Armand & The Kik - Armand & The Kik (2015)

Oude teksten, onbekende nummers van Armand (hij covert zichzelf dus) en volgens mij ook enkele nieuwe tracks (in een tekst gaat het onder meer over glasvezels) met de instrumentale begeleiding van The Kik vormen dit album. De zangbijdrage van Dave Von Raven blijft helaas beperkt, waardoor ik dit zeker niet zo leuk vindt als de eerdere samenwerking van Armand, The Kik en Lucky Fonz. De teksten van Armand vol van clichés en zogenaamde levenslessen boeien niet en de rijm is soms tenenkrommend eenvoudig. De instrumentatie vind ik dan weer wel leuk, divers en kleurrijk. Maar het verbloemt niet de onkunde van een versleten zanger.

De combi begrijp ik wel, maar Armand hoort qua alles echt in de 60's thuis. Die was al heel snel niet meer relevant.
Of hij speelt het ( wat ik betwijfel) of hij is echt in een trip blijven hangen.

De Kik vind ik wel.leuk, maar het verveeld me ook snel.

Ik kan helemaal niets met deze hasj en wiet promotor!!
Een paar keer ook live gezien bij THE Kik en dan heb toch echt even plaspauze

Ik schrijf net in het live topic een paar hele positieve zinnen over deze combi. Ik vond ze een van de hoogtepunten van Retropop dit jaar. Ik heb op de albums ook wel eens wat last van verveeldheid, maar live is daar geen sprake van. Prima muzikanten en Armand ouwehoert er lekker op los. Niks mis mee. Zelfs het feit dat mijn Blues even lekker in de zeik genomen wordt neem ik graag voor lief. Prachtig nummer.

Ik moet zeggen dat het live beter klink dan op plaat, ook leuker om die oude knar met z'n grote rode bos haar en dikke joint aan het werk te zien. Plaat is een lachertje. ..

Elke maand krijg ik een album van het label Excelsior opgestuurd.
En deze maand ben ik erg gelukkig.
Niet zozeer met het album van Electric Tears, die is verder wel prima.
Nee, ik ben blij dat ze er voor hebben gekozen om het samenwerkingsverband van The Kik en Armand niet op te sturen.
Nooit een liefhebber van The Kik geweest, maar Armand vond ik wel oké.
Echter, hier is The Kik de betere factor.
Natuurlijk spelen ze gewoon de muziek van Boudewijn de Groot na, maar Armand rijmt nog slechter dan een kleuter, en alle logica ontbreekt in de nummers.
Armand leeft inderdaad nog steeds in de jaren 60.
Zijn hersenen zijn geblokkeerd geraakt door de wietdampen welke het onmogelijk maken dat er nog informatie van na 1967 een weg naar binnen kan vinden.
In een platenzaak hoorde ik twee verkopers tegen elkaar praten over dit album.
De ene vond het cult, de ander was gecharmeerd door de lachwekkende kneuterigheid die het uit straalde.
Gemeengoed wordt bezongen alsof het een komisch Urbanuslied is, in de stijl van Bakske Vol Met Stro.
Toch had het wel een positief effect.
Elke klant die binnen kwam moest gelijk glimlachen.
Terwijl de discussie binnen verder ging over Giglied, is dit nu wel of niet Big City van Tol Hansse met een andere tekst, en hoe ging die andere hit Achter de Rhododendron ook al weer, ben ik naar buiten gelopen.
Ik had het album al gehoord via de Luisterpaal.
Nogmaals muzikaal best wel leuk, al blijkt nogmaals dat The Kik eigenlijk een jaren 60 coverband is, die niet in staat is om iets eigens te maken.
En Armand?
Misschien dat iemand hem kan vertellen dat hij al 4 jaar met pensioen is.

Vergane glorie. The Kik doet het goed op deze plaat maar Armand is tenenkrommend slecht op deze plaat.

Komisch genoeg begint onze eigen-huis-en-tuin Bob Dylan die jaren probeerde op Dylan te lijken nu qua performance daadwerkelijk op een hedendaagse Dylan te lijken, al performt diezelfde Dylan met meer klasse en is die van Armand toch te min.

