitaren hun gang gaan. Mademoiselle werd negen maanden na Lorelei de eerste hit van het nieuwe album en piekte met Kerst en Nieuwjaar ’76 – ’77 op #36 in de Billboard Hot 100.
Voor het tijdsbeeld is het interessant om te zien welke hardrockers nog meer in die editie van de hitlijst stonden. Ik kom van laag naar hoog de namen tegen van nieuwkomelingen Starz (op #98) en Kansas (#87). Vervolgens Heart, Jefferson Starship, Kiss (tweemaal), Aerosmith en Alice Cooper. Op #5 Boston met More Than a Feeling, de nieuwe groep die de wereld plotsklaps een nieuwe audiowereld schonk met dat bizar volwarme gitaargeluid. Dan al wekenlang op #1 romantische rock van Rod Stewart met Tonight’s the Night.
Tussen die namen paste Styx prima. Tegelijkertijd bezit het een eigen, attractief geluid. In opener Put me On is het alsof ik naar latere albums van The Sweet luister, toen die groep hun Britse glitterrock in deze zelfde jaren ging verbreden naar licht complexere hardrock; prachtige vocalen en een pakkende melodie.
Jennifer lijkt wel enigszins op de hitsingle met opnieuw een melodie die je onmiddellijk oppikt. Shaw mocht als nieuweling meteen het titelnummer aanleveren en doet dat met fraai akoestisch getokkel, dat vervolgens midtempo stevig rockt.
De B-kant: Over Shooz wordt hierboven gemopperd: ik hoor vrolijke blues(hard)rock met slidegitaar, enigszins aan ZZ Top denkend. Ietwat afwijkend van wat Styx normaliter deed, maar als stevige opener van de tweede helft een aangenaam zijweggetje. This Old Man heeft iets weg van het titelnummer en het magnum opus is Clair de Lune / Ballerina, waarin net als in de openingsklanken van dit album de invloed van klassieke muziek klinkt, ditmaal met een muzikaal citaat van Parijzenaar Claude Debussy. Toch prefereer ik het titelnummer, dit omdat gitaargetokkel en melodie daar zo sterk zijn; ontwaar ik al iets van de klasse van Shaw?
Een album dat het wat minder goed deed dan de voorganger, maar daar niet voor onderdoet. Wellicht dat de hoesbeelden van een ballerina iets te braaf waren voor de toenmalige hardrockers? Op de binnenhoes vind ik een uitgebreide biografie van ieder afzonderlijk groepslid, tot en met de vermelding van de wijk in Chicago waarvandaan het groepslid afkomstig is – op Shaw na, die uit “the deepest Alabama” komt. Alsof band en/of platenmaatschappij de groep wilden herintroduceren.
Maar een hoes kan bedrieglijk zijn. Styx bracht namelijk géén stijlverandering en deed dat zonder kwaliteitsverlies. Dieptepunten ontbreken, evenmin word ik hier compleet van de sokken geblazen. Een album van stabiele kwaliteit dus, in een 7,5 oftewel 3,5 sterren uitgedrukt. Solide, goed geproduceerde Amerikaanse, melodieuze hard- / adult oriented rock uit de hoogtijdagen van dit genre.
1
geplaatst: 4 juli 2025, 12:46 uur
Met het machtige Crystal Ball doet Tommy Shaw zijn intrede en beginnen voor mij de gouden jaren van Styx. Het kenmerkende geluid van hun catchy prog 'n roll met drie sterke zangers en die herkenbare koortjes, gitaren en synthesizers staat hier fier overeind. En toch lijkt dit op MusicMeter niet de gangbare mening te zijn gezien het gemiddelde, maar ook commercieel was dit een domper na Equinox. Toch wordt het titelnummer volgens mij nog elke set live gespeeld.
