C Duncan - Architect (2015)

Ik vind C Duncan een beetje een matte Midlake. Ik weet nog niet zo goed wat ik van zijn stem moet vinden, maar op Say klopt het hele plaatje in ieder geval wel. Prachtig nummer. Veel liedjes zijn lekker folky, dromerig en de zweverige stem van C Duncan sluit er desondanks goed op aan. Maar soms mis je toch enige vocale kracht, zoals Midlake onder leiding van Tim Smith dat wel liet horen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: C. Duncan - Architect - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Architect van C (Christopher) Duncan lag echt al maanden op de stapel, maar dankzij de vermelding in nogal wat jaarlijstjes is de plaat er gelukkig toch nog van af gekomen.

‘Elk nadeel heb zijn voordeel’ want door het wat langere wachten kan ik nu aan de slag met de Expanded Edition die vijf extra tracks bevat.

C Duncan is een muzikant uit Glasgow en Architect heeft hij op zijn slaapkamer in elkaar geknutseld. Ik hou over het algemeen wel van die in de late uurtjes in elkaar gesmede platen en ook Architect wist me onmiddellijk te veroveren.

C Duncan maakt de dromerige en ingetogen muziek die je bij zo’n slaapkamerplaat verwacht. Het tempo ligt laag, de klanken zijn sfeervol, de sfeer is intiem.

De Schot heeft lang geknutseld aan deze plaat, die is opgebouwd uit heel veel lagen. Het begint met fraaie akoestische klanken, waarop lagen met prachtig dromerige vocalen zijn gestapeld. Hierop liggen nog eens lagen met betoverende elektronische klanken, die de muziek van C Duncan voorzien van extra magie en diepte.

C Duncan is opgegroeid met klassieke muziek en dat hoor je. Aan de andere kant heeft de Schot ook een feilloos gevoel voor betoverende popliedjes. Het zijn popliedjes die meer dan eens associaties oproepen met de geniale popliedjes van Brian Wilson en dat is een compliment dat maar weinig muzikanten gemaakt mag worden.

Architect is een plaat om heerlijk bij weg te dromen. Dat is niet zonder gevaar, want droom net wat te ver weg en je vergeet de muziek. Dat gaat je bij Architect van C Duncan echter niet gebeuren, want wat heeft de Schotse muzikant veel moois verstopt in zijn muziek, die durft te experimenteren maar ook heerlijk toegankelijk is.

C Duncan heeft op zijn slaapkamer een uniek muzikaal landschap gecreëerd. Het is een landschap dat maar blijft uitnodigen tot ontdekken. De alternatieve kerstsoundtrack en de soundtrack van een koude, donkere en lange winter. Erwin Zijleman

De sound / klank van dit album bevalt me bijzonder goed, het viel meteen op na de eerste paar noten. Het lijkt zorgvuldig gecomponeerd, maar niet clean of voorspelbaar, ook al eerder opgemerkt. Het heeft wel iets psychedelisch, jaren 60-tig. De zang is wat eenvormig, verpakt in de sound, met een hang naar close-harmony, maar dan komt er ineens weer een verrassing, een mooie melodie. Ik luister verder.

Mooie plaat. Prachtige hoes. Voorlopig 3,5 en kijken of ik erbij ben in de EKKO.

De bloedmooie liedjes en prachtige zang trekken mij over de streep. Hier en daar moet ik aan de High Llamas denken, het heeft soms dezelfde sfeer. Groot minpunt is voor mij echter, dat de sound van dit overigens boeiende album in mijn oren toch een beetje kunstmatig blijft. Ook het ontbreken van wat extra instrumenten vind ik een duidelijk gemis.