W.A.S.P. - Golgotha (2015)

De lyric-video voor Scream is te zien op youtube:
W.A.S.P. - Scream (Official Lyric Video) | Napalm Records - YouTube

Klinkt best goed, wat tammetjes maar ben benieuwd naar de rest van de cd

Best wel de moeite wat mij betreft! Veel nieuwe releases op metalgebied trouwens dit najaar zo te zien.

Kom je naar zes jaar eindelijk met een nieuw album en dan is je eerste single zowat een copy van de eerste single van je vorige plaat...

Mijn eerste vraag was dan ook; is dit de Scream die we al een aantal jaartjes kennen of een compleet nieuw nummer? Ik hoorde als eerste trouwens Last runaway en dat klonk erg vertrouwd in de oren. Prima nummer in de beste WASP traditie!

W.A.S.P. gaat verder op de ingeslagen weg en dan moet je denken aan de laatste 2 albums. Zitten lekkere songs tussen maar verrassend is het zeker niet.

Hard-rock is al lang geen verrassing meer. Gewoon een feest van herkenning.
Ik blijf het een goede zanger vinden, ondanks z'n beperkingen.(the mean motherf...ing man)
Goeie!

Niets nieuws onder de zon..... Ik zet The Headless Children weer op

Ik denk dat we dit ook niet meer van dit soort bands moeten verwachten. Bands als W.A.S.P. doen het vooral nog goed in de V.S., doordat men daar de laatste jaren een ware rock revival kent door al die "oude bands" die weer terugkeren. Er is vraag naar muziek die doet denken aan de gloriejaren van de rock/heavy metal en W.A.S.P. levert hiermee een plaatje die aan die eisen lijkt te voldoen.
Voor mij althans, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik nog maar bar weinig ken van het inmiddels best omvangrijke oeuvre van deze band.
Als mijn telling klopt heeft W.A.S.P. met deze "Golgotha" hun vijftiende full-length uitgebracht.
Kijkend naar de huidige line-up komen we erachter dat enkel zanger/gitarist/toetsenist Blackie Lawless de enige is die nog is overgebleven van de line-up waarmee deze band in 1982 begon.
Als ik zijn (sessie)geschiedenis zo eens bekijk op Metal Archives, denk ik ook dat de beste man de persoon was die deze band draaiende hield en nog steeds houd. Voor een man die inmiddels de leeftijd van 59 jaar bereikt heeft moet ik zeggen dat ik hem nog behoorlijk vlammend vind klinken.
Met de opener "Scream" laat hij meteen overtuigend en krachtig horen dat hij zeker nog niet bij de afgeschreven helden van weleer hoort, maar nog steeds kan presteren op een degelijk niveau.
Instrumenteel gezien is het weinig verrassend, maar net als ik eerder al zei denk ik ook niet dat men dat tijdens het maken van deze plaat voor ogen had. Wat me na de tweede luisterbeurt begon op te vallen was dat je bij de meeste nummers soms heerlijk subtiel die keyboards hoort. Het klinkt mij een beetje in de oren als een hammond organ, maar daar kan ik ook wel eens naast zitten.
Productioneel gezien is dit ook een plaat om weinig over te klagen, want de solo's klinken helder en mooi, de instrumenten zijn goed, individueel te horen. Hierdoor krijgen alle leden de kans om hun kunnen te laten horen.
Precies weten wie wat ingespeeld heeft kan ik in dit geval niet, maar ik mag aannemen dat gitarist Doug Blair voor het grootste gedeelte achter de solo's zit. Hij staat namelijk aangeschreven als de lead gitarist op deze plaat, dus het lijkt mij dan wel logisch.
Verder zorgt Mike Duda voor het baswerk en de achtergrond vocalen. Iets dat bijvoorbeeld op een nummer als "Last Runaway" wel goed te horen is, maar ook op de power ballad "Miss You".
Het drumwerk word volgens de credits door drummer Mike Dupke, maar die schijnt momenteel geen lid meer te zijn van de band (als de info op Metal Archives klopt). De kenners kunnen hem misschien nog wel herkennen aan zijn stijl, want hij was ook al te horen op "Dominator" en "Babylon".
Hier en daar nemen ze wel best uitgebreid de tijd, zo duurt "Miss You" ruim 7 minuten en 40 seconden en tikt "Slaves of the New World" zelfs af op 7:45 (hierdoor net het langste nummer van het album).
Echt heel storend vind ik het persoonlijk nooit worden, maar dat komt misschien ook omdat deze muziek precies in mijn straatje past.
Voor mij, als "nieuwe" luisteraar, wel een degelijke plaat.

