C Duncan - Architect (2015)

Ik vind C Duncan een beetje een matte Midlake. Ik weet nog niet zo goed wat ik van zijn stem moet vinden, maar op Say klopt het hele plaatje in ieder geval wel. Prachtig nummer. Veel liedjes zijn lekker folky, dromerig en de zweverige stem van C Duncan sluit er desondanks goed op aan. Maar soms mis je toch enige vocale kracht, zoals Midlake onder leiding van Tim Smith dat wel liet horen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: C. Duncan - Architect - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Architect van C (Christopher) Duncan lag echt al maanden op de stapel, maar dankzij de vermelding in nogal wat jaarlijstjes is de plaat er gelukkig toch nog van af gekomen.

‘Elk nadeel heb zijn voordeel’ want door het wat langere wachten kan ik nu aan de slag met de Expanded Edition die vijf extra tracks bevat.

C Duncan is een muzikant uit Glasgow en Architect heeft hij op zijn slaapkamer in elkaar geknutseld. Ik hou over het algemeen wel van die in de late uurtjes in elkaar gesmede platen en ook Architect wist me onmiddellijk te veroveren.

C Duncan maakt de dromerige en ingetogen muziek die je bij zo’n slaapkamerplaat verwacht. Het tempo ligt laag, de klanken zijn sfeervol, de sfeer is intiem.

De Schot heeft lang geknutseld aan deze plaat, die is opgebouwd uit heel veel lagen. Het begint met fraaie akoestische klanken, waarop lagen met prachtig dromerige vocalen zijn gestapeld. Hierop liggen nog eens lagen met betoverende elektronische klanken, die de muziek van C Duncan voorzien van extra magie en diepte.

C Duncan is opgegroeid met klassieke muziek en dat hoor je. Aan de andere kant heeft de Schot ook een feilloos gevoel voor betoverende popliedjes. Het zijn popliedjes die meer dan eens associaties oproepen met de geniale popliedjes van Brian Wilson en dat is een compliment dat maar weinig muzikanten gemaakt mag worden.

Architect is een plaat om heerlijk bij weg te dromen. Dat is niet zonder gevaar, want droom net wat te ver weg en je vergeet de muziek. Dat gaat je bij Architect van C Duncan echter niet gebeuren, want wat heeft de Schotse muzikant veel moois verstopt in zijn muziek, die durft te experimenteren maar ook heerlijk toegankelijk is.

C Duncan heeft op zijn slaapkamer een uniek muzikaal landschap gecreëerd. Het is een landschap dat maar blijft uitnodigen tot ontdekken. De alternatieve kerstsoundtrack en de soundtrack van een koude, donkere en lange winter. Erwin Zijleman

De sound / klank van dit album bevalt me bijzonder goed, het viel meteen op na de eerste paar noten. Het lijkt zorgvuldig gecomponeerd, maar niet clean of voorspelbaar, ook al eerder opgemerkt. Het heeft wel iets psychedelisch, jaren 60-tig. De zang is wat eenvormig, verpakt in de sound, met een hang naar close-harmony, maar dan komt er ineens weer een verrassing, een mooie melodie. Ik luister verder.

Mooie plaat. Prachtige hoes. Voorlopig 3,5 en kijken of ik erbij ben in de EKKO.

De bloedmooie liedjes en prachtige zang trekken mij over de streep. Hier en daar moet ik aan de High Llamas denken, het heeft soms dezelfde sfeer. Groot minpunt is voor mij echter, dat de sound van dit overigens boeiende album in mijn oren toch een beetje kunstmatig blijft. Ook het ontbreken van wat extra instrumenten vind ik een duidelijk gemis.

C(hristopher) Duncan heeft met dit album Architect een prachtig debuut afgeleverd. De in 1993 geboren Schot heeft een album gemaakt met 12 prettige nummers waarin vooral de prachtige wat dromerige zang de hoofdrol speelt.

De muziek is een mix van folk, pop en indie met elementen van avant garde en valt als een warme deken om de luistsraar heen. Duncan heeft zijn opleiding genoten aan de Glagow School of Art en dat heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen.

Opener Say benadrukt het belang van eerlijkheid en open communicatie in relaties. Met een dromerige etherische melodie wordt de luisteraar overtuigt van dit belang. Het titelnummer gaat erover hoe een mens zijn leven inricht en iemand een eigen identiteit krijgt. Een goede vriend die architect is inspireerde hem daarbij. Net als een huis is de muziek van Duncan instrument laag voor laag door hemzelf opgebouwd.

Omdat zijn broer een nieuwe auto had gekocht was het mogelijk om te ontsnappen uit de stad en te genieten van Silence en Air. Muzikaal een wat minder spannend nummer. Een topper is het nummer For.dat gaat over de zee als metafoor voor ontsnapping en het delen van persoonlijke stilte met de uitgestrektheid van het water.

Wonderen worden echt door het vinden van liefde. Een nummer met een psychedelisch sausje. In de Garden is het goed tot rust komen. Desondanks is dit een nummer met een hoger tempo omdat dit het laatste nummer is dat hij opnam voor het album. Here to There gaat over een jas die hij overal en altijd draag, Het bewandelen van bekende paden schept rust. Mooi is de samenzang in dit nummer.

By gaat over de waarde van herinneringen in de vluchtigheid van het leven en is doorspekt met een psychedelisch klinkend orgel. Vervolgens geeft New Water aan dat er zich vaak nieuwe kansen voordoen. Een prachtig meeslepend nummer,. Ook Novices gaat over vernieuwing. Twee mensen die samen een nieuwe weg in slaan en het oude achter zich laten. Mooi zijn de strijkers in dit nummer.

Het dromerige As Sleeping Stones gaat over stillstand. Sta op momenten stil en denk na over verleden en toekomst, over gemaakte en nog te maken keuzes. Tenslotte I’ll Be Gone by Winter dat mij wat doet denken aan een kerstliedje. Elk einde is een nieuw begin

Architect is een album dat Christopher Duncan direct een prominente plaats in de muziekscene heeft gebracht. Hoe scherp ook zijn teksten, muzikaal steken Architect, For, New Water en As Sleeping Stones er voor mij boven uit. De rest krijgt een ruime voldoende.