The Rolling Stones - Sticky Fingers Live (2015)

Inmiddels sinds eind vorige week fysiek uitgebracht en nu het HELE concert zowel op cd als op blu ray/dvd.

Erg goede kwaliteit vooral de cd is de moeite waard.

Op dvd/blu ray hebben ze het een beetje verknald door sommige nummers er tussen uit te halen en die dan vervolgens als bonus tracks er op te zetten.
Verder krijg je tussen de nummers door regelmatig interviews te zien, dit verpest het live concert gevoel nogal.

Hoogtepunten zijn Sway en I got the blues.

Ik heb donderdag de Ward box ontvangen, deze bevat:

1 blu ray
1 cd
3 LP's
1 T-shirt
2 booklets
1 poster en nog een vaag plastic hoesje.

Verder nog vrijdag de 3LP via Bol ontvangen.

Ik ben groot fan van deze serie. Alles wat uit de kluis rolt lijkt direct in goud te veranderen. Hoe anders is dat echter met deze release. Mick Jagger klinkt gejaagd, kortademig. Keith Richard zit er bij vlagen behoorlijk naast, alsof hij het tempo van de band niet bij kan houden. Gelukkig zijn er de blazers nog die dit concert weten te redden; de saxsolo in Can't You Hear Me Knocking is heerlijk.

3,0*

Prima keuze om dit concert op oudejaarsavond uit te zenden. Top 2000 a GoGo werd toch herhaald ergens middernacht, dus deze registratie bekeken en vanmorgen de audio gecheckt.
Misschien dat het aan mij ligt, maar op één of andere manier vind ik The Stones (dan ook nog in de herfst van hun carrière) altijd prima voor de dag komen in de wat intiemere zalen/ theaters en zo ook hier.
Het is al een poosje een soort van kleine hype dat classic rock bands kiezen om een ouder album in zijn geheel te spelen en dat is betreft Sticky Fingers (1971) bij voorbaat al geen straf natuurlijk.
Één van hun beste en voor velen misschien wel de beste die ze ooit maakte.
Ik heb nooit onder stoelen of banken geschoven een Mick Taylor liefhebber te zijn. Vooral met hem, verkeerde The Stones in grootse vorm, zowel artistiek als op de bühne.
Nu mag Ronnie Wood Taylor's partijen spelen en dat gaat hem goed af. Ronnie heeft niet het melodische en virtuoze van zijn voorganger, maar heeft wel een prima inlevingsvermogen en is vooral ook op slidegitaar meer dan acceptabel.
Het concert zelf is bevlogen en de mannen hebben zich hoorbaar prima voorbereid. Jagger gaat als vanouds wat meer de diepte in met zijn stem en Ronnie en Keith sparren alsof het 1976 is. Een nieuwe blazerssectie en de immer stabiele Charlie Watts, doen uitstekend hun ding.
Het plezier is hoorbaar ( op beeld ook duidelijk te zien) en het lijkt allemaal wat verzorgder en strakker dan het zoveelste arena concert.
Ok, Sway is misschien iets te snel, Bitch wat te volgepropt en Moonlight Mile mist misschien de magie van de briljante studioversie, Dead Flowers, Sister Morphine, Can You Hear me Knocking, You Gotta Move, I Got The Blues en het niet kapot te krijgen Wild Horses, krijgen een passievolle en beladen behandeling.
Wat is dat toch? De kleinere settings en The Stones. Het is dan net of ze zich toch meer moeten bewijzen en dagen zichzelf uit om een meesterwerk als Sticky Fingers met een ander soort perfectie uit te voeren.

Toch nog een heel goede liveregistratie op hun oude dag. Petje af.