Low - Ones and Sixes (2015)

Wow, wat een ander geluid komt daar van Low, heeft er een kruisbestuiving plaatsgevonden met Alan's andere project Retribution Gospel Choir? Landslide klinkt alsof het ten tijde van Trust of Things We Lost in The Fire zou kunnen zijn gemaakt. Gek genoeg doet Landslide me ook denken aan Ennio Morricone's Once Upon a Time in The West.

De mistige echo's en een vervormde Tom, wat voor een show gaat dat worden. In Utrecht dit voorjaar klonk het allemaal zoals ik gewend ben van Low zonder al te veel vervormingen. Ben dus zeer, positief, verbaasd door wat ze op het album hebben vastgelegd. Is toch veel spielerei in de studio uit doosjes. Niet dat het niet mooi is maar wel een verrassing. De singles zijn mijn favoriete nummers maar ook heerlijk dat openingsnummer Gentle, waar ik bijna Trent Raznor in kan horen. De stem van, en zangpartijen van Mimi Parker vind ik ook minder poppy en minder gehaast dan op voorganger The Invisible Way. Nog maar 3x beluisterd maar nu vind ik het al 4* en kan die nog verder groeien.

De Amerikaanse band Low brengt met Ones and Sixes alweer het elfde studioalbum uit in de ruim twintig jaar van hun bestaan. De band wist met de harmonieuze zang en minimalistische arrangementen hun fanbase gestaag uit te bouwen. Gedurende de jaren zijn de muzikale paden verbreed en op hun laatste twee albums was de muziek wat warmer en voller qua geluid. Met de trage tempo’s en rustige muzikale opbouw bleef de muziek echter onmiskenbaar Low.

Gentle voert ons het duister in met zijn drummachine, piano en harmonieën. De benauwde kamer waarin we ons bevinden maakt het nummer minder kalmerend dan de titel doet vermoeden. De gitaar drijft de gedachten over de fouten die je hebt begaan uitéén. Op No Comprende voeren de drums het tempo omlaag en horen we een duidelijke verandering vergeleken met voorgaande track. De miscommunicatie tussen twee personen drijft hen verder van elkaar weg. Alan voert de zang aan, met Mimi die als tweede stem fungeert. De drummachine vermengt zich in de hevige emoties van de gitaren. Spanish Translation is voorzien van een warme melodielijn in een mix van pianoklanken, effecten en drums. Een onverwachtse verandering zorgt voor veel stress en een wirwar aan gedachten. De drums komen aan als klappen in het gezicht. Op Congregration sleept Mimi je mee in de groepen mensen die zich niet bewust zijn van de veranderingen. Het pianospel en het herhalende drumritme maakt van de muziek een dromerig landschap waarbinnen de mensheid zich langzaam voortbeweegt.

Sometimes, the congregation take the other side
An inquisition of familiar lies
A grave distraction from a quiet rise

No End beweegt zich met zijn effecten en gitaren meer naar de indierock. Het zweverige patroon aan geluiden stelt het einde uit van een verdorven relatie. Op Into You voeren de pijnlijke fragmenten uit het verleden zich tot een connectie tussen twee personen. De drummachine en synths werpen zich op als de gedachten zich op hetzelfde niveau begeven. What Part of Me is het meest toegankelijke nummer wat we op het album aantreffen. De simpele popmelodie zorgt echter voor een treffende ondersteuning van de harmonieuze zang. De repeterende teksten zorgen voor de verwarring tijdens een relatie en de vele gesprekken die je geen steek verder brengen. The Innocents zorgt voor een indringende bombast aan geluiden. De hoop van een goede toekomst zorgt voor een duistere klankenpatroon van drummachines, dat we al eerder aantroffen op Drums And Guns.

To begin with, there’s the two of us
Never minding the world
With the armor of a few of us
Losing everything to hope

Kid in the Corner zorgt voor een traag tempo met de om elkaar dansende vocalen van Alan en Mimi. Het opkomende ritme van gitaren zorgt voor enige afwisseling in het trage en vrij eentonige nummer. In Lies drijven de leugens je weg van wie je ooit was. De tijd die voorbij is laat zijn sporen achter in het leven van de ander. Op het langste nummer van de band Landslide voeren we een onvoorspelbare weg aan gevaren binnen. Alan klinkt gespannen en doordrongen van woede. De aarde trilt op zijn grondvesten als de gedachten zich van elkaar afzonderen en je persoonlijkheid in tweeën splitst. De gevaren van je eigen kunnen liggen op de loer als de drums en gitaren het woeste ritme opzwepen. De rust en opkomende angst wisselen elkaar af in de mooie, mysterieuze en angstaanjagende melodieën. DJ is als slotakkoord een begin van een nieuw samenzijn. Gebroken door het verleden word je op het juiste pad gezet. De toekomst voelt onzeker aan, maar een heldere blik opent de deuren naar een andere wereld.

