Keith Richards - Crosseyed Heart (2015)

Originele hoes... uhum. Benieuwd wat deze ouwe rot in het vak nog te vertellen heeft .

Bij het louter op de Amerikaanse markt gerichte "Best Buy" krijg je op de limited edition cd er een bonustrack bij:

"Love is overdue" met Lee "Scratch" Perry.

Binnen nu en 15 minuten: Keith in The One Show op BBC1.

Ter promotie van zijn nieuwe album stond Keith vandaag met maar liefst 5 pagina's in De Volkskrant.

Wel benieuwd naar.

Wil wel eens horen wat hij allemaal nog uit die vijfsnarige Telecaster weet te slingeren.

Morgen is Keith te gast in The Tonight Show. Wordt in Nederland a.s. maandag op BNN uitgezonden.

De Japanse cd versie krijgt dezelfde bonus track als de "Best Buy" versie.

Net als de nieuwe David Gilmour vandaag uitgekomen.

Beduidend minder belangstelling blijkbaar.

Beetje vreemd.

De man lacht nog wel zo vriendelijk op de cover.

Ik ga er toch maar eens aan beginnen nu.

Opener lekker bluesy met een uitstekend akoestisch gitaarspel en een kleine humoristische noot als climax. Nu aangekomen bij de volgende en daar begint dan lekker elektrisch te ronken.

Klinkt goed tot zo ver man.

Uit alle foto's die in de afgelopen 50 jaar zijn gemaakt kiest hij de deze voor zijn album cover? Ze hadden 'em beter kunnen bewaren voor een postuum album...

Ik vind het een lieve foto.

En het album ben ik zeer over te spreken naarmate het vordert op dit moment. Het swingt en rockt er lekker op los en de vitaliteit spat er vanaf.

Zijn tanden zijn er in ieder geval met de jaren beter op geworden

En ach een nieuwe Kieth plaat. Leuk voor de die-hards.

Album inmiddels achter de kiezen en zoals ik al zei zeker wel over te spreken. Vocaal klinkt Keith misschien wel sterker dan ooit, in ieder geval uitstekend, en ook op de gitaar krijgt hij het weer gedaan. Album is vervuld van lekkere riffs en een paar sterke solootjes.

Mag er absoluut zijn.

Album wel wat de lange kant en wellicht niet over de gehele linie even boeiend, met name op de meer rustige nummers kan het wat voortkabbelen met een nummer als Goodnight Irene als zwakste schakel op dit moment. Dat gaat toch echt net wat te lang door met iets te weinig variatie.

Nummertjes als Trouble, Nothing on Me en Substantial Damage echter zijn de lekker nonchalant rockende Keith zoals men die al een halve eeuw kent.

Wat mij ook opvalt is de uitstekende productie, kristalhelder klinkt het allemaal.

Album met genoeg lekkere momenten dat de komende dagen nog wel even in rotatie zal verkeren hier.

Voor nu dikke 3.5.

Ben het album nog steeds aan het luisteren en het verrast me toch wel. Album start tegen mijn verwachtingen in met een acoustisch 'intro' voor de rest van het album. Gitaarspel en stem zijn beide ok, dus voor nu positief.

Het was even wennen en er in te komen de eerste keer luisteren, maar bij de tweede luisterbeurt is dit toch wel een zeer lekkere, klassieke Keith plaat.
Heartstopper, Amnesia en Trouble zijn lekkere, typische Richards rock nummers, die zo van zijn vorige solo platen hadden kunnen komen.
Nothing on me lijkt verdacht veel op eerder werk van de Raaf, ik kan het even niet plaatsen.
De song Something for Nothing, met het gospel koor, vond ik erg goed en ook het duet met Nora Jones, Illusion, is sterk.

Ik heb hem pas sinds vanmiddag toen de post een groot pakket afleverde en mijn spullen besteld op de Keith site er in bleken te zitten:

1 LP met een T-shirt
1cd met een metal boxje met gitaar plectrums
1cd met een hooded trui

Wachten is nu nog op de cd met bonustrack.

