Buddy Guy - Born to Play Guitar (2015)

Tjah, als iemand nog weet hoe hij "Delta Blues" moet maken dan is het wel de 79(!)-jarige Buddy Guy. Je hoort hier en daar wel dat hij wat ouder is, maar laat dit nou perfect bij deze throwback naar de hoogtijdagen van de Blues passen. Hij begint met een verhaal over hemzelf, want in "Born to Play Guitar" omschrijft hij goed hoe hij zelf tegen zijn muzikant schap aankijkt. Lekker gitaarwerk en door het de piano heeft het gelijk een heerlijk klassiek Blues geluid.
Op "Wear You Out" doet de eerste gast van het album mee: niemand minder dan Billy Gibbons van ZZ Top. Vanzelfsprekend is dit nummer wat sneller en meer rock georiënteerd. Ik heb het idee dat het gros van het gitaarwerk dat op dit nummer te horen is van Gibbons afkomstig is. Qua vocalen wisselen ze elkaar af en klinken ze haast nog als gretige jonge honden. Ze weten elkaar geweldig aan te vullen en Guy haalt hier echt op een geweldige wijze zijn noten. Zeer indrukwekkend, zeker gezien zijn leeftijd.
Met "Back Up Mama" brengt hij wederom een lekker old school Blues nummer, daar waar hij in "Too Late" iets meer Rock & Roll invloeden vermengt. Heerlijk om die (elektrische?) mondharmonica te horen. "Whiskey, Beer & Wine" vind ik dan qua lyrics weer niet zo bijzonder, maar het gitaarwerk klinkt dan wel weer erg lekker. Op "Kiss Me Quick" word het tempo op een sterke wijze weer iets verhoogd.
Hierna brengt hij een mooi, wat teerder Blues nummer "Crying Out of One Eye". Hij klinkt hier wat weemoedig en breekbaar, wat wederom erg goed bij het nummer past. Tijdens dit nummer begon het pas ook tot me door te dringen hoe geweldig deze productie is. Kraakhelder en zo vol qua sound dat je soms bijna het idee krijgt dat hij met een band in je huiskamer staat.
Op het duet met Joss Stone weet het soulvolle stemgeluid van Stone de aandacht te trekken. Lekker zwoel. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niks van haar werk ken, maar ik begrijp na het luisteren van dit nummer wel een beetje hoe ze aan de inmiddels indrukwekkende, lange lijst met samenwerkingen komt. Ze kan namelijk best goed zingen en klinkt hier en door haar stijl (echte Soul klank) heb je soms het idee dat je naar een zwarte zangeres aan het luisteren bent (niet bedoeld als rassendiscriminatie, maar veel van de (oude) Soul zangeressen waren nou eenmaal African American women).
In de hierop volgende nummers weet Guy door wat kleine variaties in stijl en tempo de aandacht er goed bij te houden. Hier vraag ik me vooral af wat voor microfoon hij bij "Smarter Than I Was" gebruikt heeft, want hij lijkt op dit nummer wat anders te klinken dan op alle andere nummers. Soms heb je een beetje het idee of hij door een soort megafoon staat te zingen, want zijn stem klinkt hier wat elektrisch (met gebrek aan een betere bewoording).
Op de laatste twee nummers blikt Guy terug. Eerst samen met Morrison om een prachtig duet te zingen waar ik bijna een traantje bij moest laten. Beide mannen lijken hier hun ziel en zaligheid in te geven en dat is eraan terug te horen.
Daarnaast blikt hij met de afsluiter "Come Back Muddy" nog even op een nostalgische wijze terug naar zijn mede Blues muzikant Muddy Waters. In het midden van de track laat hij nog wat sterk akoestisch jam werk horen.
Een muzikant in hart en ziel en dat laat hij hier (wederom) horen. Sterk!