Mooi en uitvoerig beschreven, Metalhead99, voor een 15e album van WASP.
Eind september traden ze op in Eindhoven en Oberhausen. Nog geweest?

Nieuwe luisteraars moeten eigenlijk sofort aan The Headless Children. De rest is aardig maar wel surrogaat.

Wat een geneuzel toch altijd over "niets nieuws onder de zon" of "verrassing". Verwachten we opeens een gruntende Blackie of een saxofoon ofzo ? Gewoon eindelijk weer een hele lekkere plaat van W.A.S.P.

Met de nadruk op 'gewoon'.

Verwacht al jaren niets meer van Blackie maar het was aardig geweest als hij de afgelopen 6 jaar had gebruikt om wat meer memorabele composities neer te pennen. Hij heeft tenslotte ooit bewezen dat te kunnen.

Met hangen en wurgen me door het beluisteren van dit album heen geworsteld. Dit zou ik dus nooit thuis opzetten om eens 'heerlijk te luisteren', laat staan dat dit album wordt gekocht.
WASP heb ik wel eens live gezien, in de jaren '80 in de Groenoordhal in Leiden. Het is echt een live band, veel special effects ook. Live zijn sommige van de songs van dit album misschien nog wel te doen de muziek is verder veertien in een dozijn. De zang is een soort klaagzang.
2,5 sterren. Om eens goed duidelijk te maken wat het verschil is met hardrock/metal die met 4,5 sterren wordt gewaardeerd, of zelfs 3 sterren. Bagger dit.

Gewoon weer een prima plaat van onze Blackie.

Wederom een lekker in het gehoor liggende rockplaat van Wasp met drie fantastische uitschieters n.l. Miss You, met heerlijk gitaarwerk, het stevige Slaves of te New World Order en het uitstekende titelnummer. Scream en Shotgun zijn lekkere vlotte rockers.

buizen Dat optreden in de Groenoordhal, was dat als voorprogramma van Iron Maiden? Ik heb ze volgens mij daar ooit live gezien met een circus tent, dat was wel een aardig optreden , maar nog wel voor The Headless Children en The Crimson Idol, twee van hun wat betere platen.

Ja, volgens mij wel ja. WASP was het voorprogramma van Iron Maiden. Maar heb er ook wel The Cult als voorprogramma (!) gezien en Kiss en het kan zijn dat ik de dingen wat door elkaar haal.
Het was toen ook al een en al show. Ach, eigenlijk gewoon 'gimmicks', heb de muziek van WASP nooit je van het gevonden. Al waren ze live beter dan op het vinyl. Thuis zet je echt geen WASP op, ja op een wild feest misschien, even.

Lange tijd ging er het gerucht de ronde dat Lucy Lawless, jeweetwel: Xena, de dochter van Blackie Lawless zou zijn. Maar dat is dus niet zo.

Die hele Groenoordhallen, waar vroeger zoveel metalheads plezier hadden, zijn trouwens volledig gesloopt: met de grond gelijk gemaakt. Jammer.

Dat van die gimmicks dat klopt wel bij WASP: vooral ten tijde van het eerste album
En ach, dat de Groenoordhal gesloopt is, het was tenslotte maar een galmbak.....

