Amorphis - Under the Red Cloud (2015)

Eerste nummer van het nieuwe album is hier te beluisteren. Opvallend zijn de midden-oosten vibe in het nummer en het unieke geluid van de fluit. Weer totaal wat anders dan voorgaand werk, maar het bevalt me wel.

En sacrifice is inmiddels ook te beluisteren: AMORPHIS - Sacrifice (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Tussen de release van mijn grote liefde Iron Maiden en een van m'n favoriete progrock/metal bands Riverside door heeft ook Amorphis vandaag zijn nieuwe album uitgegeven. Nu de vorige twee platen enkele keren de revu hebben gepasseerd kan ik beginnen aan deze. Ondertussen bezig aan het tweede nummer, eerste indruk volgt.

...en ik moet Spock's Beard ook nog beluisteren Amorphis levert de laatste jaren wel steeds degelijke albums af met een constante kwaliteit. Deze moet ik absoluut horen, maar met al die releases op een hoopje is het lastig de volgorde te bepalen. Het belooft voor metal een uiterst boeiend najaar te worden!

Ondertussen een enkele speelbeurt gehad. Klinkt allemaal weer als vanouds, niet in slechte zin dus. Nog een paar speelbeurten en ik verwacht er wel een 4* uit te kunnen slepen.

Het blijft een gelukzalig gevoel als een album je bij de eerste keer al bij de kladden grijpt. Amorphis blijft zijn weg volgen met een knappe verzameling songs maar de grote ster van de show blijft geweldenaar Tomi Joutsen met een wervelende zangprestatie. Deze plaat bevat energie en geeft energie.

De zangprestatie van Tomi is inderdaad erg fijn. Zowel cleane zang als grunts beheerst hij goed en laat ze gevarieerd terugkomen op dit album. Ook het instrumentale gedeelte van het album bevat veel variatie, maar wel met kenmerkende Amorphis stijl. Ik zet in op 4*

Crap, da's waar ook, Amorphis heeft ook een nieuwe uitgebracht. Zo weinig tijd en de nieuwe Maiden straks de nieuwe Slayer, deze zal even moeten wachten. Lees er zeer goede berichten over. Amorphis heeft al heel wat goede platen uitgebracht maar werd op het laatst wel wat voorspelbaar, ik had begrepen dat deze plaat wat meer variatie had en wat meer onbekend terrein opzoekt. Als ik van de week een uurtje heb ga ik hem eens luisteren.

Ben geen echte Amorphis kenner, de laatste 20 jaar dan, maar ik hoor wel een fijne plaat. Zowel qua geluid als qua zang is er wel een meer dan overduidelijke link naar een band als Scar Symmmetry te vinden. Wie er eerder was maakt mij niet uit, klinkt goed!

Mooie plaat. Heeft momenteel al enkele rondjes gedraaid en ligt goed in het gehoor.
We zullen zien of hij blijft groeien. Even sterk als 'Skyforger' is hij momenteel nog niet, maar het scheelt niet veel.

Inderdaad, voor mij geldt ook dat ik pas bij Skyforger de kwaliteit van Amorphis inzag. Ik vind ze hierop iets sneller spelen en iets zwaarder. Die grunt van Joutsen vind ik enorm indrukwekkend. Hoort nog iemand een "derde" stem (naast de cleane zang en de grunt) van Joutsen? Bijna Black Metal scream. Momenteel wissel ik af tussen de nieuwste worpen van Amorphis, Iron Maiden en Slayer. Deze maakt met mijlen voorsprong het meeste indruk op mij. Straffe kost.

Under the Red Cloud heeft talloze luisterbeurten gekregen want het heeft een verslavende werking op mij. Enkel over Enemy at the Gates en White Night (met gastzangeres Aleah Stanbridge) heb ik nog twijfels. Tomi Joutsen klinkt fantastisch in zijn diverse stemmen/stemmingen en het gitaarwerk is om van te smullen. Koppel dat aan hun typisch aanstekelijke songs en ik hoor een album dat mij geweldig bevalt. Ik denk zelfs dat deze op termijn voor mij Skyforger kan overtreffen. Enorm veel melodie kan samengaan met geweldig heavy muziek, dat doet Amorphis met mij op haast geniale wijze. De verlanglijst wordt weer groter. Ter vervollediging vermeld ik nog even dat de twee bonus tracks op een Japanse “deluxe edition” staan met een extra dvd, Live at Loud Park 13. Metal Archives heeft alle info.

