Steven Wilson - Transience (2015)

Bij mijn weten Steven's eerste release in een kwarteeuw waar z'n kop op staat (zonder gasmasker)! Voegt op zich weinig toe, enkel misschien voor de die-hard verzamelaar (en dan nog enkel op plaat, dubbel LP met een etching op kant D, en zonder digitale code). Nochtans is deze release bedoeld om nieuwe luisteraars aan te trekken, aangezien de compilatie bestaat uit de makkelijker toegankelijke tracks uit zijn PT/solo carrière tussen 2003 en nu. Hoe doe je dat dan, enkel op LP zonder digitale code... Ook best een duur cadeau om zomaar aan iemand anders dan jezelf te schenken

Ja. De plaat staat sedert gisteren te koop op burning shed. 100 van die platen zullen gesigneerd worden. Je zou dan denken dat de eerste 100 mensen die deze plaat in pre order besteld hebben een gesigneerd exemplaar mogen ontvangen maar niets is minder waar. Ze zullen willekeurig worden verstuurd en dan moet je geluk hebben zeker!?? Want hoe meer pre orders, hoe minder kans op een gesigneerd exemplaar.

Het is met digitale code overigens.

Klopt niet helemaal. Bij dit album stond zijn kop ook al in volle glorie op de hoes, zij het getekend.

Natuurlijk is er helemaal niets mis met de muziek. Het voegt inderdaad alleen ook niets toe. Door de chronologische weergave doet het ook fragmentarisch aan. De samenhang en balans ontbreekt dus ook. Door de kwaliteit van de muziek komt het toch nog tot 4 *

Hier had natuurlijk niet-chronologische moeten staan. Trouwens denk ik dat chronologische volgorde niet heel veel uitgemaakt had. De muziek van Steven Wilson vind ik eigenlijk per album qua sfeer en intensiteit echt wat anders uitstralen. In die zin was het vormen van een goed verzamelalbum, wat als samenhangend geheel overkomt, eigenlijk ook een onmogelijke opgave.

Mee eens Bonk. Elk van de vier albums is mijns inziens briljant, maar ze klinken totaal anders. Neem dan ook nog het conceptidee van HCNE, dan moet je eigenlijk niet gaan "knippen en plakken". De hoes vind ik ronduit lelijk, Steven komt er niet sympathiek op over. Het album zou de "more accessable side" van SW moeten bevatten, maar gezien m'n omgeving geloof ik überhaupt niet (gelukkig!) dat hij zo accessable is. De etsen op kant 4 zijn overigens wel bijzonder Door de kwaliteit van de songs hou ik het voor het totaal voorlopig op 3,5

Ok maar overbodig

Ik word een beetje steve-wilson-moe.
Hij heeft hele mooie albums geschreven, maar ik begin nou een beetje mijn belangstelling te verliezen en dan steeds weer heruitgaven, soms met weer nieuwe remixes. Ik laat Steve even een poosje in de kast of in de winkel liggen.

Je kunt natuurlijk nooit genoeg krijgen van Steven Wilson en ik denk dat een goede introductie voor mogelijk nieuwe luisteraars een heel goed idee kan zijn.

Toch weet ik niet of ik dezelfde keuzes zou hebben gemaakt voor een compilatie als deze, met als ondertitel zijn mooiste hits (toch?) van 2003 tot 2016.

Daarop had in ieder geval de tracks Routine, The Raven that refused to sing en Perfect life nog aanwezig moeten zijn.

Ken hem eigenlijk pas vanaf Insurgentes dus een aparte verzamelaar voor mij voor de periode tot 2009 en dan graag de beste tracks vergelijkbaar ook met zijn laatste 5 albums zou ik erg kunnen waarderen.

Ik twijfel er echter sterk aan, of dat gaat lukken. Zijn grootste waardering op mume wordt pas gegeven vanaf Insurgentes (2008). De albums daarvoor komen gewoon niet aan dat gemiddelde aan sterren, verre van.
Kan dan de conclusie worden getrokken dat Wilson pas vanaf 2008 de grens van het briljante is overschreden en het ook vanaf die tijd weet vast te houden?

Mogelijk geeft deze compilatie het antwoord. Maar ik vind het aantal nummers dat hierop staat van vóór 2008 gewoon te karig (4 van de 13). De rest heb ik al en is al bekend.

Kijk eens bij Porcupine Tree.

Ik zou het echter beter vinden als Bass Communion en Steven Wilson zouden worden gescheiden.

Heb wel veel van Porcupine Tree, maar niets van Steven Wilson solo. Voor mij dus een prima verzamelaar.