Low - Ones and Sixes (2015)

Ik ben benieuwd naar de nieuwe Low.

Begin dit jaar speelde ze al twee nummers live in Utrecht:

Low - No Comprende - TivoliVredenburg

Low - Spanish Translation - TivoliVredenburg

En deze ook:
Low - Dinosaur Act / Landslide -TivoliVredenburg (5/6) - YouTube

Studieversie van het eerste nummer is hier te beluisteren:
Low - No Comprende (not the video) - YouTube

Klinkt veelbelovend!

Ja, Landslide is ook prachtig.

No Compende ... begint als een track van Doe Maar.

Totdat je bij het eind bent ... wat een durfals zijn het toch.

Ik dacht al dat ik een nummers niet herkende tijdens het concert. Dacht niet dat het nieuwe nummer waren maar oude nummers die ik niet of nog niet vaak heb gehoord.

Low levert telkens weer kwaliteit af dus ik verwacht niks anders van deze, hier kijk ik dus maw al naar uit!

Ondertussen hier al eventjes een nieuw nummer te beluisteren.

Gelekt!

Bel een Lowdgieter.

En weer een nieuw nummer / single beschikbaar: Lies. Dit klinkt toch bijna alsof Low nu het elektronische domein gaat verkennen. Vind het wel het spannendste nummer van het nieuwe album.

Op de luisterpaal

Wow, wat een ander geluid komt daar van Low, heeft er een kruisbestuiving plaatsgevonden met Alan's andere project Retribution Gospel Choir? Landslide klinkt alsof het ten tijde van Trust of Things We Lost in The Fire zou kunnen zijn gemaakt. Gek genoeg doet Landslide me ook denken aan Ennio Morricone's Once Upon a Time in The West.

De mistige echo's en een vervormde Tom, wat voor een show gaat dat worden. In Utrecht dit voorjaar klonk het allemaal zoals ik gewend ben van Low zonder al te veel vervormingen. Ben dus zeer, positief, verbaasd door wat ze op het album hebben vastgelegd. Is toch veel spielerei in de studio uit doosjes. Niet dat het niet mooi is maar wel een verrassing. De singles zijn mijn favoriete nummers maar ook heerlijk dat openingsnummer Gentle, waar ik bijna Trent Raznor in kan horen. De stem van, en zangpartijen van Mimi Parker vind ik ook minder poppy en minder gehaast dan op voorganger The Invisible Way. Nog maar 3x beluisterd maar nu vind ik het al 4* en kan die nog verder groeien.

Kid in the Corner is een apart geval, hoor ik daar invloeden van The Cure (Seventeen Seconds - Pornography periode) terwijl er ook een iets wat funky bas en orgel in zit (Alan Green?) met een four-on-the-floor, of wel Disco beat! Tekstueel het minst sterke nummer maar de muziek maakt veel goed.

Vind überhaupt dat de bas een meer prominente rol speelt op dit album.

En vandaag al weer verdwenen.
Maar ook te streamen op de site van The Guardian.

Heee... apart. Ik zie het inderdaad nu ook. Zou het dan een teaser geweest zijn om meer pre-oders binnen te krijgen?

Of door de deal met The Guardian. Kijk maar wat ze in hun nieuwsbrief schrijven...

Het staat trouwens ook op Ameristream , alleen lagere stream kwaliteit en klinkt net of ze de LP geript hebben, niet de beste luisterervaring. Geen idee of dat met toestemming is.

Misschien dat Spotify ze aanstaande vrijdag online zetten, die willen nog weleens dat doen, 4 dagen voor de officiële release.

Jammer. was zeer aan het geniet van dat album, nou ja heb 3 andere albums die net uit zijn om te beluisteren.

Low heeft zojuist op Facebook aangekondigd dat hun album ook op de luisterpaal staat. Meteen gekeken maar die ontbreekt nog steeds, nadat die eerder tussen maandag en dinsdag circa 24 uur beschikbaar was.

edit: nu is het album er weer als NL Only stream maar zijn er weer problemen met Last.fm authenticatie en kan niet gescrobbled worden

Goed nieuws Eddy! Bij mij gaat het scrobblen wel goed. Eerder vandaag waren er problemen met scrobbling, maar nu gaat het bij mij weer goed.

Ik zit enorm te genieten van deze nieuwe plaat. Voorlopig zijn No Comprende en Landslide de toppers voor mij.

De Amerikaanse band Low brengt met Ones and Sixes alweer het elfde studioalbum uit in de ruim twintig jaar van hun bestaan. De band wist met de harmonieuze zang en minimalistische arrangementen hun fanbase gestaag uit te bouwen. Gedurende de jaren zijn de muzikale paden verbreed en op hun laatste twee albums was de muziek wat warmer en voller qua geluid. Met de trage tempo’s en rustige muzikale opbouw bleef de muziek echter onmiskenbaar Low.

