Macy Gray - On How Life Is (1999)

Natalie McIntyre.

Dat is haar echte naam. De naam Donald Duck werd al genoemd en dat is vrij logisch. Haar stem is erg apart en je moet er zeker van houden.

Dit debuutalbum sloeg in als een bom in 1999 en de naam Macy Gray werd definitief een begrip in de muziekwereld. Do Something werd haar eerste succes, een soulvol up-tempo nummer.

Haar meest bekende plaat volgde daarna: I Try In mijn ogen tot op vandaag haar mooiste nummer. Zoals hierboven al beschreven: een wereldnummer

Still is ook een ballad van dezelfde categorie, maar toch iets minder. Verder is dit album gevuld met lekkere dansbare R&B/soul muziek. Als je haar stem kunt verdragen, dan is dit album wel de beste koop van Macy Gray. Haar latere albums zijn kwalitatief toch een stukje minder. Dit jaar wordt er weer een nieuw album van haar verwacht, ik ben alsnog benieuwd wat het gaat worden

4*

Prachtige omschrijving is dit! Rivella inderdaad die stem: een beetje vreemd, maar wel lekker. Tsja je moet er gewoon van houden.
Ms. Gray zelf is ook zo gek als een deur en doet gewoon lekker haar eigen ding, want ten volle ten bate is voor de muziek. Originele soul met aardig wat R&B invloeden en heerlijke funky.

Deze debuutplaat van Macy Gray bereken ik -samen met haar meest recente album- tot het beste werk van haar tot op heden. Hoewel ik merk dat vooral ‘I try’ de hemel in wordt geprezen, moet ik eerlijk zeggen dat ik ‘Still’, beter vind, qua tekst en arrangement verschillen beide nummers overigens niet eens zo heel veel van elkaar.

Maar variatie is er voldoende, de opener ‘Why didn’t you call me’ is een prima voorbeeld van hedendaagse soul en toch hoor je daar ook wat lichte hiphop en funk invloeden, er zit een erg lekker ritme in het nummer waardoor je al gelijk in de stemming bent om de rest van deze plaat te beluisteren. Voor het tweede nummer ‘Do something’ geld eigenlijk hetzelfde, een beetje de zelfde formule waardoor het voortborduurt op het eerste nummer, toch zit er weer een ander ritme in waardoor je er evenzo fijn naar luistert als de opener; het refrein is tevens voorzien van een prima boodschap. ‘Caligula’ is wat underground en zorgt voor nog meer ritme dan de twee voorganger. ‘I try’ speelt daar dan ook prima in, een mooie ballad die zorgt voor de afwisseling die na de eerste drie nummers nodig is.

‘Sex-o-matic venus freak’ gaat weer verder waar de eerste drie nummers ophielden. Wat mij betreft het minste nummer op het album; hoewel het erg soulvol is, is het qua tekst niet veel bijzonders. ‘I can’t wait to meetchu’, laat je weer terugdenken aan die 70s soul met prachtig gitaarwerk met een funky refrein. ‘Still’ is het absolute hoogtepunt van het album, de tekst is echt ontroerend, het lijkt bijna of ze het zelf ervaren heeft; ze weet dat ‘hij’ niet goed voor haar is, maar ze kan geen afstand van hem nemen. Door dit nummer heb ik overigens destijds het album gekocht (omdat ik alleen ‘Still’ de aankoop al waard vond!). ‘I’ve commited a murder’ is zowel qua muziek als tekst artistiek, het is nummer dat zeker groeit naar mate je het vaker beluisterd, het arrangement is erg sterk.

In ‘A moment to myself’ vinden we wederom een flinke dosis soul maar ook wat hedendaagse blues invloeden, het sluit perfect aan op het vorige nummer omdat het tamelijk van elkaar verschilt. De afsluiter ‘The letter’ is ook erg funky en past wederom goed bij alle voorgaande nummers.

Ik denk dat er bewust voor gekozen is om “slechts” tien nummers te kiezen voor dit album omdat je normaal gesproken niet langer dan een uur kunt luisteren naar Macy, omdat haar stem dan ietwat tegen begint te staan. Dit album had wat mij betreft nog wel even door mogen gaan. Hoewel ik geen enkele misser op dit album kan betrappen vind ik alleen nummer vijf ‘Sex-o-matic venus freak’ wat minder en dat komt omdat de kwaliteit van de overige nummers erg hoog is.

Dit is een van de betere R&B/soul albums van de afgelopen vijftien jaar waar ik na al die tijd nog steeds met veel plezier naar luister.