You want religion, you want assurance
A resurrection, some kind of purpose
You have the vision, you opened your eyes
A complication, you should have looked twice

Ones and Sixes voert door de vele muzikale paden van Low. De drummachine en piano voeren de boventoon in het verlies in de melodieuze tracks. De gitaren drijven het tempo dan weer op in de gevaarlijke en indringende gedachten. De harmonieën zijn gebleven en worden afgewisseld met nummers met solozang. Hun muzikale ideeën ontwikkelen zich door in de constante verandering en daarmee weten ze na twintig jaar nog steeds van waarde te zijn voor het muzieklandschap.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Low - Ones And Sixes - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het uit Duluth, Minnesota, afkomstige Low bestaat inmiddels meer dan twintig jaar en heeft in al die jaren een respectabele stapel platen uitgebracht.

De band is één van de vaandeldragers van het slowcore genre, maar kleurt inmiddels ook al heel wat platen buiten de lijntjes van het genre dat verder grotendeels uitgestorven lijkt.

Ook op Ones And Sixes sleept de muziek van Low zich weer voornamelijk langzaam voort, maar verder klinkt de nieuwe plaat van de band rond echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker toch weer anders dan zijn voorgangers.

Op het in 2013 verschenen The Invisible Way koos Low aan de hand van Jeff Tweedy voor een helder en toegankelijk geluid, waarin geen plek meer was voor de gruizige klanken die de muziek van Low zo vaak inkleurden. Deze gruizige klanken zijn terug op Ones And Sixes.

De nieuwe plaat van Low is voorzien van een behoorlijk donker en elektrisch geluid dat vervolgens is voorzien van een laagje gruis. Het donkere en gruizige klankentapijt wordt vervolgens voorzien van werkelijk prachtige vocalen.

Alan Sparhawk en Mimi Parker zijn in de loop der jaren steeds beter gaan zingen en zetten ook op Ones And Sixes weer een stap met prachtige individuele vocalen en een garantie voor kippenvel wanneer ze samen zingen.

In eerste instantie lijkt de combinatie van bloedstollend mooie vocalen en een wat gruizig klankentapijt een wat vreemde combinatie, maar het pakt uiteindelijk prachtig uit. De instrumentatie op Ones And Sixes is donker en soms wat gruizig, maar ook buitengewoon subtiel, waardoor de muziek van Low dit keer heel ruimtelijk klinkt en vol aangename verrassingen zit.

Met name het fantastische gitaarwerk draagt bij aan de ruimte op Ones And Sixes en geeft de plaat een bijzondere sfeer. Ones And Sixes klinkt meer als ‘vintage’ Low dan zijn twee voorgangers, maar het geeft het geluid van de band toch ook een aantal extra dimensies. Het levert een plaat op die ik persoonlijk schaar onder het betere werk van de band. Erwin Zijleman

Less is more en LOW is de new high. Eigenlijk ook de old high. Want in de afgelopen maanden ben ik vol op mijn ontdekking van de laatste jaren gedoken: de band LOW. Dat is vrij laat voor een band welke al sinds begin van de jaren 90 prachtige platen maakt. Noem me een trage leerling. Ook ben ik omgekeerd bekend geraakt met het repertoire. Het meer schurende en met ruis gevulde; HEY WHAT dat de oorschelpen eerst doet vernauwen en de bilspleet doet samentrekken, was mijn eerste kennismaking. Ik heb dit album 4 of 5 keer moeten draaien om de ware schoonheid te ontdekken. Maar het album intrigeerde mij direct, alsof ik wist dat ik het mooi zou gaan vinden. Vervolgens ben ik ouder werk gaan luisteren en was bij de eerste luisterbeurt spontaan verliefd op het eerste album; 'I could live in hope' uit 1994. Wat is er toch goede muziek gemaakt in de jaren 90. Dit album kan ik niet op vinyl krijgen tenzij ik er op Discogs meer dan 100 euro voor wil betalen. Het compromis werd Ones and Sixes dat ook betoverend mooi is en wat mij betreft op het kruispunt zit tussen de verschillende tijdperken van Low. Het meer organische geluid van het eerdere werk en de meer noisie
/ electronische aanpak van de laatste 2 albums. De ruis en bass wordt hier meer met speldenprikjes uitgedeeld dan op HEY WHAT. Subtieler zeg maar.
Het album opent direct prachtig met Gentle. Het nivo wordt wat mij betreft continu hoog gehouden. No end is wellicht de enige dissonant en ik kan niet goed uitleggen waarom. Wellicht dat de wonderschone zang van Mimi Parker wat minder prominent aanwezig is en hiervoor wat meer continu gitaargeweld in de plaats komt zonder rust momenten? Into you is daardoor nog mooier;)
Ook What part of me is meer noisie en uptempo. Hier vind ik het fijner. The innocents is een heerlijke oorwurm met die indringende bass. En dan moeten een aantal van de mooiste parels nog komen met Lies, Landslide en DJ.
Dan die platenhoes. De verstilling kan niet beter worden weergegeven. Alle reden voor 5 sterren. 1 probleem; I could live in hope is nog beter......