Gentle voert ons het duister in met zijn drummachine, piano en harmonieën. De benauwde kamer waarin we ons bevinden maakt het nummer minder kalmerend dan de titel doet vermoeden. De gitaar drijft de gedachten over de fouten die je hebt begaan uitéén. Op No Comprende voeren de drums het tempo omlaag en horen we een duidelijke verandering vergeleken met voorgaande track. De miscommunicatie tussen twee personen drijft hen verder van elkaar weg. Alan voert de zang aan, met Mimi die als tweede stem fungeert. De drummachine vermengt zich in de hevige emoties van de gitaren. Spanish Translation is voorzien van een warme melodielijn in een mix van pianoklanken, effecten en drums. Een onverwachtse verandering zorgt voor veel stress en een wirwar aan gedachten. De drums komen aan als klappen in het gezicht. Op Congregration sleept Mimi je mee in de groepen mensen die zich niet bewust zijn van de veranderingen. Het pianospel en het herhalende drumritme maakt van de muziek een dromerig landschap waarbinnen de mensheid zich langzaam voortbeweegt.

Sometimes, the congregation take the other side
An inquisition of familiar lies
A grave distraction from a quiet rise

No End beweegt zich met zijn effecten en gitaren meer naar de indierock. Het zweverige patroon aan geluiden stelt het einde uit van een verdorven relatie. Op Into You voeren de pijnlijke fragmenten uit het verleden zich tot een connectie tussen twee personen. De drummachine en synths werpen zich op als de gedachten zich op hetzelfde niveau begeven. What Part of Me is het meest toegankelijke nummer wat we op het album aantreffen. De simpele popmelodie zorgt echter voor een treffende ondersteuning van de harmonieuze zang. De repeterende teksten zorgen voor de verwarring tijdens een relatie en de vele gesprekken die je geen steek verder brengen. The Innocents zorgt voor een indringende bombast aan geluiden. De hoop van een goede toekomst zorgt voor een duistere klankenpatroon van drummachines, dat we al eerder aantroffen op Drums And Guns.

To begin with, there’s the two of us
Never minding the world
With the armor of a few of us
Losing everything to hope

Kid in the Corner zorgt voor een traag tempo met de om elkaar dansende vocalen van Alan en Mimi. Het opkomende ritme van gitaren zorgt voor enige afwisseling in het trage en vrij eentonige nummer. In Lies drijven de leugens je weg van wie je ooit was. De tijd die voorbij is laat zijn sporen achter in het leven van de ander. Op het langste nummer van de band Landslide voeren we een onvoorspelbare weg aan gevaren binnen. Alan klinkt gespannen en doordrongen van woede. De aarde trilt op zijn grondvesten als de gedachten zich van elkaar afzonderen en je persoonlijkheid in tweeën splitst. De gevaren van je eigen kunnen liggen op de loer als de drums en gitaren het woeste ritme opzwepen. De rust en opkomende angst wisselen elkaar af in de mooie, mysterieuze en angstaanjagende melodieën. DJ is als slotakkoord een begin van een nieuw samenzijn. Gebroken door het verleden word je op het juiste pad gezet. De toekomst voelt onzeker aan, maar een heldere blik opent de deuren naar een andere wereld.

You want religion, you want assurance
A resurrection, some kind of purpose
You have the vision, you opened your eyes
A complication, you should have looked twice

Ones and Sixes voert door de vele muzikale paden van Low. De drummachine en piano voeren de boventoon in het verlies in de melodieuze tracks. De gitaren drijven het tempo dan weer op in de gevaarlijke en indringende gedachten. De harmonieën zijn gebleven en worden afgewisseld met nummers met solozang. Hun muzikale ideeën ontwikkelen zich door in de constante verandering en daarmee weten ze na twintig jaar nog steeds van waarde te zijn voor het muzieklandschap.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Of het Goede Doel?

Ik moest diep graven, maar heb de ultieme, hartverscheurende voorganger op dit thema gevonden.
Minimalistische pop is van alle tijden, dat blijkt maar weer. En Martha heeft wel wat van Mimi.

heel fijn album van Low, ze doen er weer een schepje bovenop, hun geluid blijft uniek, maar net een tikkel anders vanwege een abstractere elektronische sound, verder de specifieke (samen)zang en het melodische gezang gedrenkt in Amerikaanse tradities en religie

Waar Drums & Guns wat ál te veel op effectbejag leunde, en diens opvolgers C'mon / Invisible way mij duidelijk wat te veilig waren, lijkt er nu een hoop op zijn plaats te vallen. Ones and Sixes is een gewaagde en gelaagde plaat geworden, de beste van Low sinds The Great Destroyer. Prachtig

Beduidend beter dan (met name) de voorganger(s). Maar toch, ik ben de klik met Low een beetje kwijt.

