America - Hideaway (1976)

Dit is nog wel een aardig America-album. Alleen die twee versies van 'Hideaway' sla ik liever over. Die instrumental is meer iets om een soap-serie bij de aftiteling mee af te sluiten. Is 'Jet Boy Blue' een sneer naar Jeff Lynne van E.L.O.?

hahaha. Even terugvallen op één van de eerste LP's die je zelf kocht. Voor een prikkie (amerikaans doorgedraaid) bij een voorganger van de Free Record shop. Omdat het één van je eerste platen was, toch nog vaak gedraaid. Tot mijn afgrijzen, ken ik de nummers daarom nog steeds maar al te goed. Buitengewoon slappe muziek (muzak?) die eigenlijk niet eens mag vallen onder de noemer rockmuziek. Groepsleden die elkaar met sneeuwballen bekogelen op de binnenhoes. Maar ja. Millionsellers in de VS. Elk jaar verplicht een nieuw album. De spoeling werd steeds dunner, zelfs George Martin kon geen ingrediënten meer vinden. Snel vergeten en veroordelen tot de vergetelheid (als dat ooit nog lukt).

inderdaad niet een vaste de beste cd's helemaal mee eens staan overigen best een paar leuke nummers op.

commentaar van mus.. okee smaken verschillen... masar tussen de regels door ondanks een gitaar in beeld heb je volgels mij en insiders weinig verstand van muziek .

Het spijt me, een buitengewoon algemeen en breedgedragen standpunt over deze cd van America naar buiten te hebben gebracht; behalve wat fanaten is de rest van de wereld de cd gelukkig bijna vergeten.

Je doet wel een boeiende uitspraak over mijn verstand van muziek, een beetje eigenaardig gedrag tussen recensenten onderling op musicmeter. De Avatar wordt niet herkend, begrijp ik? Wie zijn die andere insiders waar je mee schermt? Andere America fanaten, wellicht?

En dan wordt IK, bij deze treurige plaat, beticht van weinig verstand van muziek?

Geen bijzonder album, zeker in vergelijking met het eerdere werk van deze heren. Een paar goede nummers zoals Amber Cascades en Jet Boy Blue. De rest niet meer dan aardig.

Ik had deze destijds gekocht bij Albert Heijn (echt waar) en vervolgens snel weer van de hand gedaan. Een paar maanden terug kwam ik deze l.p. geseald tegen bij DiDi voor een paar euro. Om nostalgische redenen maar meegenomen, maar vaak gedraaid zal ie niet worden.

Leuk foutje, bij elk America-album staat als land Verenigde Staten, maar ze komen toch echt uit het Verenigd Koninkrijk.

Dat wist ik niet. Wat mij wel is opgevallen, is dat bijna elk albumtitel met de letter H. begint. Toeval of een bewuste keuze?

In vergelijking met andere albums die ik van America ken, springt deze er niet echt boven uit. Sommige nummers zijn vlees noch vis. Daar waar ze wat meer bij hun kern blijven, overtuigen ze m.i meer en is het aangenaam luisteren.
De wat "stevige" nummers als Don't let it get you down en She's a Liar komen niet echt over. Daarvoor vind ik ze toch te braaf klinken.
Lovely Night is wel aardig, maar een beetje een niemendalletje, zoals She's beside you ook is. Het blijft wel hangen, maar dat doet een verkoudheid ook, dus dat zegt niet zo veel.
Wat de begin en eind tune betreft van Medisch Centrum West, die hadden er van mij niet op gehoeven. Zowel Part I en II doen mij denken aan dokter Jan en dokter Erik.
Blijft er niet echt veel meer over. Who love's you zet ook geen zoden aan de dijk. Beetje rustig gekabbel in de ruimte, liftmuziek.
Amber Cascades, heeft dan weer wel die prettige sfeer die ik zo waardeer in America, alsook Can't you See en Watership Down. Letter heeft een lekker basritme en is een prima nummer. Met Jet Boy Blue is dan het laatste nummer dat ik dan nog wel eruit vind springen.

Ik houd van de sfeer van de 1ste 3 albums van America en had gehoopt dat die zo tot halverwege de jaren zeventig nog wel overeind zou blijven. Maar dit is m.i een wat zoutloos werkje van de heren geworden.
Muzak? Tja, ik denk dat musician er niet ver van af zit. Dit behangt lekker denk ik zo. Er staan gewoon geen echte gedenkwaardige nummers op.

Toch voortaan maar eerst luisteren voordat ik weer een album koop van America.

Laatste paar dagen in een America stemming door een aantal lp's die ik heb gekocht...waaronder deze dus. In vehouding tot Perspective vind ik deze toch net wel een slagje beter en mag er van mij nog wel een halfje bij. Vooral Amber Cascades en Watership Down zijn nummers die goed passen in het eerder oeuvre van deze heren.

Ik vind de Warner Bros.-jaren de beste van America (vooral de beginjaren).

Jet Boy Blue lijkt hartstikke op Faith in the Families van Poco.

Na het uiterst succesvolle verzamelalbum History (1975) volgden nog twee albums voor de band bij Warner, nog steeds met een titel beginnend met de letter H.
Producer George Martin nam de drie bandleden in de winter van 1976 mee naar de Caribou Ranch Studios, bij het dorpje Nederland in Colorado om dit album op te nemen..

Martin maakte er een rijke productie van, vol met strijkers en blazers, zoals duidelijk te horen is in Watership Down. Het instrumentale titelnummer, dat uit twee delen bestaat, is eveneens van vol orkest voorzien. Daar staat dan een nummer als Lovely Night tegenover, dat in reggae-stijl is gevat.

Fraaie songs vinden we in Today’s the Day van Dan Peek en Bunnell’s Amber Cascades. Maar voor het overige is het een weinig opwindend album. Een zekere matheid en gemakzucht lijkt te zijn toegeslagen. Het klinkt voortreffelijk, maar behalve die paar aardige songs krijg je de indruk dat er speeltijd volgemaakt moet worden. Het vuur van die eerste jaren werd ingeruild voor een behaaglijk kampvuurtje.

Veel bands kampten in die jaren met dat probleem. Als ik het goed zie, dan was de druk van het creatief presteren en intensief touren te zwaar. Getalenteerde artiesten, die rond 1970-73 creatief kwamen bovendrijven en kansen kregen van platenmaatschappijen voelden nu de druk om de investering voor hun maatschappij dubbel terug te verdienen. Wie kon dat volhouden?

Nog iets om te noteren. De Verenigde Staten van Amerika vierden in 1976 hun 200-jarig bestaan. Gezien hun bandnaam was het makkelijk geweest hier publicitair iets mee te doen. Maar de band besloot op geen enkele manier hiernaar te verwijzen. Geen patriotisme, geen vlaggetje op de hoes, niets van dat alles. Dat sierde ook deze bescheiden jongens.

Ondanks alles, een prettig feelgood album. How I Love The Seventies!

America, uit London. Deze schijf, opgenomen bij Amerikaanse dorpje Nederland mag om mij veel hoger gewaardeerd worden. Hoor gewoon een meer dan solide album van deze groep.