Macy Gray - On How Life Is (1999)

Ik zie het al helemaal voor me: Macy Gray die als kind gepest werd om haar Donald Duck stem, en nu keihard Fuck You kan zeggen tegen al haar voormalige treiterkoppen.
Of het zo is weet ik niet, maar het zou me niks verbazen.

Ze werd idd gepest als kind en dan kan je haar succes natuurlijk opvatten als een fuck you. Een geslaagd fuck you welteverstaan.

Ik had en heb het idee dat het intro (de eerste maat eignelijk) van elk nummer geleend is van een ander, bekend lied.. iemand hier hetzelfde gevoel?

hmm, nee eigenlijk alleen bij 'Do Something'

I try is een wereldnr.
Ben niet zo'n R&B'er, maar dit is prima te pruimen.

3,5*

Goed album, maar eigenlijk is alleen I Try een echte topper. Dat is te weinig, vooral als je bedenkt dat daar maar 9 andere nummers tegenover staan. Maar haar stem is natuurlijk fantastisch. En Lee-John: Do Something is van Outkasts Git up Git Out mocht je je dat afvragen...

Dit is geen R&B, ik vind dit funcky, souly popgospel of zoiets. Origineel dus en lekkere muziek. 4,0*

Let ook op haar 3e album uit 2003: the trouble with being myself. Nog wat beter!

Natalie McIntyre.

Dat is haar echte naam. De naam Donald Duck werd al genoemd en dat is vrij logisch. Haar stem is erg apart en je moet er zeker van houden.

Dit debuutalbum sloeg in als een bom in 1999 en de naam Macy Gray werd definitief een begrip in de muziekwereld. Do Something werd haar eerste succes, een soulvol up-tempo nummer.

Haar meest bekende plaat volgde daarna: I Try In mijn ogen tot op vandaag haar mooiste nummer. Zoals hierboven al beschreven: een wereldnummer

Still is ook een ballad van dezelfde categorie, maar toch iets minder. Verder is dit album gevuld met lekkere dansbare R&B/soul muziek. Als je haar stem kunt verdragen, dan is dit album wel de beste koop van Macy Gray. Haar latere albums zijn kwalitatief toch een stukje minder. Dit jaar wordt er weer een nieuw album van haar verwacht, ik ben alsnog benieuwd wat het gaat worden

4*

Why Didn't You Call Me doet hier ter plaatse anders de dakpannetjes dansen. Dat intro

Haha. Is ook zeker lekkere track.

Zo is RnB wel leuk!

Zo ongeveer alles is wel gezegd hierboven. Vreemde (rivella-)stem, goede soul die ook voor niet-soulliefhebbers goed te pruimen is (maar je moet wel even aan die stem wennen) maar wat nog niet gezegd was is hoe goed ze live is! Heb haar gezien in Utrecht na haar 1e cd en dat was echt groots! Later heb ik haar nog wel eens op een festivalletje hier of daar gezien maar een solo-performance wil ik niet meer missen. Ook al zijn haar latere albums idd iets minder maar nog steeds niet slecht

Toen ik de stem van Macy Gray hoorde viel het me al op dat we niet met een gewone doorsnee zangeres te maken hadden. Dit bewijst ze ook op haar CD "On how life is". Nu ik de CD een aantal keer gehoord heb, kan ik oprecht zeggen dat een fijne en erg goede luister/dans CD is die erg meeslepend is. Aan de nummers "I Try" en "Still" geef ik mijn voorkeur. Met haar aparte stem (voor sommige irritant) weet ze je in een bepaalde stemming te krijgen.

Prachtige omschrijving is dit! Rivella inderdaad die stem: een beetje vreemd, maar wel lekker. Tsja je moet er gewoon van houden.
Ms. Gray zelf is ook zo gek als een deur en doet gewoon lekker haar eigen ding, want ten volle ten bate is voor de muziek. Originele soul met aardig wat R&B invloeden en heerlijke funky.

Vandaag weer eens geluisterd en blijft een lekker album.

Het is jammer dat zo weinig artiesten in dit genre ( ik gooi het op de RNB hoop ) iets inhoudelijks te vertellen hebben. Wat dat betreft is dit samen met The Miseducation Of Lauryn Hill een positieve uitzondering. Vooral de tekst van The Letter vind ik briljant.

In het review topic kreeg ik tot nu toe steeds de opdracht een album te reviewen waar ik veel sterren aan heb verleend. Nu dan de taak een album te reviewen dat ik niet echt hoog heb gewaardeerd. Het is des te moeilijker om er iets over te schrijven.

Een paar jaar geleden trad Macy Gray op in Later, het muziekprogramma op de BBC van Jools Holland. Dat was voor mij de eerste keer dat ik iets van haar zag en hoorde. Het was een goed optreden. Macy stond gewoon voor een microfoon te zingen zonder in allerlei bewegingen uit te barsten zoals zoveel van haar collega's in het R&B genre zo graag doen. Even later kreeg ik een paar albums van haar in handen, waaronder On How Life Is.

Het nummer dat ze in Later zong was I Try, haar grootste hit. Een catchy love song met een goed lopende tekst en een mooi vloeiend rijmschema. In de versie op dit album neemt Macy zelf de backingvocals voor haar rekening en zingt ze het refrein lekker voluit met power en soul in haar stem.

