The Rolling Stones - Sticky Fingers Live (2015)

Superb!! Downloaden allen (officiële download op iTunes)!
Dit is het soort stuff waar we al jaren op zitten te wachten.
Later dit jaar wordt in fysieke vorm dit concert in zijn geheel uitgebracht.

Dit is geniaal. Elk nummer wordt minstens zo goed uitgevoerd als het origineel. De slide op Sister Morphine, kippenvel! You Gotta Move, dat op de plaat toch een wat minder nummer is, groeit hier uit tot één van de topnummers. Zelfs Sway, dat in eerdere live uitvoeringen niet helemaal uit de verf kwam, werkt hier prima. Alle nummers, ook degenen die de Stones al jaren live spelen, hebben net dat beetje extra dat op hun vorige liveplaat (Hyde Park Live) miste. Niet dat dat een slechte plaat was, maar hier hing magie in de lucht en dat hoor je. Ik kan niet wachten totdat de beelden hiervan gaan verschijnen, want dat gaat ongetwijfeld gebeuren.

Ik neem aan dat dit de livetracks zijn die ook op de deluxe editie van het gelijknamige studio album staan? Ze staan dan wel in een andere volgorde...

zeker niet. deze plaat is dit jaar live uitgevoerd. die andere is echt uit '71

Zonder Mick Taylor dus.

Ik ga het wel eens beluisteren, maar Taylor is eigenlijk onmisbaar als je deze plaat speelt.
Alle respect voor Woodmans en Keef, maar Taylor is de man.

Deze plaat is zo goed dat je Taylor niet of nauwelijks mist. Woody vult de partijen op zijn eigen manier in en dat pakt hier werkelijk fantastisch uit. Dat is in het verleden wel eens anders geweest, maar op deze plaat is hij top. Net als de rest van de band en dat zorgt dus voor een in mijn ogen nu al klassieke live plaat.

Een gewaagde bewering Jelle.....maar ok, des te meer reden om mij er eens op te storten.
Ik vind The Stones eigenlijk al jaren wat tam live.
Sticky Fingers is natuurlijk een gouden diamant in de collectie van de band. En met name Mick Taylor is ontzettend belangrijk op die plaat.
De tandem met Keef werkt perfect.

I'll be back !!!!!

Ik denk er net zo over als Bikkel, ik schreef al eerder bij Sticky Fingers geloof ik,vind het een gemiste kans om Taylor er juist hierbij niet te betrekken
Net na de tour met hem lange tijd als gastgitarist,bedanken ze hem, gaan ze ST F spelen en opnemen
Dat snap ik niet
Maar goed om Jelle zijn enthousiasme tegemoet te komen,ik heb de opname,s gehoord en....
Klinkt idd niet verkeerd,Woody is op dreef hij probeert Taylor niet te imiteren,het is zijn stijl
Verbaast mij steeds dat de oude rakkers het nog zo goed doen,Watts drumt onverstoorbaar door
Ook Jagger zijn stem is nog krachtig genoeg dat heb je niet voor het zeggen op die leeftijd
Roger Daltrey of Paul McCartney hebben het er hoorbaar moeite mee

Ik wacht nog op Sticky Fingers Live in fysieke uitgave dan geef ik pas mijn sterren

In de relatief korte tijd dat The Stones nog zullen bestaan ( al weet je het nooit natuurlijk) had ik eigenlijk verwacht dat Taylor er als een soort gast bij zou blijven.
Maar zoals onze kenner Thunderball al elders aangaf, Taylor werd er puur alleen bijgehaald voor de 50 jaar jubileum concerten.
Drie gitaristen is natuurlijk ook wat veel, maar wat had het geweldig geweest als hij zijn bijdrage ook tijdens het live spelen van dit album had kunnen leveren.

Ik hoop voor Taylor dat ie lekker gecashed heeft de periode dat ie als gast mee deed.
Dat The Stones hem wel wat verschuldigd zijn lijkt mij duidelijk.

Eagle Rock gaat deze opname nog dit jaar in fysieke vorm uitbrengen.

Inmiddels sinds eind vorige week fysiek uitgebracht en nu het HELE concert zowel op cd als op blu ray/dvd.

Erg goede kwaliteit vooral de cd is de moeite waard.

Op dvd/blu ray hebben ze het een beetje verknald door sommige nummers er tussen uit te halen en die dan vervolgens als bonus tracks er op te zetten.
Verder krijg je tussen de nummers door regelmatig interviews te zien, dit verpest het live concert gevoel nogal.

Hoogtepunten zijn Sway en I got the blues.

