Saybia - No Sound from the Outside (2015)

Het heeft 8 jaar geduurd (tussendoor wel twee solo-albums) en eindelijk komt er een nieuwe. Aan de samples te horen niks nieuws onder de horizon maar dat vind ik bij deze band niet zo erg.

Hehe eindelijk een nieuwe Saybia

En wat voor geniale solo albums van Søren Huss maar ook naar een nieuwe Saybia kijk ik zeer uit.

Prachtig. Ik zag het solo-debuut op vinyl liggen (ben momenteel in Kopenhagen) maar na enige twijfel toch niet meegenomen. Heb ik liever Saybia op vinyl maar die zijn nergens te krijgen, ook hier niet (en via internet voor bizarre prijzen).

De hoes vind ik niet bepaald mooi maar goed het gaat om de muziek

Ik ook niet. Ergens hoop ik zelfs dat dit een tijdelijke hoes is, maar zo'n beetje alle verkoopsites hanteren deze afbeelding dus ik ga daar maar niet van uit.

Ben benieuwd of ze het nivo van hun eerste 2 cds halen.

Vond je die derde niet goed dan?

klik, en de rest wordt wellicht ook weer opnieuw uitgebracht.

Kijk, dat zijn de fijne nieuwtjes!

Misschien al wel te koop tijdens de concerten dit najaar.

Dat is zeker mooi, die ga ik (mits een enigszins normale prijs) op zeker aanschaffen.

Nieuw vinyl en normale prijzen... keep on dreaming. Ze worden per week duurder lijkt het wel

Die vond ik de minste van de drie en er is weinig blijven hangen.

Eerste nr is uit:Black hole

Klinkt hoopvol. Jammer dat 'ie zo abrupt eindigt, na wat klinkt als een bridge. Dat catchy refreintje had er nog prima 2x achteraan gekunt.

Had 'm nog niet eens op de site gezien - ik was al zolang aan het wachten dat ik het vergeten was.

Heel veel zin in, het album waar ik het allermeest naar uitkijk zelfs.

Na een paar luisterbeurten vind ik dit afgetekend de minste Saybia plaat. Het kabbelt niet onprettig drie kwartier voort. Met hier en daar een uitschieter, eigenlijk zijn het meer momenten in een nummer, die wel weet te raken. Het blijft Saybia, dus ik draai hem nog een keer.

Gister aangeschaft voor 17,99 op blauw vinyl met inbegrip van cd. , (wel bij zo'n germaanse grootgrutter)

Zoals elk Saybia album is dit er wel eentje die zich in je brein moet gaan nestelen. Maar ok, een briljante fakkelballade zoals op vroegere platen staat er bij eerste beluistering misschien niet op. Maar ik laat de schitterende blauwe plak even veelvuldig op me inwerken en dan komt alles goed en valt alles weer op z'n plak...eh...plek.

Dit album komt vanaf track 6 pas echt een beetje op gang naar mijn idee. De 2e helft ligt bij mij een stuk beter in het gehoor dan de eerste.

Down?

Ik had het niet verwacht, maar wat is ie mooi geworden zeg, gelijk de volle mep van mij.
Ga ze volgende week live zien in Nijmegen, erg veel zin in.

Toen debuutalbum The Second You Sleep uitkwam wees user titan me op dit album als zijnde 'echt iets voor jou'. Allebei hielden we in die tijd wel van deze sound dus ik geloofde hem gelijk, en hij had het bij het rechte eind.

Dat debuut heeft me sindsdien niet meer losgelaten: het blijft prachtig. Mijn eerste concert van de band was in Rotown toen het album net uit was en sinsdien heb ik ze vaker live meegemaakt. Vaker dan menig andere band. Er is iets dat blijft trekken.

Ook de solo-albums van Søren Huss vind ik erg geslaagd. Huss heeft zelf moeilijke periodes in zijn leven gekend, en het heeft maar liefst 8 jaar geduurd voordat No Sound from the Outside verscheen. Misschien een wonder, want het leek erop of het een beetje gedaan was met de band, ook al kondigden ze menig maal een nieuw album aan. Het kwam er maar niet van. Leuk hoor om Nederland, hun tweede land lijkt het wel, tussendoor een paar keer aan te doen. Leuk ook om dat debuut integraal in Paradiso te vertolken; nieuw werk was toch wel iets waar ik als liefhebber naar uitkeek.

En dan is het daar, en is het er toch wel even flink inkomen. Zo op het eerste gehoor lijkt het album te veel voort te kabbelen en ontbreekt het aan memorabele 'hits'. Niet zo erg, want sfeer-albums zijn soms misschien nog wel mooier, maar ik ben er nog niet helemaal uit of dit wel zo'n album is.

Ja, ik hoor weer de warmte, maar echt ontroeren doet het me vooralsnog niet. En als dan de pakkende nummers ontbreken wordt het lastig om de drie voorgangers te overtreffen. Zelfs bij de solo-albums van Huss ervoer ik dat toch net even meer.
Nieuwe gitarist Kasper Rasmussen is een prima opvolger van Sebastian Sandstrom maar ergens mis ik zijn geluid toch wel een beetje.

