a-ha - Cast in Steel (2015)

Dan toch nog een coda nadat A-HA in 2010 ermee stopte, waarbij ze op een waardige manier afscheid namen door te "Ending on a high note." Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, of ze hadden geld nodig (zoals sommige cynici zullen beweren). In ieder geval, in 2015 is A-HA terug van weggeweest. In Brazilië traden ze op tijdens Rock In Rio, nu is er dit nieuwe album met maar liefst 18 tracks op de Deluxe Edition en ze gaan zelfs weer touren (volgend jaar in de HMH; ticket "in the pocket" en zeer benieuwd hoe ze live zullen klinken).
Ik moet zeggen (na een aantal luisterbeurten) dat het toch wel weer lekker in het gehoor ligt. Echter, dat gezegd hebbende, er zijn niet echt veel uitschieters. Niet in negatieve, maar ook niet in positieve zin. Een paar nummers die ik echt wat minder vond waren "Goodbye Thompson" en "Shadow Endeavers." Daarentegen vond ik "Living At The End Of The World" echt een topnummer, gevolgd door "Cast In Steel" en kon ik "Objects In The Mirror" ook wel waarderen. De andere nummers op het album zijn zoals gezegd aardig, maar blijven niet echt hangen. Af en toe had er ook wel wat meer pit in mogen zitten. Overall, bevalt me net genoeg om het album naar een 3.5 waardering te stuwen.

Eigenlijk had ik een dubbel gevoel toen in 2015 het nieuws kwam dat a-ha toch nog muziek ging maken: enerzijds was ik heel blij, anderzijds bang dat ze niet meer het hoge niveau van Foot of the Mountain zouden halen.
Bij een eerste beluistering was ik inderdaad teleurgesteld, want Cast in Steel biedt zeker niet dezelfde energie en snelheid van Foot of the Mountain.
Al na een tweede beluistering groeide echter mijn tevredenheid over de songs, en ondertussen is deze plaat eigenlijk één van mijn favoriete a-ha platen geworden.
Met Cast in Steel begint het album al heel sterk, met een typische elegantie en melancholie zoals alleen a-ha dit kan. Maar ook Under the Makeup en The Wake vind ik heel goed, Forrest Fire wat minder.
Verderop zitten dan nog drie pareltjes verscholen: Objects in the Mirror, Living at the End of the World en She's humming a tune.
Schitterend !

Veel geprezen hier dit album, maar ik deel die mening niet. Cast in steel is een prima aha track ,lekker, en het aardige Forrest fire heeft wat take on me hints. Daarmee is de koek echter op. De overige tracks variëren van slap tot aardig , en zijn helaas voor het grootste deel nietszeggende songs, goed geproduceerd dat wel, en Morten zingt prima. Maar ik mis de echte bite, die unieke sound van Aha, waarin emotie en bombast op dramatische en intense wijze hand in hand gaan, zoals niemand dat kan. Zonde. Want de teveel voortkabbelende soort muziek die hierop te beluisteren valt, is al eerder gemaakt door anderen, en ook beter. 2 sterren