menu

John Coltrane - Sun Ship (1971)

mijn stem
3,94 (55)
55 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Impulse!

  1. Sun Ship (6:12)
  2. Dearly Beloved (6:27)
  3. Amen (8:16)
  4. Attaining (11:26)
  5. Ascent (10:10)
totale tijdsduur: 42:31
zoeken in:
4,5
Het laatste album van het klassieke John Coltrane Quartet. Hierna ging Coltrane experimenteren met het toevoegen van extra musici, o.a Pharaoh Sanders en Rashied Ali.
Uiteraard hadden zij al eerder geëxperimenteerd met uitbreiding van het quartet maar met dit verschil dat deze toevoeging van extra musici nu een permanent karakter zou krijgen. Al snel hierna vonden Tyner en Jones het welletjes en zijn opgestapt.
Het einde van misschien wel het meest baanbrekende quartet, uiteraard samen met het Ornette Coleman Quartet, die de jazz ooit heeft gekend. Zij hebben, als collectief, daadwerklijk muziekgeschiedenis gechreven en jazz opnieuw gedefinieerd. Sun Ship is denkelijk een meesterwerk van dit quartet dat weinig populariteit geniet. ‘De competitie’ die dit album dan ook moet aangaan met o.a.; A Love Supreme, Ascension en wat mij betreft natuurlijk ook First meditations is natuurlijk niet gering. Desondanks hoort dit album, wat mij betreft, toch in dit rijtje thuis.

Heemskerktollie
Een hoog gemiddelde op MuMe en terecht! Deze plaat is er zo één die altijd maar na platen als Ascension, Interstellar Space en A Love Supreme komt. Waarschijnlijk omdat dat albums zijn die een omslag betekende in de jazz-muziek. Onterecht als je het mij vraagt! Sun Ship is misschien wel één van de beste werken die Trane op z’n naam heeft staan.

Zelden heb ik een plaat gehoord waarin zoveel emotie ligt als in deze. Trane is hier al erg ver in ontwikkeling (dit is opgenomen na Ascension en Meditations) waardoor zijn spel zo gerijpt en volwassen klinkt. Ondanks het conservatieve formaat wordt hier zéér vooruitstrevende muziek gemaakt. Trane was duidelijk opzoek naar de ‘universele’ muziek en besloot alles achterwege te laten en gewoon puur te spelen wat hij voelde. Wanneer deze muziek volmaakt is, is wanneer dit gevoel en deze emotie duidelijk overkomt op de luisteraar. Zo kan een opera-zangers puur met gevoel zingen maar zij blijft teveel beperkt en daardoor wil die emotie op veel mensen niet overkomen. Trane weet zijn gevoel altijd over te brengen.

“Dearly Beloved” is voor mij één van de mooiste ballads ooit. Trane’s spel is zó gecompliceerd hier. Hij pakt werkelijk van de hoogste registers naar de laagste waardoor er prachtige overblowing notes uitkomen die je écht weten te raken. Na zijn verbluffende spel valt Tyner verder in die een haast klassieke solo speelt. Trane’s emoties beïnvloeden Tyner blijkbaar enorm want ook Tyner’s spel is diep verwikkeld in emotie. Het mooiste gedeelte vindt ik wanneer Trane weer in valt. Hij speelt dan nog eens het thema.

Tweede uitblinker vindt ik “Amen”. Ook dit klinkt puur alsof het alleen uit het hart komt. Niet uit het brein nee, uit het hart! Het tempo is razend vlug. Na één maal het thema valt Tyner weer in met misschien wel z’n beste solo die ik ooit gehoord heb. Compleet in trance door Elvin Jones (die ook in trance verkeert) ratelt en rolt hij door. Soms alleen de akkoorden spelend, soms met uitdagende trappen die zijn fantastische techniek onthullen. Tyner hield zich duidelijk aan het concept “less is more” en wilde dus niet alleen indruk maken met deze snelle loopjes. Soms houd hij het simpel maar door dat sprekende gevoel blijf het je raken. Het mooiste vindt ik zijn typerende terugval op een lager octaaf met de linkerhand. Ken weinig pianisten die zo’n perfecte timing kennen met deze linkerhand. Dan valt Trane weer in met de voor mij diepgaanste, meest spirituele solo ooit vastgelegd. Zulk krachtig en energiek spel, ik heb er eigenlijk geen woorden voor. De rillingen lopen me over het lijf. Jones’ activiteit loopt steeds verder op. Wát een krachtig spel zeg! En dan net op het hoogtepunt volgt de afbouw. Het moet even op me inwerken, want wat ik net hoorde klonk als een bevrijding van alles wat je beperkt. Nog steeds de rillingen op het lijf zet ik de cd-speler even op pauze. Ik kan gewoon niet meer…