Wat is en blijft dit toch een goede band. De albums van deze finnen zijn altijd wel de moeite waard, maar ditmaal heeft men toch net dat beetje extra werk verricht om er iets bijzonders van te maken. De songs zijn stuk voor stuk uitstekend en alles zit prachtig verzorgd in elkaar. Het is tevens allemaal wat steviger dan op de vorige paar albums; zo zijn de grunts naast de fraaie cleane zang weer helemaal terug en is het songmateriaal overwegend aan de lekker heavy kant. De mengeling van metal en traditionele folk-elementen werkt in ieder geval nog optimaal.

De vorige twee platen van Amorphis waren weliswaar prima, maar hebben de LP- of CD-kast hier niet gehaald. De eerste kennismaking met Under The Red Cloud overtuigt echter helemaal en het vinyl ligt inmiddels (afwisselend met de nieuwe van Slayer, Maiden en Riverside) op de draaitafel.
Het recept wijkt niet heel veel af van het recente werk maar klinkt dit keer krachtiger zonder aan melodie in te boeten.

Ik ben meer van de oude Amorphis, ten tijde van Tales from the Thousand Lakes. Ik heb van deze plaat tot nu toe alleen nog "Death of a King" en "Sacrifice" gehoord. Dat eerste nummer lustte ik wel, maar 'Sacrifice' vond ik persoonlijk een beetje slappe hap. Naar welke van die twee nummers neigt het album in zijn geheel gezien meer?

Ik vond "Sacrifice" zelf ook geen sterk nummer, terwijl ik "Death of a King" erg kon waarderen. Ik was dan ook blij dat het album meer nummers had die naar de oude Amorphis neigen.

In dat geval zal ik hem zeker eens een draaibeurt gunnen

Video clip van Death of a King is te bekijken via AMORPHIS - Death Of A King (OFFICIAL VIDEO) - YouTube
Leuk nummer! Ga de rest ook maar eens een kans geven

'Tales....' en 'Elegy' behoren tot de favoriete album in mijn collectie en ook albums als 'Silent Waters' en 'Skyforger' zijn fantastisch maar na het laatstgenoemde album raakte ik toch een beetje uitgekeken op het geluid van Amorphis. Een beetje nieuw elan kon geen kwaad.

Nu is er 'Under The Red Cloud', een album dat mij bij het titelnummer en opener gelijk vol beetpakt. Nieuwe elan? De band heeft zichzelf een flinke schop onder de reet gegeven! Het geluid van de nieuwe Amorphis is veel krachtiger en Tomi Joutsen maakt veelvuldig gebruik van zijn grunts.

Naast het openingsnummer zijn Bad Blood en The Skull absolute prijsnummers. Pas bij 'Sacrifice', het laatste nummer van kant B zakt het niveau iets in. Op de tweede plaat herpakt Amorphis zich echter gelijk met 'Dark Path', al slaat daarna bij mij de verzadiging wel een beetje toe. Het laatste reguliere nummer 'White Night' zorgt echter toch voor een prachtige afsluiting van het album met een mooie rol voor Aleah Stanbrigde op zang.

Amorphis heeft naar mijn mening met 'Under The Red Cloud' een van de beste albums uit hun al niet misselijke discografie uitgebracht. En dat mag 25 jaar na oprichting een ware prestatie genoemd worden.

Geweldig album! Finse metal heeft dat bepaalde geluid dat mij altijd wel raakt. Melodisch, doch zwaar. Lekker veel keys, maar niks te kazig.

onlangs nog eens Circle opgezet en dan een paar dagen geleden kwam deze binnen. Wow! Niks mis met Circle, maar met dit album gaat amorphis toch een stapje verder, zowel qua intensiteit als melodie. Niet gedacht die combinatie nog eens zo goed uitgevoerd te horen.

Leuk allemaal. Maar zoooooooooooooo verschrikkelijk voorspelbaar. Amorphis is verworden tot een formule. Pianoriedeltje, couplet cleane zang, refrein, brug met grunt, gitaarsolo, pianoriedeltje nogmaals, couplet cleane zang, refrein, gitaar en toetsen gaan duelletje aan, grunt. Einde.

Ach, niks mis met een plaatje feel good metal op zn tijd

dat klopt. maar deze plaat hebben ze al zeker een keer of vier eerder gemaakt.....