Album gaat ook vandaag erg lekker hier. Een nummer als Nothing on Me pakte me gelijk maar draait inmiddels toch wel uit op een favorietje, repetitief maar op een lekkere manier. Erg catchy en de thematiek spreekt me wel aan.

Ze kennen me niks maken, gewoon rustig aan, zo is het Kiet.

Daarnaast denk ik echt dat hij hier vocaal beter klinkt dan ooit, hij stond natuurlijk nooit echt bekend als een groots zanger maar hier doet hij het toch heel aardig en klinkt hij in mijn oren toch iets anders dan op zijn eerdere solowerken.

Op een nummer als Suspicious horen we zelfs een croonende Keith.

Mij kan de solo Keith zeker smaken, ook op zijn eerdere platen staan hele leuke nummertjes.

Ja, vooral Talk Is Cheap is gewoon een lekker album. Daar hoor je echt de riffmaster Keith in volle glorie.
Composorisch soms wat zweverig, maar met het gevoel zit het helemaal goed.
Zal deze zeker gaan luisteren.

Ik had verwacht dat het wel storm zou lopen voor een nieuwe Keith Richards hier op MuMe, zijn eerste solo plaat in 20 jaar en zijn eerste nieuwe muzikale uiting sinds a Bigger bang, ook alweer 10 jaar geleden. Maar het blijft hier akelig stil.

Tja, ik hou van de muziek van de Stones, en kan genieten van het charisma van Richards. Als solo artiest en zeker als zanger heb ik 'm niet zo hoog zitten eerlijk gezegd.

Zijn solo bijdragen vind ik vaak onder de maat, al zijn de bijdragen op Steel Wheels en Voodoo Lounge wel erg prettig.

Dit maakt dat ik niet heel snel grijp naar een solo album van de man. Op een of andere manier wil ik deze wel gaan proberen, dus zal dat ook zeker gaan doen.....

Ik was erg benieuwd naar waarmee Keith Richards op de proppen zou komen. Zeker naar zijn uitspraken van afgelopen tijd. Zou hij het zelf nog wel kunnen? Jazeker! Crosseyed Heart is verrassend goed! Ik denk dat er niet veel artiesten van het kaliber Keith Richards zijn die een album in deze tijd uitbrengen en zo'n album neerzetten. Vaak zie je dat deze artiesten geforceerd hun oude stijl doorduwen of juist heel als een oude vader mee willen doen met de jeugd. Keith Richards blijft lekker relaxed zijn eigen ding doen. De sfeervolle mix van rock-n-roll en country klinkt oud, maar gelukkig niet gedateerd.

Prima plaatje voor de oudere jongeren onder ons.....

Waar begint zo'n oude rimpelige man nog aan zou je zeggen maar eerlijk is eerlijk: het klinkt helemaal niet verkeerd. Zeker niet voor een bijna-80jarige. Keith heeft toch wel meer rock 'n roll in z'n kleine teen dan menig Justin Bieber of Beatles over mag dromen.
Paar dingetjes van gehoord, waardering volgt.

Keith Richards is een van mijn helden, dus vanzelfsprekend keek ik erg uit naar dit album en ik moet zeggen dat het niet tegenvalt. We horen precies wat je mag verwachten van een Keith solo album. Een aantal ballads, een paar rockers, wat country, wat blues, het obligate reggae deuntje, er is werkelijk geen noot verrassend aan deze plaat. Maar wat luister het heerlijk weg. Er hangt een lekker relaxed sfeertje op dit album. Er was dan ook geen enkele druk of urgentie om dit album te maken en dat hoor je. Keith speelt gewoon de muziek waar hij van houdt en dat doet hij met veel liefde en vooral plezier. En de man is gelukkig nog steeds in staat erg fijne nummers te schrijven, zij het in de meeste gevallen met hulp van Steve Jordan.

Dit is het eerste solo-album van Keith Richards wat ik beluisterd heb. Getriggerd door twee nummers op Steel Wheels waar hij de zang voor zijn rekening neemt (Slipping Away: zo mooi!) vond ik het wel het proberen waard.

