Operation: Mindcrime - The Key (2015)

en mod, natuurlijk mag je dit gauw weghalen

Wat een matige plaat weer zeg. Nummers Re-inventing the future en The Fall gaan dan nog wel maar als je die 2 keer gehoord heb is dat ook wel weer genoeg. Zijn stem heeft ook totaal niet meer het vermogen om een matig nummer nog iets op te krikken. Wat overblijft is bitter weinig. Als je dan de nieuwe vrijgegeven nummers van Queensryche hoort weet je dat het voor beide partijen een hemelgeschenk zou moeten zijn dat ze van elkaar verlost zijn.

Zelf vind ik het album erg sterk. Ik hou ook van de drive in bijvoorbeeld "Burn" en "Hearing Voices".

Erg onderhoudend album die gewoon aansluit bij (mijns inziens) uitstekende albums als 'Tribe' en 'American Soldier'.

Wat mij betreft mag de discussie wie nu beter is (Tate of Queensrÿche) gesloten worden. Ik kan geen enkele recensie of mening lezen of het gaat daar weer over. Om moedeloos van te worden, de breuk ligt al weer drie jaar achter ons.

Mooi ook die saxofoon die af en toe subtiel opduikt. Ja, ik houd hier een goed gevoel aan over. Burn is een groeinummertje gebleken. Vooral dankzij de slimme instrumentatie. Eigenlijk vind ik het misplaatst agressieve The Stranger de enige mispeer op The Key. Valt qua sfeer totaal uit de toon.

Wow, 3 jaar al zeg wat vliegt de tijd. Bij Marillion gaat het na 26 jaar nog steeds over of H ( Steve Hogarth voor de niet-fans ) nu beter of slechter is dan Fish . Kortom, deze discussie hierboven zal wel net zo lang aanhouden als die over de kip en het ei....

Ik hou van alle 2 zangers van Marillion terwijl mij zowel Queensryche en dit mij niet zo veel doet en het is meer uit nieuwsgierigheid dat ik dit luister via Spotify of YouTube.

Wel klinkt deze al een stuk beter dan Frequency Unkown dus voor nu een 2 voor de nummers Burn, Hearing Voices, Kicking In The Door en The Fall.

Ready to Fly doet mij een beetje denken aan Ark ten tijde van Burn the Sun.

Ik verheugde me hier heel erg op. Ik kan er ook wel van genieten, maar niet zoveel als ik gehoopt had. Voorlopig vind ik het begin heel erg sterk, zegge de eerste vier nummers. Daarna wordt het wisselvallig. 'Life or Death' vind ik niet zo sterk en ook de stem van Mark Daly doet me niets. 'The Stranger' is dan wel weer heel erg tof, maar iets als 'Kicking in the Door' vind ik dan weer erg middelmaats. Ook 'In Queue' doet bij mij niet wat het moet doen, al zijn sommige stukken zeker wel mooi. Ik moet wel zeggen dat er een aantal moddervette riffs op dit album staan. Ook de toetsensolo van Randy Gane op 'Ready to Fly' vind ik een hele mooie verrassing.

Geoff Tate keert na het Queensrÿche-debacle terug aan het front met een nieuwe band die precies klinkt als... juist. Dat is helemaal niet erg, maar het songmateriaal is niet bepaald spetterend te noemen. Een song als Re-Inventing The Future is top zo zijn er wel meer goede tracks, maar over de hele linie is dit net zo'n wisselvallig album als het werk van Queensrÿche na Promised Land. Tate is evenwel nog steeds goed bij stem en heeft er zo te horen weer zin in. Dit is overigens het eerste deel van een beoogde trilogie.

Een uitermate duf album, als je het mij vraagt. Mijn recensie voor metalfan.nl is te lezen via de onderstaande link:

Metalfan.nl Review: Operation: Mindcrime - The Key

Dit vind ik echt helemaal niets.
De ' andere Queensryche' lukt het veel beter een vette metalplaat uit te brengen.
Misschien omdat er meer energie is, of beter muzikantschap? Of gewoon beter songmateriaal?

The Key is een erg matig album geworden. Nergens is echte passie te horen. Het kabbelt futloos voort, zonder dat er maar ergens iets van spanningsopbouw te horen is. Het wordt regelmatig te irritant om naar te luisteren. Deze sla ik over.

Zo slecht vind ik deze helemaal niet. Het heeft niet meer dat avontuurlijke van de vroegere Queensrÿche albums, maar hier staan best een paar fraaie songs op. Komende vrijdag ga ik de show zien in Tilburg, waar Operation: Mindcrime (het album) integraal uitgevoerd gaat worden, maar ik zou het ook prima vinden als van deze plaat een aantal songs voorbij komt.

Nu zie ik pas dat het originele Queensrÿche symbool een variatie is op de Franse lelie.

Dit hele project bestaat nu toch ook niet meer? Geoff Tate treedt al het hele jaar solo op in Europa begeleid door prima, andere, muzikanten. Deze plaat valt behoorlijk tegen, net als alle andere van deze outfit.