Saybia - No Sound from the Outside (2015)

Toen debuutalbum The Second You Sleep uitkwam wees user titan me op dit album als zijnde 'echt iets voor jou'. Allebei hielden we in die tijd wel van deze sound dus ik geloofde hem gelijk, en hij had het bij het rechte eind.

Dat debuut heeft me sindsdien niet meer losgelaten: het blijft prachtig. Mijn eerste concert van de band was in Rotown toen het album net uit was en sinsdien heb ik ze vaker live meegemaakt. Vaker dan menig andere band. Er is iets dat blijft trekken.

Ook de solo-albums van Søren Huss vind ik erg geslaagd. Huss heeft zelf moeilijke periodes in zijn leven gekend, en het heeft maar liefst 8 jaar geduurd voordat No Sound from the Outside verscheen. Misschien een wonder, want het leek erop of het een beetje gedaan was met de band, ook al kondigden ze menig maal een nieuw album aan. Het kwam er maar niet van. Leuk hoor om Nederland, hun tweede land lijkt het wel, tussendoor een paar keer aan te doen. Leuk ook om dat debuut integraal in Paradiso te vertolken; nieuw werk was toch wel iets waar ik als liefhebber naar uitkeek.

En dan is het daar, en is het er toch wel even flink inkomen. Zo op het eerste gehoor lijkt het album te veel voort te kabbelen en ontbreekt het aan memorabele 'hits'. Niet zo erg, want sfeer-albums zijn soms misschien nog wel mooier, maar ik ben er nog niet helemaal uit of dit wel zo'n album is.

Ja, ik hoor weer de warmte, maar echt ontroeren doet het me vooralsnog niet. En als dan de pakkende nummers ontbreken wordt het lastig om de drie voorgangers te overtreffen. Zelfs bij de solo-albums van Huss ervoer ik dat toch net even meer.
Nieuwe gitarist Kasper Rasmussen is een prima opvolger van Sebastian Sandstrom maar ergens mis ik zijn geluid toch wel een beetje.

Op vinyl is kant A de duidelijk sfeerkant en is kant B degene met wat meer variatie en waar het tempo licht wordt opgeschroefd hier en daar. Twee verschillende manieren van aanpak lijkt het wel.

Het album moet nog voldoende de kans krijgen te rijpen, dus helemaal zeker over de plaats in hun totale oeuvre ben ik nog niet. Zo na de eerste luisterbeurten lijkt het erop dat ik dit de minste van Saybia vind. Maar zelfs een mindere Saybia staat nog steeds garant voor prachtige muziek, want dat is wel degelijk te vinden op No Sound from the Outside.

Laat ik het als een fijn weerzien met oude muziekvrienden zien. Welkom terug Saybia en tot volgende week in een uitverkocht Paard van Troje. Het zal ongetwijfeld weer net zo fijn worden als de vorige keren.

De Deense mannen van Saybia zijn na een periode van acht jaar terug met hun nieuwe plaat No Sound from the Outside. In de tussentijd bouwden de mannen een eigen carrière op en verwerkte frontman Søren Huss het verlies van zijn vriendin op zijn twee soloalbums. Kasper Rasmussen heeft als vriend van de band gitarist Sebastian Sandstrøm vervangen en speelt zijn partijen op het album. De Nederlandse successen uit het verleden zorgen ervoor dat de band nog steeds ongekend populair is in ons kleine landje. Huss en bassist Knudsen vonden nieuwe inspiratie en hebben hun ideeën vertaald met de blik op de toekomst gericht.

Airplanes and Submarines kijkt terug naar het verleden en de gebeurtenissen die het leven hebben vormgegeven. De akoestische gitaar zoekt zijn weg in het warme stemgeluid van Søren. Het voortdrijvende ritme van de drums en keyboards laten de beelden van lang geleden achter en snellen zich naar een nieuwe start. Titelsong No Sound from the Outside opent met het dromerige klankenpatroon van de gitaren en keyboards. The Killers vliegen voorbij in de emotionele tocht in de liefde. De liefde die losgelaten is en alleen de herinneringen nog heeft achter gelaten. Ondanks de vrij emotionele teksten zetten de melodielijnen een vrolijker geluid neer. Black Hole voert zich door het zwarte gat van de ziel, die de mens in al zijn gedachten laat rondtollen. De gitaren schitteren in de zwaarte van de teksten en voegen de kleuren aan de donkere gang toe.