Ik heb ook nooit geklaagd als mijn moeder telkens dezelfde schotel pasta voor mijn neus zette; ze smaakte keer op keer voortreffelijk. Zo ook met deze Amorphis

Relatief prima plaat, deze. Alles van het hierboven gestelde is waar, en naar mijn persoonlijke smaak staan hier bovengemiddeld veel "leuke nummers" op. Ik ben niet bepaald kritiekloze fan, maar deze smaakt me best.

The Skull heeft een beetje een The Last Shadow Puppets-feel, best lekker. Nog meer lui die dat horen?

Ik begon me na een nummer of vijf al enige zorgen te maken over hoe ik deze plaat inmiddels moet ranken. Amorphis. Dat komt vooral vanwege de Finse degelijkheid. Ik had hetzelfde met een band als Moonsorrow en in iets mindere mate Finntroll. Nou klinkt "degelijkheid" als iets wat best ok is, maar van Amorphis mag gerust gezegd worden dat ze echt op dreef zijn. Under The Red Cloud bevat namelijk geen zwakke momenten. Het begint sterk en wordt ieder nummer net iets beter. Waarom Come The Spring en Winter's Sleep dan slechts bonustracks zijn, is me echt een raadsel.

De degelijkheid slaat vooral op de stijl die Amorphis speelt: een mengelmoes van extreme metal, power, folk, prog en zelfs wat psychedelica. De band boetseert het tot een klasbak van een plaat. En eigenlijk doen ze dit al vijf albums op rij. Er is duidelijk veel aandacht gestoken in de composities en dat betaalt zich uit door het goede schrijfwerk en de klasse van de muzikanten. Ik denk dat dit het beste album van Amorphis tot nu toe is. En dat dit de twaalfde studioplaat is, maakt het alleen maar leuker.

Tussenstand:
1. Under The Red Cloud
2. My Kantele
3. The Beginning of Times
4. Elegy
5. Silent Waters
6. Skyforger
7. Circle
8. Tuonela
9. Tales From The Thousand Lakes
10. Privilege Of Evil
11. Eclipse
12. Am Universum
13. The Karelian Isthmus
14. Far From The Sun

Van tevoren een beetje mijn gedoodverfde winnaar, want ik luister dit album echt enorm vaak en kan ook niets anders doen dan de maximale score toekennen. Amorphis produceert hier iets wat zo grenzeloos mooi is, dat het me niet eens opvalt dat het album een uur duurt met de twee bonustracks. Waarover gesproken, waarom is Winter's Sleep niet gewoon een normale albumtrack? Het is een van de meest magistrale songs ooit uitgebracht door de band, en dat zegt wat voor een album waar werkelijk geen enkel zwak nummer op staat. Non stop aanstekelijke refreinen en gitaar/toetsensolo's, prachtige teksten en de afwisseling tussen cleane vocals en grunts is hier opperbest (vooral als in Bad Blood de beide stijlen elkaar in het laatste refrein aanvullen). Amorphis is hier een ideale metalband geworden voor mij. Zelfs als het steviger is, is het nog steeds wonderschoon, en het is altijd herkenbaar.

Tussenstand:
1. Under The Red Cloud
2. My Kantele
3. Elegy
4. Silent Waters
5. Skyforger
6. Eclipse
7. The Beginning Of Times
8. Tuonela
9. Tales From The Thousand Lakes
10. Circle
11. Am Universum
12. Privilege Of Evil
13. Far From The Sun
14. The Karelian Isthmus

Uitstekend album van begin tot eind. Voor mij is dit metal zoals metal moet klinken. De productie is sterk en de progressieve kant van Amorphis komt hier sterker naar voren dan bij de vorige albums. De instrumentatie is rijk, met vaak een mooie afwisseling tussen toetsen en gitaar, en af en toe komen er zelfs Oosterse elementen voorbij (Death of A King). Dat laatste nummer vind ik overigens het beste nummer uit hun hele repertoire. De zanger beheerst zowel cleane zang als grunten, en het kunnen wisselen daartussen geeft een extra dimensie t.o.v. de meeste metalbands die maar één van de twee beheersen. De afwisseling maakt de muziek ook een stuk beter luisterbaar voor mensen die normaal gesproken weinig met metal hebben.

Samen met Queen of Time is dit het sterkste album van Amorphis. Ik vind het bijzonder dat Under the Red Cloud hier onder de 4 gemiddeld krijgt terwijl Queen Of Time boven de 4.2 uitkomt; beide albums zijn toch wel erg vergelijkbaar qua kwaliteit.