Allereerst de hoes: wat heerlijk ontnuchterend. Geen gezeik met moeilijke kunst op de hoes: gewoon een vriendelijke lachende Keith. 'Hey maat, ik ben het! Keith!': lijkt die te zeggen met die foto. Als je kijkt naar de tracklist kun je een glimlach al niet onder drukken: Heartstopper en Amnesia? Leuk gekozen titels voor een man op leeftijd.

Dan de muziek. Dat is echt een heerlijke mix van no-nonsense rock-and-roll nummers met hier en daar afgewisseld door mooie ballads. Persoonlijke toppers zijn Heartstopper, Nothing On Me en Something for Nothinh. Kleine dissonanten vind ik de meer bluesachtige nummers: Cross Eyed Heart en Blues in the Morning zijn (nog) niet mijn 'cup-of-tea'.

Is dit album vernieuwend? Nee. Keith levert precies wat je van Keith verwacht: dat spat zoals gezegd al van de hoes af. Dit is Keith Richards: no surprises here. Maar wat die levert vind ik van een goede kwaliteit. Keith doet gewoon waar die goed in is: het leveren van goed in het gehoor liggende rock-and-roll. En daar prijs ik hem voor!

Het is allemaal wel aardig, maar wordt nooit ergens heerlijk!

Gewoon inderdaad een plaat met muziek waar de man goed in is, pure rock 'n roll. Zijn stem past wel goed bij deze muziek.

De man is toch een icoon, maar zie 'm liever musiceren bij z'n bandje.

Heartstopper vind ik overigens wel heel erg Stones klinken. De gitaar van Richards ligt voor de hand, maar ook de drum sound en de manier van drummen.. Net of Charlie achter de kit zat..

Keith Richards met pensioen, zou vrees ik slecht af lopen.
De Stonesgitarist heeft muziek nodig om te leven.
Allang niet meer om de poen, maar wel om de adrenaline en de liefhebberij.
Dus waar The Stones zich alleen nog richt op touren, is hier waarachtig een nieuw soloavontuur van Keef.

Zoals altijd laat hij zich begeleiden door de X-pensive Winos ( met oa. drummer Steve Jordan, gitarist Waddy Wachtel en toetsenist/zanger Ivan Neville.)
Ook wijlen saxofonist ( ook bekend van The Stones ) Bobby Keys is nog te horen.

De plaat zelf valt niet tegen, al had het wat korter gekund.
15 nummers met Keith als zanger is een zit.
Toch valt zijn stem reuze mee. Soms hoor je hem helderder dan heel lange tijd.
De nummers zijn zoals we hadden kunnen verwachten.
Het zijn zonder uitzondering ontspannen nummers met veelal de uit duizend herkenbare riffs van de meistro.
Country, rock, funk-rock ( Substantial Damage....errug lekker !)
Bluesjes en in de rustieke stukken horen we de romanticus in Keith terug.
Op het wat vlakke Illusion zingt Norah Jones nog een deuntje mee en de door hem geliefde reggea, is weer terug te horen in Love Overdrive.
Smetje is Goodnight Irene. Dat had hij gewoon lekker voor de open haard moeten blijven spelen.
Hij vliegt hier jammerljjk vocaal wel uit de bocht en de hele toevoeging is wat discutabel.
Afsluiter Lover's Plea is tot nu toe mijn favoriet gebleken. Lekkere traditionele soulfeel en prima vertolkt door Keith en backgroundvocalisten.

Crosseyed Heart mag er best zijn.
Een lekker niets aan de hand plaat waar het plezier vanaf spat.
Niet overal even boeiend, maar als geheel een ruime voldoende.
Goed dat ie nog onder ons is.

Lekkere plaat van Keith hoe Keith is.

Energie spat er nog steeds van af
hoogtepunten tot nu toe zijn Blues in the morning
Substantial damage en Lover's plea

Benieuwd of de hij de Stones nog in de studio krijgt voor kerst
(waar hij het continu over heeft)

Voorlopig doe ik het met deze!!

Toch wel een goed album van Dicky Curtis.