Ik heb donderdag de Ward box ontvangen, deze bevat:

1 blu ray
1 cd
3 LP's
1 T-shirt
2 booklets
1 poster en nog een vaag plastic hoesje.

Verder nog vrijdag de 3LP via Bol ontvangen.

Wat een waanzinnig concert is dit op 3LP! Vooral een aantal Sticky Fingers nummers zijn werkelijk subliem uitgevoerd: Dead Flowers, Sister Morphine, You Gotta Move, Bitch & de absolute uitblinker: Can't You Hear Me Knocking.

Dat scheelt nogal met JPC zeg (daar is ie 44 euro)

Ik had 'm uiteindelijk terug gestuurd, want zag wat beschadigingen en heb hem er na bij de Media Markt te Antwerpen geheel gaaf gekocht.

En uiteraard de digipack cd/dvd en de losse blu ray aangeschaft, zodat mijn dure box mooi blijft.

Sticky Fingers Live man o man wat erg goed biertje erbij en genieten minstens 4 sterren

Ik ben groot fan van deze serie. Alles wat uit de kluis rolt lijkt direct in goud te veranderen. Hoe anders is dat echter met deze release. Mick Jagger klinkt gejaagd, kortademig. Keith Richard zit er bij vlagen behoorlijk naast, alsof hij het tempo van de band niet bij kan houden. Gelukkig zijn er de blazers nog die dit concert weten te redden; de saxsolo in Can't You Hear Me Knocking is heerlijk.

3,0*

Het is dan ook het meest recent opgenomen werk uit die kluis, in tegenstelling tot de opnames uit de 70/80’s. En dat Keith in de laatste jaren regelmatig wat mist, is toch al een tijdje merkbaar. Evenals Mick zijn ‘ kortere’ stijl. Tand des tijds, slijtage etc.....wat je nog niet op Steel wheels uit Tokyo van ruim 28 jaar terug of nog ouder opnames hoort.
Can’ t you hear is idd wel een prijsnummer, ook Ronnie levert daar zeer behoorlijk werk en blijft redelijk dicht bij Taylor zijn originele take vind ik.

Deze week aangeschaft (DVD en CD voor € 13,99). Kippenvel!

Prima keuze om dit concert op oudejaarsavond uit te zenden. Top 2000 a GoGo werd toch herhaald ergens middernacht, dus deze registratie bekeken en vanmorgen de audio gecheckt.
Misschien dat het aan mij ligt, maar op één of andere manier vind ik The Stones (dan ook nog in de herfst van hun carrière) altijd prima voor de dag komen in de wat intiemere zalen/ theaters en zo ook hier.
Het is al een poosje een soort van kleine hype dat classic rock bands kiezen om een ouder album in zijn geheel te spelen en dat is betreft Sticky Fingers (1971) bij voorbaat al geen straf natuurlijk.
Één van hun beste en voor velen misschien wel de beste die ze ooit maakte.
Ik heb nooit onder stoelen of banken geschoven een Mick Taylor liefhebber te zijn. Vooral met hem, verkeerde The Stones in grootse vorm, zowel artistiek als op de bühne.
Nu mag Ronnie Wood Taylor's partijen spelen en dat gaat hem goed af. Ronnie heeft niet het melodische en virtuoze van zijn voorganger, maar heeft wel een prima inlevingsvermogen en is vooral ook op slidegitaar meer dan acceptabel.
Het concert zelf is bevlogen en de mannen hebben zich hoorbaar prima voorbereid. Jagger gaat als vanouds wat meer de diepte in met zijn stem en Ronnie en Keith sparren alsof het 1976 is. Een nieuwe blazerssectie en de immer stabiele Charlie Watts, doen uitstekend hun ding.
Het plezier is hoorbaar ( op beeld ook duidelijk te zien) en het lijkt allemaal wat verzorgder en strakker dan het zoveelste arena concert.
Ok, Sway is misschien iets te snel, Bitch wat te volgepropt en Moonlight Mile mist misschien de magie van de briljante studioversie, Dead Flowers, Sister Morphine, Can You Hear me Knocking, You Gotta Move, I Got The Blues en het niet kapot te krijgen Wild Horses, krijgen een passievolle en beladen behandeling.
Wat is dat toch? De kleinere settings en The Stones. Het is dan net of ze zich toch meer moeten bewijzen en dagen zichzelf uit om een meesterwerk als Sticky Fingers met een ander soort perfectie uit te voeren.

Toch nog een heel goede liveregistratie op hun oude dag. Petje af.