Low speelt het op dit album op ervaring maar toch slagen ze erin om het album spannend en vitaal te laten klinken en valt men niet in nodeloze herhaling zoals zoveel bands die 20+ jaar bezig zijn. Hun materiaal sinds The Great Destroyer combineerde doorgaans een aantal zeer sterke nummers met net iets teveel zwakke momenten (behalve directe voorganger Invisible Way, dat was voor mij een sof over de hele lijn) maar hier slaagt Low er nog eens in om een plaat af te leveren die (op het overbodige Kids in the Corner na) over de ganse lijn weet te boeien. Aan muzikaal pionierswerk wordt al een album of 3 niet meer gedaan gedaan maar wat geeft het als je ijzersterk materiaal als Spanish Translation, What Part of Me of Landslide in de koffer hebt zitten. Ook mooi welk breed muzikaal terrein Low inmiddels weet te bestrijken, die 3 nummers die ik eerder opnoemde schipperen immers tussen klassiekere slowcore (Spanish Translation), melancholische pop (what part of me) en epische feedback-rock (Landslide) - en dat allemaal moeiteloos zonder dat het geforceerd begint te klinken - het onderstreept alleen maar de ruime muzikale baggage die deze groep inmiddels heeft. Puik album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Low - Ones And Sixes - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het uit Duluth, Minnesota, afkomstige Low bestaat inmiddels meer dan twintig jaar en heeft in al die jaren een respectabele stapel platen uitgebracht.

De band is één van de vaandeldragers van het slowcore genre, maar kleurt inmiddels ook al heel wat platen buiten de lijntjes van het genre dat verder grotendeels uitgestorven lijkt.

Ook op Ones And Sixes sleept de muziek van Low zich weer voornamelijk langzaam voort, maar verder klinkt de nieuwe plaat van de band rond echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker toch weer anders dan zijn voorgangers.

Op het in 2013 verschenen The Invisible Way koos Low aan de hand van Jeff Tweedy voor een helder en toegankelijk geluid, waarin geen plek meer was voor de gruizige klanken die de muziek van Low zo vaak inkleurden. Deze gruizige klanken zijn terug op Ones And Sixes.

De nieuwe plaat van Low is voorzien van een behoorlijk donker en elektrisch geluid dat vervolgens is voorzien van een laagje gruis. Het donkere en gruizige klankentapijt wordt vervolgens voorzien van werkelijk prachtige vocalen.

Alan Sparhawk en Mimi Parker zijn in de loop der jaren steeds beter gaan zingen en zetten ook op Ones And Sixes weer een stap met prachtige individuele vocalen en een garantie voor kippenvel wanneer ze samen zingen.

In eerste instantie lijkt de combinatie van bloedstollend mooie vocalen en een wat gruizig klankentapijt een wat vreemde combinatie, maar het pakt uiteindelijk prachtig uit. De instrumentatie op Ones And Sixes is donker en soms wat gruizig, maar ook buitengewoon subtiel, waardoor de muziek van Low dit keer heel ruimtelijk klinkt en vol aangename verrassingen zit.

Met name het fantastische gitaarwerk draagt bij aan de ruimte op Ones And Sixes en geeft de plaat een bijzondere sfeer. Ones And Sixes klinkt meer als ‘vintage’ Low dan zijn twee voorgangers, maar het geeft het geluid van de band toch ook een aantal extra dimensies. Het levert een plaat op die ik persoonlijk schaar onder het betere werk van de band. Erwin Zijleman

Tegenvaller. More one than six. Low's Sparhawkjes, Mimi & Allen, zijn duidelijk over hun muzikale top heen. Jammer, want een jaar of tien geleden wisten ze me nog wel te overtuigen. Dan kies toch liever voor Mr. Rawlings & Mrs Welch's nieuweling.

Of zoals AllMusic het omschrijft;
Ones and Sixes is a brave effort that stands apart from much of Low's work, and there are certainly glimpses of their dour beauty on these 12 songs, but in the final analysis this is an album that fails more often than it triumphs.

Zou deze plaat nochtans ongeveer op dezelfde hoogte zetten als The Great Destroyer. Beiden zijn zeer genietbaar maar missen een beetje de intensiteit van hun allerbeste werk. Daarvoor moet je nog iets verder terug gaan in de tijd, naar de jaren 90.

Helemaal mee eens. Their slow core was at its best in the late nineties.

Fijn dat ik Low voorbij zag komen bij Jools, het aanstekelijke What Part of Me zit al de hele tijd in m'n hoofd. Vanmiddag Ones and Sixes gelijk maar gekocht.