Van Morrison - Poetic Champions Compose (1987)

Jarenlang vond ik No guru no teacher no method Morrisons beste eightiesplaat, maar de laatste jaren ben ik Poetic champions compose eigenlijk nog hoger aan gaan slaan. De nummers zijn iets puntiger (gemiddeld 45 seconden korter dan op No guru), de arrangementen ademen iets meer, de strijkers zijn iets rijker, de melodieën zijn iets vreugdevoller, Morrison lijkt nog iets uitbundiger – het is allemaal nèt iets, maar al die kleine beetjes maken dit album voor mij nog nèt iets sterker dan z'n voorganger. (Gelukkig heb ik geen last van bezwaarlijk voortkabbelen of geliktheid – de nummers zijn juist stuk voor stuk zeer melodieus en intens, en de arrangementen zou ik eerder verfijnd dan glad willen noemen.) Zalvend zonder de mogelijke negatieve connotaties; balsem voor de ziel.
        Merkwaardig ook hoe tijdloos dit album klinkt; veel platen uit dit decennium klinken zeer gedateerd qua drum- of gitaargeluid, maar hier hoor ik alleen op I forgot that love existed op 0:51 een enigszins oubollige synthesizer, verder klinkt alles puntgaaf.

heb dit album altijd een beetje als een stiefkind behandelt en dat is niet terecht, want het is 1 van zijn betere albums uit de eighties. 10 eigen songs van Van Morrison en 1 traditional "Sometimes I Feel Like a Motherless Child", 1 van de vele hoogtepunten.

een heerlijk relaxed, sfeervol of zoals de Engelsen zeggen "mellow" (= muziek die zeer rustig, maar erg melodieus en zweverig is) album. deze term dekt de lading van de muziek op dit album aardig en met dat zweverige valt het wel mee. weliswaar geen hoogtepunt uit 's mans rijke oeuvre en minder dan de meesterlijke voorganger "No Guru, No Method, No Teacher" (1986), maar een stuk beter dan bij voorbeeld "A Sense of Wonder" uit 1984 en zoals hierboven al eerder gemeld, voelt deze als een warme deken en als balsem voor de ziel.

fraaie ballads als o.a. "The Mystery", "I Forgot That Love Existed" en "Someone Like You" (wat een melodie!) bekend van de soundtrack van de romcom Bridget Jones's Diary, worden afgewisseld met iets meer uptempo nummers als "Alan Watts Blues" met heerlijk repeterende gitaar akkoorden, het door piano en orgel klanken gedragen "Give Me My Rapture" met fraaie harmonievocalen van June Boyce en "Did Ye Get Healed".

de 3 instrumentale nummers "Spanish Steps", "Celtic Excavation" en "Allow Me" passen goed bij de sfeer van dit album, maar zijn niet echt memorabel en beklijven een stuk minder.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at the Townhouse Studios (London) & The Wool Hall (Beckington)

Van Morrison: lead vocals, alto sax, guitar, harmonica
Neil Drinkwater: piano & synthesizer
Steve Pearce: bass guitar
Roy Jones: drums & percussion
Martin Drover: trumpet & flugelhorn
Mick Cox: lead guitar (4,8)
June Boyce: back-up vocals
Fiachra Trench: string & woodwind arrangements, organ (9)
Paul Ridout: synthesizer programming

Om de zoveel tijd heb ik weer een periode van 1 of 2 weken waarin ik een flink aantal albums uit Van's rijke catalogus draai. De vorige keer ben ik bewust de albums gaan beluisteren, die ik destijds tot de mindere vond behoren. De resultaten waren bijzonder: veel van die albums kunnen zeker niet tippen aan de stuk of 8 meesterwerken, maar bleken toch ook wel weer eens heel stuk beter dan ik ze destijds beoordeelde.
Omdat ik nu weer in zo'n periode zit doe ik het eens 'andersom': ik beluister nu zijn beste albums om er achter te komen of ik ze nu nog zo extreem goed vind, of dat dit nu bij nader inzien een tikkie minder is.

Na de fantastische voorganger No Guru, No Method, No Teacher vond ik deze Poetic Champions Compose destijds aanvankelijk een tegenvaller. Maar dat duurde niet lang. Na een jaartje of zo leerde ik de geheimen van het album kennen. En dat kwam omdat er een goede reden was om dit album steeds weer op te zetten, namelijk het nummer Sometimes I Feel Like a Motherless Child. Hoewel geen eigen nummer maar een traditional vind ik dit een van Van's beste nummers. En ja, ik weet het, dat is heel wat om te zeggen.

En het werkt nog altijd: 'Shiver's down my Spine' zoals de Engelsen zo mooi zeggen.