Ik had in die tijd kennis aan 'groupies', die je op elk metalconcert wat er toe deed trof. Je leerde elkaar kennen. Anyway: een van die groupies had het dus eens met Blackie Lawless aangepapt en ze waren in de hotelkamer in bad beland, en wat denk je? Meneer viel in bad meteen in slaap.
Woest was ze en noemde Blackie voortaan een mietje.
Ach ja, vroeger..

Met The Crimson Idol bereikte Blackie Lawless zijn creatieve hoogtepunt. Het was een zoektocht door zijn innerlijke zelf dat afrekende met Fuck Like A Beast enzo en dus de nieuwe W.A.S.P. voorgoed definieerde. Ofschoon het niet direct mijn topfavoriet is, is de algehele bedrukte sfeer van The Crimson Idol zo aangrijpend mooi dat het niet erg is dat het decennia lang door blijft waaien op hetgeen Lawless sindsdien allemaal uitspookt. De uitzonderingetjes K.F.D. en Helldorado daargelaten.Helaas vertaalt het zich de laatste tijd wel in nummers die onderling nogal inwisselbaar zijn. Ook Golgotha ontkomt daar geenszins aan.

Zo is bijvoorbeeld opener Scream een carbonafdruk van (onder anderen) Crazy van Babylon en volgt Miss You hetzelfde patroon als The Idol. Ik vind het creatieve gehalte derhalve erg laag. Maar ik zou ook niet weten wat Lawless moet doen om W.A.S.P. weer relevant te maken. Zelf zie ik The Headless Children als lichtend voorbeeld in de discografie. Het serieuze engagement is daar perfect in balans met de scherpte van de begindagen.

Wat Lawless kenmerkt is de wijze waarop hij deze tot in den treure uitgekauwde meezingbruggetjes en refreinen met een zekere onweerstaanbare intensiteit bij je naar binnen kan drukken. Zo levert Blackie ondanks dit betoog uiteindelijk met deze incarnatie toch wel een album af dat gehoord mag worden. De emotie en het gevoel achter de met name de gedragen zang van Lawless prevaleert, zou je kunnen zeggen. Vooral het machtige titelnummer is met al zijn spanning het hoogtepunt van de plaat.

Ben ergens tegen gekomen dat Miss You het eerste nummer is geweest welke Blackie voor The Crimson Idol heeft geschreven.
Schijnbaar toendertijd niet goed genoeg geweest om op het album te komen en zijn de kenmerken doorvertaald naar de rest van het album.

Miss you is toch wel erg lekker!

Ik vind Miss you nou net het minste nummer van het album. Niet slecht hoor maar, zoals Edwynn al aangeeft, leunt het wel heel erg dicht tegen het nummer The idol aan. Alleen met het verschil dat The idol me bij de strot grijpt en Miss you vooralsnog niet.

Wat een beleving is dat album! Zoveel rauwe en echte emotie, prachtig!

Toch ff een halfje erbij hoor. Echt een geweldig album van Blacky en de zijnen. Als ik de laatste concertrecensies lees is het niet veel meer, maar dit album is nog geweldig. Op en top WASP met niet alleen Blacky op de voorgrond maar ook de gitaren spreken een heerlijk woordje mee, zowel in de riffs als in de soms geweldige solo's. Toppertje dit!!!!!!!

Zijn creatieve hoogtepunt, zoals jij het tracht te noemen, kwam al eerder met The Headless Children. In de bladen werdt Blackie plotsklaps serieus genomen. The Crimson Idol mag dan heel theatraal overkomen, muzikaal gezien was THC een veel grotere stap vooruit.
Terug naar Golgotha; hierop doet Blackie precies waar hij goed in is, en dat doet ie dan ook voortreffelijk. Als dit z'n zwanezang is mag ie met opgeheven hoofd het gordijn achter zich dicht trekken.

Ik vind Headless Children ook beter qua amusementswaarde. Maar het artistieke hoogtepunt ligt wmb wel bij diens opvolger. Qua zeggingskracht.