Vijf sterren. Dit is de beste plaat die ik in lange tijd heb gehoord. Alles klopt. The Kik heeft met ongelooflijk veel liefde hun muziek onder oude nummers van Armand gezet. Het plezier en de liefde voor de muziek spat er in elk nummer van af. De teksten van Armand zijn nog steeds relevant en krijgen eindelijk de arrangementen die ze verdienen. En the Kik wordt met elke plaat beter. In Beatles termen is dit hun ‘Revolver’. Luister niet naar mensen die klagen dat the Kik niet moet spelen met ‘die ouwe hippie’. Ze hebben niet goed geluisterd. Of begrijpen the Kik niet. Dit is zo mooi. Ik zet hem nog een keer op. En nog een keer.

Misschien moet je Rue De la Paix een opleggen ofzo, en de originelen een vergelijken met deze 'ik besta nog'-plaat..

Van tenenkrommend slecht tot de beste plaat in lange tijd. Beide opmerkingen vind ik nogal naar beneden dan wel naar boven afgerond. Ik ben van mening dat velen het Nederlandstalig en dus kut vinden. Wat is er mis met een stel goede musici die een stel heerlijke aanstekelijke songs maken die een glimlach op je gezicht toveren? Ik moet zo nodig in september naar dat sjagrijnige hoofd van Mark Kozelek kijken tijdens Take Root. Zeker weten dat ik dan weer terugdenk aan die zaterdag in juni dat ik Armand en The Kik zag optreden. Kan ik zelfs tijdens Mark Kozelek nog lachen. 3,5 verdiende sterren voor Armand en The Kik. Ga zo door.

Rue de la Paix is één van mijn favoriete platen. En ik geef inderdaad iets te snel vijf sterren aan een plaat die ik nú leuk vind. Maar ik vind deze plaat zeker geen 'ik besta nog'-plaat. Ik vind hem gewoon heel mooi. Dat iemand vroeger ook prachtplaten heeft gemaakt doet daar niet aan af.

Vandaag Armand solo gezien in Weert, had de beste man nog nooit gezien; moest er een keertje van komen. Ik was ontzettend verrast, natuurlijk lijkt het alsof hij uit een tijdmachine komt, maar maakte een scherpe indruk (ondanks alle kruidige dampen om hem heen)... Leuke anekdotes en vooral een berg humor. Ondanks het feit dat The Kik óók uit een tijdmachine komt, zorgen zij wel voor een eigentijdser geluid. Fijn album, maar als je niet van Armand houdt zou ik het bij voorbaat links laten liggen. Scheelt je weer 46:25 minuten van je tijd.

Ik moet wel zeggen dat naarmate ik het vaker hoor, het zich steeds dieper in mijn geheugen gaat nestelen en ik - van uit het niks- met de teksten begin mee te blairen. Kinderlijk eenvoudig, dat dan weer wel. Alleen de opener is echt slecht. De rest is akkoord. Wie weet een half puntje er op.

Hij is echt zo. Hij treedt ieder jaar op in een café in mijn woonplaats, omdat hij zeer goed bevriend is met de eigenaar, die er zelf ook als een overjarige hippie uitziet.

Soort zoekt soort

Ik weet het niet met Armand. Als ik 'm zie, schiet ik automatisch al in de lach. Die grote vuurbol boven dat getergde hoofd.
Zal verder best een goeie vent zijn. Wel een volharder in ieder geval.

Overigens, de zanger van The Kik liep zaterdag nog met een barkruk tegen mij aan.

Bij mij kocht hij een plaat van The Upsetters, waarna hij zijn portefeuille vergat en ik achter hem aan moest rennen. Armand kocht, overigens, een plaat van zichzelf...

Als je wil, hij doet altijd boodschappen bij de AH XL Eindhoven aan de Limburglaan
Koopt van die Bio food en gebruikt zo'n tas uit de tijd van Marijke

Armand lijkt mij nu zo'n typische daklozen krant verkoper voor AH.

Na 200 jaar kan Armand nog steeds niet zingen. Het is vast een heel erg slimme publiciteitsstunt van The Kik, maar mag dat de volgende keer ALSJEBLIEFT zonder Armand? Dan beloof ik een daklozenkrant te kopen.

Inmiddels ook enkele stukken gehoord, maar die rijmerij van Armand loopt niet en klinkt echt beroerd.
Nee, Armand mag van mij best zijn ding blijven doen hoor en het bandje The Kik ook.
Maar aan mij is dit retro onderonsje niet besteed.