You’re not like gold under pressure you fold
I need something else to mend your soul
I wisper softly in your ear
Befriend your thoughts of time

Hollow Is Your Promise zoekt de weg door het muzikale verleden en de veranderingen in het heden van de band. Huss weet zijn zang bij vlagen wat meer zijn hoge vocale sound in te duwen. De muzikale wegen weten echter niet altijd evenveel verdieping te vinden als het werk van vroeger. One Minute Man voert een totaal andere richting op met zijn pianoklanken en zoekt de weg in het vaste levenspatroon van de hoofdrolspeler. Het doorbreken van het standvastige dagelijkse leven wordt bemoeilijkt door de gedachtepatronen. De herhalende baslijn zorgt voor de vaste draad in een variatie van de opzwepende pianoklanken. In Ominous Mystery wordt je in de richting geduwd van de persoon die je liefhebt. De beslissingen die je maakt zijn van invloed op het verdere verloop, maar vormen ook de kracht van het samenzijn. De aandoenlijke muziek werkt zich door de rustgevende gitaarklanken heen om de toekomst in beeld te brengen. It’s About Time stuwt zich op door de basriff en de ruwe klanken van de gitaren op de achtergrond. Het nummer kent echter een te oppervlakkige houding in de elektronische ondersteuning.

Some days I work hard,
Some days I don’t, liar ok
Some days I work hard,
Most days I don’t and I don’t really want to

Down voert zich nog dieper door de gronden van het elektrische circuit. Wanneer de akoestische klanken hun aanvang nemen komt de schoonheid van het geheel weer binnenzetten. Jensen voert zich in zijn toetswerk door de wondere wegen van het leven heen. De jaren vorderen en de keuzes die je hebt gemaakt zorgen voor de terugkerende levensvragen. Op It’s Been Way Too Long breken de heren zich door de keyboardklanken van het werk van MGMT. De humoristische inslag laat de emotionele gedachtegang van Huss los en snelt het vrolijke riedeltje in. Paralyzed lijkt zijn invloed te halen uit het laatste werk van Beck (Morning Phase). De verlamming van de liefde doet zich voort in de positiviteit van de personen, totdat het noodlot toeslaat en alles van voren af aan begint. De pianoklanken vormen de opening van het meest aangrijpende nummer van het album, I’m Still Waiting. Het lange wachten is begonnen op de terugkeer van je grote liefde. De persoon die allang verdwenen is en nooit meer de weg terug zal vinden. De zanglijnen van het refrein voeren zich naar de stem van de verloren persoon. Bij vlagen doemt de zang van Chris Martin op in de stem van Huss. De wachttijd is verstreken en de piano laat je bedroeft achter in het zonlicht.

Should have known better
Should have known you
Should have known comfort
Should have known peace
I’m Still Waiting, waiting for you
You to come back, out of the blue

Het lange wachten is de moeite waard geweest, want Saybia weet de pijnlijke schoonheid vast te leggen in aangrijpende teksten en het kleurrijke klankenpalet van No Sound from the Outside. Bij vlagen voert de band zich terug naar het muzikale verleden, om zich daarna weer voort te zetten in de rust van de gitaren en het keyboard. De nummers waarin de muziek zich meer het elektrische circuit in beweegt komen daarbij wat minder krachtig van hun plek dan de gitaar gedreven songs. Huss heeft zijn hoge vocalen ingeruild voor een wat voller en warmer geluid en weet hiermee zijn stem in volle glorie neer te zetten. Saybia slaat een nieuwe toekomst in, waarbinnen hun volwassen blik een sterk tekstueel en productioneel geheel neerzet.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Albumfavorieten: I'm Still Waiting, Down & No Sound from the Outside

Nog steeds vind ik Saybia raakvlakken hebben met Arcade Fire en Death Cab For Cutie, maar op de vorige albums klonk Søren Huss stem lichter en zekerder.
Nu hoor je juist door de oneffenheden het verdriet doorheen.
De klank is triester, en hij gaat hier rechtstreeks het hart binnen.
Nee, het verlies is nog steeds niet verwerkt.
Als je de achtergrond niet kent, dan zou je bijna denken dat No Sound from the Outside over verliefdheid gaat.
Natuurlijk gaat het over de liefde, maar meer over de leegte die het achter laat.
Dit is de dagelijkse herinnering aan de grootste nachtmerrie in iemands leven.
Bijna niet voor te stellen dat Saybia weer aan het toeren is.
Hoe moeilijk moet het nog steeds zijn om je voor het publiek zo open te kunnen stellen.
Hopelijk gaat men er dan niet doorheen lullen, over welk biertje het lekkerste is, of welke meisjes ze afgelopen weekend hebben gescoord.
De intimiteit van een ruw verbroken eeuwigheid.
Mooi sfeervol vervolg op de vorige albums, dat wel.

Weinig opzienbarend vierde album voor het deense Saybia, met vooral veel middelmatige songs. Tracks als Black Hole en Down zijn prima, maar het grootste gedeelte van het songmateriaal kabbelt maar een beetje door, zonder veel indruk te maken. Saybia lijkt hier overigens behoorlijk te zijn beïnvloed door de band The War On Drugs, te oordelen naar het soortgelijke geluid.