John Coltrane - Sun Ship (1971)

Zeker 2 jaar geen Coltrane gehoord. Sun Ship was ik nog nooit aan toe gekomen, maar stond wel in mijn spotify te luisteren lijst, dus klik hem ongeveer een minuutje geleden aan..

2:50 Het gaat los!

3:00 Ik weet weer wat ik heb gemist.

3:50 Ongekend, hij staat echt mijlenver boven alles en iedereen....

Wat moet ik nu? alles maar 5* gaan geven wat de beste man op plaat heeft gezet? Ik laat hem nadat ik dit album heb uitgehoord toch maar weer een tijdje links liggen. Bewaren voor een toekomst wanneer alles saaie eenheidsworst is (en Coltrane waarschijnlijk verboden want te veel vrijheid kunnen we niet toelaten ofzo)

Soort van zwart gat waar alles naar toe getrokken wordt

Dank voor de hartjes, het was niet moeilijk om enthousiast over dit album te zijn. Ik begon trouwens met typen op een minuut of 5 van Sun Ship. Dat zegt misschien iets over hoe je dit album 'ingezogen' wordt en tijd niet relevant meer is.

Nog een berichtje omdat er iets bleef knagen. Mij viel al snel een zeker onbalans op tussen Coltrane en de rest. Alsof ze elkaar niet meer volgen. Nadien las ik dat dat common knowledge is, maar iets wat ik hier nog niet gelezen heb en vandaar...

Bijzonder hierbij is wel dat 'beide partijen' echt waanzinnig goed spelen. Je hebt het hier dus niet over een tekortkoming. Coltrane zit echt op een raket naar een andere planeet..

Nou ja, we weten allemaal hoe het verhaal verder ging.

spoon; mijn hartje was voor deze opmerking: 'hij staat echt mijlenver boven alles en iedereen....'

Dan weet je dat ook weer.

Mmm och ja het bekende verhaal van de zogenaamde 'jazz-critici' dat Elvin Jones en McCoy Tyner zich niet meer op hun plaats voelden in het kwartet en dat dit ook duidelijk hoorbaar was. De één hoort het in Seattle, de ander op OM, weer een ander op Meditations. Naar mijn mening dikke vette bullshit. Tot aan het eind bleef het kwartet inclusief haar uitbreidingen juist opvallen door haar bijna telepathische manier van communicatie tussen de muzikanten onderling. En dat vind ik juist nou ook de kracht van deze plaat: het is alsof ze elke stap van elkaar volgen.

Dat Elvin en McCoy Tyner zich niet meer thuis voelden in het kwartet had vooral met andere zaken te maken. Met name de komst van een dubbele drummer, Rashied Ali, ergerde zowel McCoy (die zichzelf nauwelijks meer kon horen) en Elvin (die het als ongewenste concurrentie zag). Uiteindelijk denk ik wel dat de stijl van Ali en Alice Coltrane passender was bij Coltrane's nieuwe exploraties dan de meer gestructureerde begeleiding van Tyner en Jones. Toch hoor ik ook op hun laatste platen geen enkel ongemak.

Hierna zouden nog meer van die verhaaltjes volgen van die fijnzinnige criticasters: dat Alice Coltrane niet kon spelen, Pharoah alleen maar boze noten blies, Rashied een egotripper was en dat Coltrane onder invloed van LSD het spoor bijster was geraakt. Het ergste zijn dan nog al die mensen die dit gaan lopen nablaten zonder zelf goed te luisteren (even voor de duidelijkheid, hier bedoel ik jou spoon dus niet mee).

In ieder geval blaat ik niet na, dat Alice niet kon speleb, want ik vind haar fantastisch!

En Thembi van Pharoah klinkt helemaal niet zo boos.

edit: fijn dat je mijn naam noemt onderaan, ik was al (laaiend!! )dit bericht aan het typen...plaats hem toch even.



Hoorbaar Is !!

Ik hoor het dus , en dat voor dat ik de verhaaltjes las. Ik zit hier niet interessant te doen met andermans ideeen...
Coltrane vliegt weg....de rest weet hem in ieder geval qua power en persoonlijkheid niet meer te volgen.

Bewijs:



Die zin kwam (pure improvisatie ) voort uit mijn gevoel terwijl ik dit album luisterde.

Begrijp mij goed, het is amper kritiek te noemen. Meer dat Coltrane een persoonlijke weg ingeslagen is waarbij anderen denken..."Kerel geweldig waar je mee bezig bent, maar wij moeten hier afhaken.."

Ik heb ook zo mijn ideeen over Pharaoh, Ali en Alice..maar die zal ik maar voor me laten (ik heb niet voor niets een hekel aan moderne spirituele kitch jazz..)

Verder ben ik net zo idolaat van dit quartet als jij Soledad

Er staan welgeteld 13 albums van Coltrane in mijn kast. En eerlijk gezegd heeft het bij mij een tijd geduurd voordat ik de man omarmde. Jazz in algemene zin stond nooit op mijn kooplijst. Om albums als Kind of Blue en A Love Supreme kun je bijna niet heen als je deze site bezoekt. Jaren terug zag ik A Love Supreme in een uitverkoop bak liggen en nam hem mee. Verschrikkelijk vond ik het, wat een herrie en chaos. De CD werd zelfs weggedaan. Maar iets in mij bleef zich verzetten. Beetje het Trout Mask Replica syndroom, je wilt het gewoon snappen. Spontaan werd er jaren later een speciale editie van ALS aangeschaft en dan opeens valt alles op zijn plek en omarmde ik de chaos en muzikaliteit van Coltrane. Toch blijven albums als Sun Ship en vooral Ascension nog steeds een hele uitdaging voor mij. Vandaag is Sun Ship weer eens mijn hersenpan ingedenderd en dit is toch echt geweldig. Soms ongrijpbare chaos, maar het werkt.