De nieuwkomer mag al gelijk op de voorgrond; Tommy Shaw heeft op vijf van de zeven nummers meegeschreven, waarvan hij er op drie meteen de leadpartij mocht inzingen. Ze hadden duidelijk vertrouwen in hun nieuwe aanwinst, en terecht. Met 'Put Me On' mag James Young echter de plaat openen met een vlotte rocker met enorm pakkende koortjes. De toon is gezet. Op 'Mademoiselle' maken we kennis met de stem van Tommy Shaw, een stuk lichter dan die van de andere twee, en wederom een pakkend nummer. Met 'Jennifer' komt Dennis DeYoung aan bod met een tekst die anno 2025 vast niet meer zou worden geaccepteerd. Hoogtepunt van de plaat is wat mij betreft het titelnummer, waar Shaw schittert. Nog altijd een van de beste nummers van Styx; deze heb ik afgelopen week luidkeels meegezongen in de auto. Fantastisch refrein, fantastisch rocknummer. Dennis DeYoung mag zich nog even herpakken met het sterke coda, bestaande uit het meeslepende 'This Old Man' en het proggy 'Clair de Lune/Ballerina', beiden prachtige opbouw en heerlijke emotie in de stem.
'Shooz' is het enige nummer wat deze plaat ervan weerhoudt de volle mep te krijgen van mij. Een smet op de plaat? Misschien. Soms kan ik er wel van genieten. Tegelijkertijd valt het een beetje uit de toon naast de andere sterke nummers van Crystal Ball. James Young blijft de rechtlijnigere rocknummers schrijven waar zijn collega's steeds grootser en bombastischer materiaal naar voren brengen. Nu John Curulewski is weggevallen begint het een beetje op te vallen. Maar, volgens mij gaat hij zich nog wel weer revancheren op de volgende platen.
Crystal Ball overstijgt voor mij met gemak al het voorgaande werk, en ik moet nog maar zien of deze op zijn beurt niet weer overstegen gaat worden door de komende platen. Het niveau is vanaf hier dusdanig hoog dat ik me de komende dagen niet hoef te vervelen. Ik maak terwijl ik deze marathon doe ook meteen een 'best of' playlist, en alles van dit album zit erin - behalve dan 'Shooz'.
1. Crystal Ball
2. Equinox
3. Man of Miracles
4. Styx II
5. The Serpent is Rising
6. Styx
De nieuwkomer mag al gelijk op de voorgrond; Tommy Shaw heeft op vijf van de zeven nummers meegeschreven, waarvan hij er op drie meteen de leadpartij mocht inzingen. Ze hadden duidelijk vertrouwen in hun nieuwe aanwinst, en terecht. Met 'Put Me On' mag James Young echter de plaat openen met een vlotte rocker met enorm pakkende koortjes. De toon is gezet. Op 'Mademoiselle' maken we kennis met de stem van Tommy Shaw, een stuk lichter dan die van de andere twee, en wederom een pakkend nummer. Met 'Jennifer' komt Dennis DeYoung aan bod met een tekst die anno 2025 vast niet meer zou worden geaccepteerd. Hoogtepunt van de plaat is wat mij betreft het titelnummer, waar Shaw schittert. Nog altijd een van de beste nummers van Styx; deze heb ik afgelopen week luidkeels meegezongen in de auto. Fantastisch refrein, fantastisch rocknummer. Dennis DeYoung mag zich nog even herpakken met het sterke coda, bestaande uit het meeslepende 'This Old Man' en het proggy 'Clair de Lune/Ballerina', beiden prachtige opbouw en heerlijke emotie in de stem.
'Shooz' is het enige nummer wat deze plaat ervan weerhoudt de volle mep te krijgen van mij. Een smet op de plaat? Misschien. Soms kan ik er wel van genieten. Tegelijkertijd valt het een beetje uit de toon naast de andere sterke nummers van Crystal Ball. James Young blijft de rechtlijnigere rocknummers schrijven waar zijn collega's steeds grootser en bombastischer materiaal naar voren brengen. Nu John Curulewski is weggevallen begint het een beetje op te vallen. Maar, volgens mij gaat hij zich nog wel weer revancheren op de volgende platen.
Crystal Ball overstijgt voor mij met gemak al het voorgaande werk, en ik moet nog maar zien of deze op zijn beurt niet weer overstegen gaat worden door de komende platen. Het niveau is vanaf hier dusdanig hoog dat ik me de komende dagen niet hoef te vervelen. Ik maak terwijl ik deze marathon doe ook meteen een 'best of' playlist, en alles van dit album zit erin - behalve dan 'Shooz'.
1. Crystal Ball
2. Equinox
3. Man of Miracles
4. Styx II
5. The Serpent is Rising
6. Styx
* denotes required fields.
* denotes required fields.