In de overige nummers op dit album zingt ze echter veel meer in de R&B stijl met de eigenlijk voor haar nogal karakteristieke, schrille stem. Tekstueel gezien zijn het naar mijn smaak daarnaast nogal zwakke songs waarvan de meeste de liefde in diverse stadia en variaties beschrijven. Voor mij is dat op dit album een beetje teveel van hetzelfde, ook al is het wel grappig dat het album met een suicide note eindigt.

Een paar jaar geleden zou ik het album misschien wel wat hoger hebben beoordeeld. Nu draai ik het nooit meer en is het album fysiek verhuisd naar de kast waar de plaatjes mogen rusten waar ik voorlopig even op uitgekeken ben. Een album lang naar deze stem luisteren vind ik, ondanks de prima productie, namelijk erg vermoeiend. Het is voor mij letterlijk een verademing als de backingsectie inzet en er gewoon gezongen wordt.

Meer als een voldoende zit er niet in maar, eerlijk is eerlijk, R&B is dan ook niet echt mijn leven.

3*

Lekker plaatje. I Try is idd werelds

Idd . Ik had lang 3 sterren staan omdat het kwalitatief allemaal vreselijk oppervlakkig is, maar het blijft een heerlijk plaatje om eens in de zoveel tijd weer eens erin te proppen. Die platen heb je ook nodig. Zal wel met een x-factor te maken hebben... Een dikverdiende 3,5 .

Deze debuutplaat van Macy Gray bereken ik -samen met haar meest recente album- tot het beste werk van haar tot op heden. Hoewel ik merk dat vooral ‘I try’ de hemel in wordt geprezen, moet ik eerlijk zeggen dat ik ‘Still’, beter vind, qua tekst en arrangement verschillen beide nummers overigens niet eens zo heel veel van elkaar.

Maar variatie is er voldoende, de opener ‘Why didn’t you call me’ is een prima voorbeeld van hedendaagse soul en toch hoor je daar ook wat lichte hiphop en funk invloeden, er zit een erg lekker ritme in het nummer waardoor je al gelijk in de stemming bent om de rest van deze plaat te beluisteren. Voor het tweede nummer ‘Do something’ geld eigenlijk hetzelfde, een beetje de zelfde formule waardoor het voortborduurt op het eerste nummer, toch zit er weer een ander ritme in waardoor je er evenzo fijn naar luistert als de opener; het refrein is tevens voorzien van een prima boodschap. ‘Caligula’ is wat underground en zorgt voor nog meer ritme dan de twee voorganger. ‘I try’ speelt daar dan ook prima in, een mooie ballad die zorgt voor de afwisseling die na de eerste drie nummers nodig is.

‘Sex-o-matic venus freak’ gaat weer verder waar de eerste drie nummers ophielden. Wat mij betreft het minste nummer op het album; hoewel het erg soulvol is, is het qua tekst niet veel bijzonders. ‘I can’t wait to meetchu’, laat je weer terugdenken aan die 70s soul met prachtig gitaarwerk met een funky refrein. ‘Still’ is het absolute hoogtepunt van het album, de tekst is echt ontroerend, het lijkt bijna of ze het zelf ervaren heeft; ze weet dat ‘hij’ niet goed voor haar is, maar ze kan geen afstand van hem nemen. Door dit nummer heb ik overigens destijds het album gekocht (omdat ik alleen ‘Still’ de aankoop al waard vond!). ‘I’ve commited a murder’ is zowel qua muziek als tekst artistiek, het is nummer dat zeker groeit naar mate je het vaker beluisterd, het arrangement is erg sterk.

In ‘A moment to myself’ vinden we wederom een flinke dosis soul maar ook wat hedendaagse blues invloeden, het sluit perfect aan op het vorige nummer omdat het tamelijk van elkaar verschilt. De afsluiter ‘The letter’ is ook erg funky en past wederom goed bij alle voorgaande nummers.

Ik denk dat er bewust voor gekozen is om “slechts” tien nummers te kiezen voor dit album omdat je normaal gesproken niet langer dan een uur kunt luisteren naar Macy, omdat haar stem dan ietwat tegen begint te staan. Dit album had wat mij betreft nog wel even door mogen gaan. Hoewel ik geen enkele misser op dit album kan betrappen vind ik alleen nummer vijf ‘Sex-o-matic venus freak’ wat minder en dat komt omdat de kwaliteit van de overige nummers erg hoog is.

Dit is een van de betere R&B/soul albums van de afgelopen vijftien jaar waar ik na al die tijd nog steeds met veel plezier naar luister.

Blijft een sterke CD! Hoop haar komend weekend op North Sea Jazz te zien.

Heerlijke plaat zeg!

Best aardig alleen verveelt wel na een tijdje.
I try en I've Committed Murder met afstand de beste nummers.
3,5*

Aardig gemiddelde hier, maar als ik het vergelijk met een hoop rnb/soul albums vind ik dat deze hier er nogal karig vanaf komt.

Eerst een lans breken voor 'The Letter'. Iemand ooit zo''n vrolijke zelfmoordsong gehoord? Geniaal contrast. Alleen daarom zou user Niek al geband moeten worden voor de woorden vreselijk oppervlakkig.

Do Something, Still en I Try en kunnen hier natuurlijk ook niet voor doorgaan.

Nog een paar feelgood tracks en een moderne versie van I Shot the Sheriff maken dit een ijzersterk album dat imo een (nog) iets hogere score verdient.

Meer hiphop groovin' dan ik had verwacht, erg lekker. Doet me (met terugwerkende en vooruitwerkende kracht) aan Anderson Paak denken.