Ik vindt dit in het Genre (retro pop, of nederpop?) best wel goed. Originele teksten juist omdat het nergens op lijkt. The Kik speelt met passie en doen hun eigen ding en dat geldt zeker ook voor de oude hippie Armand. Ik begrip de kritieken wel maar persoonlijk vindt ik dit heel verfrissend en leuk. En ja ook bij mij tovert dit een glimlach op mijn gezicht maar wel een die lang stand houdt. 3.5 ster want ik denk dat het op Nederlandstalig gebied niet beter wordt dit jaar.

Een plaat waar ik niets van verwachtte en die opvallend leuk blijkt te zijn. The Kik laat Armand volledig tot zijn recht komen en hij gaat er dan ook helemaal voor. Als de echte Dylan zit hij over de hele melodie heen en past het allemaal maar net. The Kik overtreft zichzelf als begeleidingsband en arrangeurs. Veel rijker dan de eigen plaat '2'.

Het leukst is de plaat op de momenten dat The Kik Armand neer zet in een Boudewijn de Groot anno 1968 omgeving. Speels, met een weids uitwaaierend arrangement. Spetterend koper, een orgel en stevige rest. De verdieping zit in een aantal van de andere nummers waarin Armand alles op de korrel neemt, inclusief zichzelf. In 'Waterfiets' wordt het zelfs briljant. Wat een fantastische wending in tekst en muziek.

Recentelijk was er nog een samenwerking tussen twee generaties popartiesten, F.F.S.. Als ik eerlijk ben, dan vind ik Armand + Kik leuker, schrijft een grote Franz Ferdinand fan.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Raar dat mensen The Kik als een zwak bandje zien hier.
Voor mij zijn het muzikale toppers, niet zozeer op dit album, maar ze hebben bewezen met hun album 2 van alle markten thuis te zijn.
Op deze cd staan ze totaal in dienst van Armand en is het wellicht een beetje gekaderd. Misschien hadden ze iets meer ruimte mogen nemen, maar hé... naast Armand. Voor mij is hij nog altijd een icoon. En ook al is hij inderdaad wat in de tijd blijven hangen, dat doet niet af aan mijn bewondering voor de beste man. Ik ga ze zien in de Effenaar binnenkort en dan heb ik superveel zin in!

Op Armand en the Kik valt, als je zin hebt om te chagrijnen, heus wel het e.e.a af te dingen. Oude hippie probeert gloriedagen te doen herleven met veredelde 60's-coverband, zoiets. Of op Armands zang, op zijn vermeend achterhaalde idealen, op de mediageilheid van Dave von Raven (alleen Matthijs van Nieuwkerk zit vaker bij DWDD) etc etc.

En desondanks word ik van deze plaat gewoon vrolijk, ik schoot ik hardop in de lach bij fuck the blues. En tja, alhoewel ook bij mij de meeste idealen wat verbleken naarmate ik ouder word kan ik het wel waarderen als iemand er hardnekkig aan vast houdt. wellicht beter dan nu op 50plus stemmen en zeuren dat de jeugd je pensioen afpakt. Zo'n nummer als Gemeengoed is natuurlijk wat zwart-wit maar ik vind het toch wel fijn als iemand dat soort zaken uitspreekt.
Kortom: bij mij overheerst de vrolijkheid en ik gun Armand en the Kik een fijn rondje festivals hiermee.

Waardige zwanenzang van dit lelijke oude eendje

Ondanks dat ik vind dat dit van geen kant klinkt ben ik toch blij dat dit zo heeft plaats gevonden. Anders had Armand als een nachtkaars uitgegaan en gewoon weer een naam van 'toen' geweest die heen ging. Afgelopen jaar hebben ze vrij intensief getourd en heeft Armand nog een keer kunnen doen wat ie, buiten blowen, leuk vond. Out with a bang.. dan maar.

Sorry voor de lange quote, maar we hebben hem toch eigenlijk helemaal nodig. Na in 2015 2 sterren te hebben gegeven, heb ik de plaat vandaag weer opgedoken; ik ben de laatste tijd nogal into Armand.

