King Crimson - Beat (1982)

Verhoogt met een heel punt. Dat is me niet vaak overkomen, vooral niet bij een stem die er al enkele maanden onbetwist staat. Deze zomervakantie heb ik in Italië deze cd na een lange en deprimerende zoektocht door een gigantische Justin Bieber-Madonna-platenzaak uit de bak gevist en blind gekocht. Op het eerste gehoor al een teleurstelling. Na enkele verdere luisterbeurten kon dit album me nog steeds niet bekoren. Nu ik drie maanden lang geen noot Beat meer gehoord had, besloot ik het nog een laatste kans te geven voordat ik het in mijn vergetelheid liet verdwijnen. En plots pakte het me. Van de eerste tot de laatste noot. Zie ik nu pas in wat een goed album dit is. En wat heeft het lang moeten bezinken. Na pas zie ik dat Belews stem geen zeurderig geprevel uitkraamt maar mooie, zuivere klanken voortbrengt. Pas nu klinkt King Crimsons beat mij als muziek in de oren.