wcs
Wat een plaat, blaast me echt compleet omver. Dit heeft echt alles wat ik in jazz zoek : inventief, opwindend en heel veel gevoel. Coltrane speelt alsof zijn leven ervan afhangt en dat levert de meest geweldige solo's op. Bovendien is zijn quartet ook in grote doen, die drummer weet echt perfect hoe hij moet bijdragen aan een opgejaagde sfeer en de pianist sluimert mooi op de achtergrond maar vanaf hij de vrijheid krijgt, barst de hel los. Betoverende swingende solo's worden uit zijn mouw geschud alsof het niks is.
Ook drummer en contrabas mogen naar goede gewoonte eens soleren en doen dit met verve.
Ook fantastsich vind ik de manier waarop de plaat werd opgenomen, hij doet erg live aan wat zorgt voor een nog intensere beleving. Leuk dat je vlak voor Dearly Beloved nog een kort overleg hoort.
Mijn favoriet is wel Amen omdat het spel van coltrane daarin echt grensverleggend is, psychedelische solo's die ontstaan in complete vrijheid, zo heb ik hem graag.

Bedankt Heemskerktollie voor de tip, dit is echt het soort jazz waar ik naar op zoek ben.

avatar van blabla
5,0
wcs schreef:
Wat een plaat, blaast me echt compleet omver. Dit heeft echt alles wat ik in jazz zoek

Dit is "gewoon" het John Coltrane Quartet met Elvin Jones, Jimmy Garrison, McCoy Tyner en Trane himself.

wcs
Dus dezelfde bezetting als op one down,one up ? Verklaart alles, ook een topper.

Ssscht...
Na A Love Supreme Coltranes beste plaat! Iedere keer ik hem weer hoor krijgen ik rillingen, dan valt alles weg en is er enkel nog de muziek. Het is ook zo'n heerlijk warme plaat, meestal zijn free-jazzachtige platen een beetje schel en koud (met natuurlijk enkele uitzonderingen, ik hou namelijk wel erg veel van free-jazz).

Bij 'Spirit' Unity' van Ayler staat er geschreven dat het bij Ayler "dieper" zou zitten dan bij Coltrane. Deze cd bewijst dan toch wel dat ze zéker evenwaardig en even diep spelen.
Het is nergens over, iedere seconde is er boenk op. Het is dan ook doodjammer dat dit trio hierna uit mekaar is gegaan, want de perfectie is niet verbeterbaar!

Een aanrader voor iedereen die wel eens wat free-jazz wil proberen, want het is relatief gezien een tamelijk toegankelijke plaat in het genre.

Ik Doe Moeilijk
Net als ze op gang komen op Sun Ship volgt de ballad Dearly beloved one. Eindelijke in extase op Amen, volgt het rustiger Attaining. Erg jammer. Wel extreem mooie solo's .

Heemskerktollie
Een ballad kan ook best goed zijn

Ssscht...
Weet er toevallig iemand of die remaster van cuscuna beter is dan het origineel?? Er zit namelijk een dikke kras (ze hapert dus...) in m'n cd en ik twijfel over welke versie ik ze zou vervangen.

Alvast bedankt voor uw antwoord!

avatar van Kronos
5,0
Vandaag deze op vinyl binnen gekregen.

Straks als de zon onder is begeef ik me op Sun Ship.

avatar van Kronos
5,0
Intense muziek. Het wordt broeierig heet op weg naar de zon.