Op vinyl is kant A de duidelijk sfeerkant en is kant B degene met wat meer variatie en waar het tempo licht wordt opgeschroefd hier en daar. Twee verschillende manieren van aanpak lijkt het wel.

Het album moet nog voldoende de kans krijgen te rijpen, dus helemaal zeker over de plaats in hun totale oeuvre ben ik nog niet. Zo na de eerste luisterbeurten lijkt het erop dat ik dit de minste van Saybia vind. Maar zelfs een mindere Saybia staat nog steeds garant voor prachtige muziek, want dat is wel degelijk te vinden op No Sound from the Outside.

Laat ik het als een fijn weerzien met oude muziekvrienden zien. Welkom terug Saybia en tot volgende week in een uitverkocht Paard van Troje. Het zal ongetwijfeld weer net zo fijn worden als de vorige keren.

Fijn nieuws dat deze band weer terug op de radar is na al het persoonlijke leed wat Soren Huss overkomen is, 8 jaar is tenslotte een lange tijd.
Saybia ook gezien in Paradiso met het live spelen van hun debuut.
Zojuist een eerste luisterbeurt achter de rug en ik vind het een mooi album, vooral Hollow Is Your Promise & het titelnummer vind ik prachtig.
Even laten bezinken dit album om er een waardering aan te plakken maar de plaat weet me nu al te raken.

Ik kende alleen These are the Days, een lekkere rockplaat met classic rock en lichte prog invloeden.
Ik was er wel tevreden mee, maar heb me verder nooit in de band verdiept.

Nu kwam ik deze tegen, op Spotify tussen de new releases. En wat is deze lekker zeg. Mooie luisterliedjes, mooi gezongen en mooi vormgegeven. Veel akoestische instrumenten (piano, gitaar) en kalme drumpartijen. Doet allemaal wat ouderwets aan maar het is echt superchill. Knappe en uitgebalanceerde leadgitaar partijen.

Tussen al het synthesizer-geweld, waar ik nu luister, is dit wel een verademing. Leuk ook voor liefhebbers van Marillion en Gazpacho enzo...

dan zou ik toch zeker debuutalbum The Second You Sleep gaan checken. Briljante plaat namelijk in mijn ogen.

Ik houd me zeker aanbevolen, want tot nu toe vind ik alles van ze goed

Wederom een groeiplaat van de mannen uit Denemarken. Heb er nu drie intensieve luisterbeurten met koptelefoon op zitten en moet zeggen dat de plaat per luisterbeurt mooier wordt. Vooral het eerst deel van het album (tot en met 'One Minute Man') is erg fraai. Single 'Black Hole' kon me tijdens eerdere beluisteringen (toen het album er nog niet was) niet zo bekoren, maar groeit ondertussen uit tot een favoriet. Vreemd is zoiets toch.

Ik ga nog geen beoordeling geven op dit moment, maar voor mijn gevoel zit deze qua kwaliteit tussen 'These are the Days' en 'Eyes on the Highway' in. Het briljante debuut gaan ze sowieso niet meer overtreffen. Ik laat het album nog wat op me inwerken en misschien dat het optreden in Doornroosje vrijdag mijn mening ook nog zal beïnvloeden.

Blijkt inderdaad een groeiplaat. Ik blijf het maar draaien en het wordt steeds mooier per draaibeurt. Halfje erbij.

De Deense mannen van Saybia zijn na een periode van acht jaar terug met hun nieuwe plaat No Sound from the Outside. In de tussentijd bouwden de mannen een eigen carrière op en verwerkte frontman Søren Huss het verlies van zijn vriendin op zijn twee soloalbums. Kasper Rasmussen heeft als vriend van de band gitarist Sebastian Sandstrøm vervangen en speelt zijn partijen op het album. De Nederlandse successen uit het verleden zorgen ervoor dat de band nog steeds ongekend populair is in ons kleine landje. Huss en bassist Knudsen vonden nieuwe inspiratie en hebben hun ideeën vertaald met de blik op de toekomst gericht.

Airplanes and Submarines kijkt terug naar het verleden en de gebeurtenissen die het leven hebben vormgegeven. De akoestische gitaar zoekt zijn weg in het warme stemgeluid van Søren. Het voortdrijvende ritme van de drums en keyboards laten de beelden van lang geleden achter en snellen zich naar een nieuwe start. Titelsong No Sound from the Outside opent met het dromerige klankenpatroon van de gitaren en keyboards. The Killers vliegen voorbij in de emotionele tocht in de liefde. De liefde die losgelaten is en alleen de herinneringen nog heeft achter gelaten. Ondanks de vrij emotionele teksten zetten de melodielijnen een vrolijker geluid neer. Black Hole voert zich door het zwarte gat van de ziel, die de mens in al zijn gedachten laat rondtollen. De gitaren schitteren in de zwaarte van de teksten en voegen de kleuren aan de donkere gang toe.

