Cuby+Blizzards - Desolation (1966)

Deze plaat is een mijlpaal uit de Nederlandse popgeschiedenis. Cuby + Blizzards is de eerste Nederlandse band die begrijpt waar de blues over gaat. Alleen de titel van de plaat, "Desolation", straalt al een en al blues uit. Harry Muskee zingt alsof zijn leven er vanaf hang: gedreven, wanhopig, gejaagd, zo intens en vol emotie. Daarnaast spant Eelco Gelling de kroon met zijn mooie indringende en zo gloedvolle gitaarspel. "Gin House Blues" is prachtig, net als "Hobo Blues", maar ook de interpretatie van bluesklassieker "Five Long Years" is geweldig. Muskee en consorten spelen het niet klakkeloos na, maar storten hun ziel en zaligheid erin en geven het een eigen smoel. Dit geldt eigenlijk voor alle tracks op "Desolation". Cuby + Blizzards staan op eenzame hoogte en dit debuut was baanbrekend voor die tijd, en staat anno 2012 nog steeds als een huis.

Ik kan het me juist heel goed voorstellen. Ik heb hem nu op staan en vind het nog steeds ongelofelijk; ik verkies de laatste tijd steeds meer ‘zwarte’ blues boven de ‘witte herinterpretatie’. Ik zat een tijdje te twijfelen over de authenticiteit van de witte blues (wat ik moreel gezien verwerpelijk vind maar ik voel in bijv. de stem van Eric Clapton niet de urgentie en authenticiteit die ik bij B.B. King, Muddy Waters of Robert Johnson wel hoor). Dan heb je natuurlijk nog de hele theorie over afkomst en doorleefdheid die de stem kan vormgeven maar ik merk dat ik Harry Muskee simpelweg wel geloof, en het valt me op deze plaat weer op hoe vol overgave en overtuiging hij zingt. Een tijdje geleden kwam Daniel Lohues met de theorie dat blues geen kwestie is van zwart of wit maar dat de achtergrond van arbeid (en platteland) daarbij veel meer een rol speelt.

Hoe het wel of niet zit; Cuby voelt voor mij als authentieke blues (rock) en o.a. dit album legt dat fantastisch vast. En zo vaak betrap je een artiest/album niet op authenticiteit dus; ja, ik vind dit album nog steeds baanbrekend.