The Fratellis - Eyes Wide, Tongue Tied (2015)

Gaan The Fratellis ons verrassen met een goede plaat? Het lijkt er wel op bij het horen van de eerste nieuwe nummers.

Wat mij betreft nog geen blijde verassing. De sterke openingstrack doet een andere koers vermoeden en ook Impostors klinkt aangenaam, maar al snel wordt het mij allemaal weer te frivool en speels en verlies ik snel de interesse. Toch lijkt het kwalitatief allemaal wat beter in elkaar te zitten maar kan ik er de vinger nog niet precies op leggen. Nog maar een aantal pogingen wagen.

Alles wijst erop dat The Fratellis een imago probleem hebben. Ze willen een feestband zijn in de traditie van hun grootste hit, maar tegelijk aantonen dat ze perfecte popsongs hebben met meerdere lagen, stemmings- en subtiele tempo wisselingen.
Maar een 2de Dagger zit er niet in en de fraaie songs hebben aansluiting bij een te kleine groep liefhebbers.
Vervolgens hebben we een hartstikke leuk nieuw album. Met
2 nieuwe feesten: Baby... & Thief.
2 hele goede popsongs: Me and the Devil & Desperate Guy.
en een berg songs die de wereld niet gaan veroveren, maar waar niets mis mee is.
ik ben wel bij...... op naar Paradiso.

Als ik dit album hoor, denk ik juist dat ze helemaal niet meer zo'n feestband a la Chelsea Dagger willen zijn. Enkele songs hebben dat nog wel, maar niet zo plat als Chelsea Dagger.

Inderdaad is het meerendeel nu rustigere popsongs.
waar dan een beperkte interesse voor is. ... zie het aantal reakties hier.
Zeer onterecht, want we hebben hier een een verzameling van 9 voortreffelijke nieuwe songs
Songs als Dogtown, Rosanna & Slow zijn veel te geslaagd, om als on-interessant afgedankt te worden.

En dan hebben we ook nog de Bonus-tracks met 5 acoustic versions.
Het lijkt wel of ze daarmee willen aantonen dat het echt goede songs zijn. Andere rede zie ik niet zo.
Hoewel Imposters (acoustic) vindt ik wel veel prettiger dan de standaard-versie.

Met Eyes Wide, Tongue Tied zet The Fratellis een volgende stap op de weg die geplaveid ligt met perfecte popliedjes die ook nog een meegezongen mogen worden en waar mogelijk op rondgesprongen. 'Chelsea Dagger' is en blijft de opmaat der dingen voor de band. Een zegen en een vloek in een.

Op het nieuwe album zit alles wat deze band zo leuk maakt, zonder enorm uit te blinken. Wat dat betreft blijft hun tweede album voor mij de maat der dingen. Er blijft genoeg over om van te genieten in de juiste doseringen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Nummers als Slow en Desperate Guy zijn in mijn ogen mislukte pogingen om ballads te creëren en doen bovendien te veel denken aan Bon Jovi en Bruce Springsteen.

Maar de overige tracks klinken bijzonder lekker (de toon wordt door de uitstekende openingstrack dan ook meteen gezet), óók de dikke vette knipoog naar Ghostbusters in Thief. Geen feestnummers, maar wel goed in het gehoor liggend en een fijn tempo.

En in het nummer Dogtown herken ik Come Together, maar da's wellicht wat vergezocht.

Voor mij zijn nummer als Slow en Desperate Guy juist perfect gelukte ballads. Het doet mij totaal niet denken aan Bon Jovi of Bruce Springsteen. Maar hey, smaken verschillen

Voor mij is het weer een schitterend album van een behoorlijk onderschatte artiest. Wat eerder inderdaad terecht aangekaart is, Chelsea Dagger blijft een zegen en vloek in een.

Het is niet het hele album oempaloempa-Fratellis muziek waar iedereen op wacht, maar ik vind dat er een aantal zeer sterke nummer op staan. Ruime voldoende