Ik denk dat je met de eerste twee zinnen de spijker op de kop slaat. Dit is eigenlijk precies wat Nederbeat zo tussen 1965 en 1967 was (en voor Armand natuurlijk ook in de 70s en 80s en wat sporadische platen en opnames daarna). Primitief, instrumentaal rauw.. als een tractor die door de akkers ploegt en her en der in de modder blijft steken. Het Engels van de meeste Nederbiet bands was niet best en daarmee tekstueel ook niet zo bijzonder. Desal niet te min een mijlpaal in de Nederlandse muziekgeschiedenis en wordt nog steeds verzameld. Juist omdat het zo primitief is, speels en onbezonnen..

Ten tijde van deze release was ik nog niet echt bekend met Armand, ja uiteraard kende ik 'Ben ik te Min' zo als elk ander. Ik was denk ik gewoom nog niet klaar voor Armand. Waardoor ik hem zelf ook weg zette als vergane glorie, een net niet artiest.. met naive teksten en eenvoudige rijmsels.

Hoe verder je er in duikt hoe meer je gaat merken dat dit Armand is en dat dat nooit anders is geweest. En dat is misschien wel zijn charme, dat is zijn charme.

Ik zou ook met recht en terugwerkende kracht willen zeggen dat dit toch een van de beste platen van 2015 is. En daarmee ben ik The Kik en Dave Von Raven ook dankbaar dat zij Armand hebben opgezocht, met hem hebben gemusiceerd en hem een nieuwe kans hebben gegeven. Terecht, Armand mag niet worden vergeten. Bij leven niet en ook niet nu hij ergens op een wolk wietrook zit.

Ik durf ook te beweren dat dit Armand zijn beste plaat sinds 1981 (Nachtbrakers) is. Tripelpee/Mooie Woorden geef ik wel eens waar 4 sterren. Maar over de gehele linie zitten daar mindere broeders tussen (sommige nummers neigen naar Carnavals muziek en het Nederlandse levenslied). Alleen maar mooi dat the Kik Armand nog een zetje terug in de goede richting gaf en hem daarmee zijn podium en publiek terug gaf.

Natuurlijk klinkt Armand hier als een oude versleten hippie. Dat was hij ook. Daar mag hij ook trots op zijn. Hij leefde zijn leven en deed dat vooral op de manier zoals alleen Herman van Loenhout dat kon. In die zin was Herman een vrij mens. Wat mij betreft klinkt hij hier erg goed en vol vuur.

Ik vraag me ook af of het had uitgemaakt of Armand in het Engels had gezongen (vanaf de eerste single tot aan deze laatste plaat). Ik denk het wel. Dan had Armand misschien wel in het rijtje Dylan, Donovan etc mee gekund en hadden we Armand niet af gedaan als Nederlandse karikatuur. Want dat is toch wel wat er vaak gebeurd. Ik geef nu 3,5 sterren voor de plaat en zou nog wel uren door kunnen typen. Maar voor nu is het goed en mogen wij ons gelukkig prijzen met dit laatste (onverwachte) cadeautje van Armand.

Zowel wat zang als muzikale begeleiding betreft zijn de originele opnamen een stuk beter. Dat kan ik Armand verder niet kwalijk nemen. Decennia lang hasj, wiet en coke gebruiken zal je stem niet goed doen. Van een band als the Kik verwacht ik dan misschien net iets meer. Af en toe komt het er wel uit, maar ik mis toch enige spitsvondigheid waardoor de heropnamen het niveau van de originele stukken niet weten te halen.
Ook achtergrondzang of meerstemmige zang had de plaat misschien wat kunnen opfleuren. Al moet ik er dan wel weer bij vermelden dat ik die zanger van the Kik niet echt goed vind zingen. Zijn sympathieke en grappige uitstraling veranderen daar helaas niets aan.
De keuze voor nummers had misschien ook wat beter gekund. Het is op zich fijn dat er niet voor de twee bekende hits is gekozen. Maar wat andere nummers van de platen met de getekende hoezen uit de jaren 70 had ik graag gezien. Dan had de plaat halverwege ook niet in hoeven te kakken. Ik denk aan nummers als Wondermooie Planeet, Bloedvervuilers of Stoomboot.
Al met al valt er nog genoeg te genieten maar ik luister dus liever de originele opnamen.

Het schuurt en wringt langs alle kanten, maar die lichte ongemakkelijkheid levert voor mij na meerdere luisterbeurten wel iets onverklaarbaar mooi op.