Ik heb hier weinig woorden bij maar des te meer waardering.

avatar van josbosvos
5,0
Ahh, ik ben dol op Jimmy Garisson's bass-solo's , dearly beloved is ook een prachtig nummer btw!

avatar van josbosvos
5,0
Bij Trane kun je het merendeel van zijn albums al bij voorbaat 4,5 of 5 sterren geven, ben wijze van spreken. Ik begin maar - niet bij voorbaat - 'voorzichtig aan' bij 4,5* met een grote kans op de 5* in de nabije toekomst .

avatar van pompompom
4,0
Ben niet echt bekend met het jazzgenre en met het werk van Coltrane(ben notabene iets van Coltrane gaan opzoeken nadat ik zijn naam hoorde noemen in een nummer van Gil Scott-Heron), maar dit is geniaal materiaal. 4*

Ssscht...
super pompompom!
Leuk dat je dit al kan smaken, het is namelijk niet meteen de meest instapklare jazz-plaat die er is.

avatar van Edwynn
Hoe zit dat nou precies? Was Coltrane de 2pac van de late 60's en 70's? Dit album stamt uit 1971 en de man overleed in 67. Heeft het materiaal zolang op de plank gelegen?

voltazy
ja, opgenomen in '65 en pas later uitgebracht.
is niet zo vreemd trouwens bij jazz albums.

avatar van pompompom
4,0
Ssscht... schreef:
super pompompom!
Leuk dat je dit al kan smaken, het is namelijk niet meteen de meest instapklare jazz-plaat die er is.


Ben wel wat gewend wat betreft niet alledaagse muziek

avatar van Edwynn
Ik ben de laatste tijd helemaal kapot van Ascension en Meditations. Is dit daarmee (enigszins) te vergelijken?

Ssscht...
ja best wel. Maar Ascension en Meditations zijn nog een heel stuk ontoegankelijker (maar ook super natuurlijk!). Ik denk wel dat deze ook goed zult vinden

avatar van Edwynn
Klinkt interessant. Maar er stond al zoveel op het lijstje...
Sowieso ben ik nog nooit door Coltrane teleugesteld.

Ik Doe Moeilijk
Het belangrijkste verschil is denk ik dat de bezetting van deze plaat verschilt met die van Ascension en Meditations, dit is alleen het Coltrane Quartet(in die zin dus eerder te vergelijken met First meditations en A love supreme). Het innige, creatieve samenspel en intense solo's zijn ook hier aanwezig, lees de comments maar eens(niet teveel waarde hechten aan mijn vorige post).

avatar van Edwynn
Nou geen woord teveel gezegd. Wat een prachtstukken weer. Ik was me juist wat breder aan het oriënteren in de jazzwereld. Maar ondertussen begint alles zich weer te verengen tot Coltrane, Coltrane en nog eens Coltrane. De ene na de andere nieuwe ontdekking gedaan de laatste weken. En nu weer Sun Ship. Zinderend, betoverend, intens. Prachtig.

avatar van Kronos
5,0
Ik kom bij mijn uitstapjes in de jazz ook altijd al snel terug bij deze man. De helft van mijn erg bescheiden jazz-collectie is Coltrane. Ooit aangenaam verrast begonnen met Miles Davis, maar het was pas met John Coltrane dat ik van mijn sokken geblazen werd.

Dit album is voor mij een goede mix tussen intens en toegankelijk.

avatar van Edwynn
Het is inderdaad redelijk toegankelijk met toch genoeg van die te gekke overgemoduleerde noten. Het rockt gewoon. En wat was die Elvin Jones een beest van een drummer.

Ook vind ik het verbazingwekkend hoe de muziek met dit redelijk beperkte instrumentarium toch bombastisch kan klinken. Het zwierige pianospel in Dearly Beloved bijvoorbeeld maakt het geluid heel vol. Het effect is een beetje vergelijkbaar met Psalm van Love Supreme.

avatar van Soledad
5,0
Soledad (moderator)
Edwynn schreef:
Hoe zit dat nou precies? Was Coltrane de 2pac van de late 60's en 70's? Dit album stamt uit 1971 en de man overleed in 67. Heeft het materiaal zolang op de plank gelegen?

Er schijnt zelfs nog heel veel materiaal te liggen dat nooit is uitgebracht. Ondermeer in de collectie van Alice Coltrane en sinds zij is overleden is dat in handen van Ravi Coltrane. Studio opnames dat ook nog, dus geen slechte bootlegs.

Er schijnt overigens ook nog een opname te zijn met Albert Ayler op een prive tape. Dat zou ik wel eens willen horen.

avatar van Tony
5,0
Die opbouw van Ascent... Eerst dik 5 minuten alleen de bas, dan begint Elvin even losjes wat met z'n stokken te tikken en dan gaat het looooos. Ach, laat ook maar, ik moet gewoon bijna huilen, zo mooi.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:30 uur

geplaatst: vandaag om 07:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.