You’re not like gold under pressure you fold
I need something else to mend your soul
I wisper softly in your ear
Befriend your thoughts of time

Hollow Is Your Promise zoekt de weg door het muzikale verleden en de veranderingen in het heden van de band. Huss weet zijn zang bij vlagen wat meer zijn hoge vocale sound in te duwen. De muzikale wegen weten echter niet altijd evenveel verdieping te vinden als het werk van vroeger. One Minute Man voert een totaal andere richting op met zijn pianoklanken en zoekt de weg in het vaste levenspatroon van de hoofdrolspeler. Het doorbreken van het standvastige dagelijkse leven wordt bemoeilijkt door de gedachtepatronen. De herhalende baslijn zorgt voor de vaste draad in een variatie van de opzwepende pianoklanken. In Ominous Mystery wordt je in de richting geduwd van de persoon die je liefhebt. De beslissingen die je maakt zijn van invloed op het verdere verloop, maar vormen ook de kracht van het samenzijn. De aandoenlijke muziek werkt zich door de rustgevende gitaarklanken heen om de toekomst in beeld te brengen. It’s About Time stuwt zich op door de basriff en de ruwe klanken van de gitaren op de achtergrond. Het nummer kent echter een te oppervlakkige houding in de elektronische ondersteuning.

Some days I work hard,
Some days I don’t, liar ok
Some days I work hard,
Most days I don’t and I don’t really want to

Down voert zich nog dieper door de gronden van het elektrische circuit. Wanneer de akoestische klanken hun aanvang nemen komt de schoonheid van het geheel weer binnenzetten. Jensen voert zich in zijn toetswerk door de wondere wegen van het leven heen. De jaren vorderen en de keuzes die je hebt gemaakt zorgen voor de terugkerende levensvragen. Op It’s Been Way Too Long breken de heren zich door de keyboardklanken van het werk van MGMT. De humoristische inslag laat de emotionele gedachtegang van Huss los en snelt het vrolijke riedeltje in. Paralyzed lijkt zijn invloed te halen uit het laatste werk van Beck (Morning Phase). De verlamming van de liefde doet zich voort in de positiviteit van de personen, totdat het noodlot toeslaat en alles van voren af aan begint. De pianoklanken vormen de opening van het meest aangrijpende nummer van het album, I’m Still Waiting. Het lange wachten is begonnen op de terugkeer van je grote liefde. De persoon die allang verdwenen is en nooit meer de weg terug zal vinden. De zanglijnen van het refrein voeren zich naar de stem van de verloren persoon. Bij vlagen doemt de zang van Chris Martin op in de stem van Huss. De wachttijd is verstreken en de piano laat je bedroeft achter in het zonlicht.

Should have known better
Should have known you
Should have known comfort
Should have known peace
I’m Still Waiting, waiting for you
You to come back, out of the blue

Het lange wachten is de moeite waard geweest, want Saybia weet de pijnlijke schoonheid vast te leggen in aangrijpende teksten en het kleurrijke klankenpalet van No Sound from the Outside. Bij vlagen voert de band zich terug naar het muzikale verleden, om zich daarna weer voort te zetten in de rust van de gitaren en het keyboard. De nummers waarin de muziek zich meer het elektrische circuit in beweegt komen daarbij wat minder krachtig van hun plek dan de gitaar gedreven songs. Huss heeft zijn hoge vocalen ingeruild voor een wat voller en warmer geluid en weet hiermee zijn stem in volle glorie neer te zetten. Saybia slaat een nieuwe toekomst in, waarbinnen hun volwassen blik een sterk tekstueel en productioneel geheel neerzet.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Albumfavorieten: I'm Still Waiting, Down & No Sound from the Outside

Nog steeds vind ik Saybia raakvlakken hebben met Arcade Fire en Death Cab For Cutie, maar op de vorige albums klonk Søren Huss stem lichter en zekerder.
Nu hoor je juist door de oneffenheden het verdriet doorheen.
De klank is triester, en hij gaat hier rechtstreeks het hart binnen.
Nee, het verlies is nog steeds niet verwerkt.
Als je de achtergrond niet kent, dan zou je bijna denken dat No Sound from the Outside over verliefdheid gaat.
Natuurlijk gaat het over de liefde, maar meer over de leegte die het achter laat.
Dit is de dagelijkse herinnering aan de grootste nachtmerrie in iemands leven.
Bijna niet voor te stellen dat Saybia weer aan het toeren is.
Hoe moeilijk moet het nog steeds zijn om je voor het publiek zo open te kunnen stellen.
Hopelijk gaat men er dan niet doorheen lullen, over welk biertje het lekkerste is, of welke meisjes ze afgelopen weekend hebben gescoord.
De intimiteit van een ruw verbroken eeuwigheid.
Mooi sfeervol vervolg op de vorige albums, dat wel.