Deafheaven - New Bermuda (2015)

Haha, schitterend. Vanaf 4:44 lijkt Gifts For The Earth inderdaad zowat een cover van Marillion's Lavender

Na de eerste paar luisterbeurten van vandaag ben ik voorzichtig positief ten opzichte van deze plaat. De blastbeats zijn goed en strak ingespeeld. Verder weet men er soms nog heerlijk virtuoos gitaarspel erin te verwerken, zoals dat stuk in "Come Back" (vanaf 4:13 t/m 5:07). De rustige post-rock passages die ze er in hebben verwerkt klinken ook wel mooi, maar hebben ze eigenlijk naar mijn mening niet zo nodig.
Ik vind het niet helemaal bij hun "hardere kant" passen.

Ik ben een beetje Deafheaven fanboy, daarom heb ik expres niet gelijk na de eerste luisterbeurt een razend enthousiast bericht op deze pagina geslingerd en hem 5 sterren gegeven. New Bermuda is een fenomenale opvolger van Sunbather en vooral een ander soort album geworden.

De band is in zijn sound een stuk duisterder geworden met een diepere blackmetallaag in de muziek, aan de andere kant komen de andere invloeden nu ook van een stuk verder weg, niet alleen maar shoegaze en post-rock. Zo is de heerlijk dobberende slidegitaarinstrumental van Come Back zeker in de stijl van Wilco (zoals de band al zei) en de solo van Baby Blue zou er een van Kirk Hammett van Metallica kunnen zijn geweest met zijn wahwahpedaal-mishandeling. De track Luna is met afstand het mooiste nummer van deze plaat en misschien zelfs wel een van de beste nummers van de band tot nu toe. Ongelofelijk intens met grimmig riffwerk aan het begin om daarna met kleine gitaarloopjes als bruggen steeds hoopvoller te worden in toon, het middenwerk is meesterlijk sfeervol en het eind raakt me weer diep, wat een uitstorting weer! Het drumwerk van Daniel Tracy is zo mogelijk nog beter geworden, deze man stuwt New Bermuda echt naar een hoger niveau.

Maar, er is een ding waardoor deze plaat hoogstwaarschijnlijk niet naar vijf sterren zal stevenen. Dat is Gifts for the Earth dat een beetje een anticlimax is voor deze plaat. Het begin werkt niet met post-hardcoreachtige gitaren in combinatie met het rauwe krijswerk van George Clarke om daarna wel een typerende Deafheaven-sectie in te gaan en daarna aan het eind ineens superrustig te eindigen met een piano en akoestische gitaar. Zeker een aangenaam einde, maar vergeleken met de woestenij die je 40 minuten lang hebt gehad een beetje jammer.

New Bermuda is nu al een van de beste platen van het jaar en Deafheaven zet zijn status als een van de beste metalbands van de laatste tien jaar nog steeds flink vast. Beter dan Sunbather is het niet, maar dat had ik ook niet verwacht. Sunbather is namelijk heel erg speciaal voor mij en gaf mij emoties die ik zelden heb bij muziek. Nu ben ik vooral nog steeds stevig onder de indruk.

Over Gifts For The Earth ben ik het oneens met Mike, ik vond het net het einde dat deze plaat verdiende. Namelijk een nummer dat prachtig toewerkt naar de uitbarsting - en oké misschien wat clichématig - rustig afsluit met piano en akoestische gitaar.
Maar het komt toch wel lekker binnen bij mij.
New Bermuda is sowieso van begin tot eind één van de sterkste platen uit 2015. Ik blijf enkel Brought To The Water, voor hun begrippen, te gewoon klinken. Niettemin een sterk nummer, maar wordt zeker platgewalst door de andere 4 nummers.

Ik zal waarschijnlijk één van de enige zijn, maar ik vind niet Luna maar Come Back het beste nummer van deze plaat. De stijlveranderingen en instrumentale outro maken dat nummer misschien wel het beste dat ze al geschreven hebben.
Sinds de release heb ik het dan ook al elke dag meermaals beluisterd.

Holy shit dat openingsnummer, Brought to the Water, wat een fantastisch begin

Lijkt allemaal wel iets toegankelijker dan sunbather. Niet dat dat niet mag hoor, klinkt misschien daardoor juist wat dynamischer. Of ik hem beter vind, kan ik nu nog niet zeggen (wel al 10x doorgedraaid inmiddels), sowieso een erg dikke plaat

Een heel andere plaat dan Sunbather, al ben ik er nog niet precies uit op welke manier. De "feel" is in elk geval anders, dit klinkt me allemaal wat hoekiger waar Sunbather wat meer rond was. Dit klinkt wat meer sepia, waar Sunbather goudkleurig was. Dit klinkt wat alledaagser, waar Sunbather tijdloos was.
OK, het is niet eerlijk om gelijk met die plaat te vergelijken maar dat is wel de plaat die me keihard heeft gevloerd en mijn juiste snaren beroerde. Deze doet dat bij lange na niet, na enkele luisterbeurten laat hij me zelfs redelijk onverschillig. Ik hoop dat dat nog komt, maar ik vrees het ergste. Want een plaat staat of valt bij de kwaliteit van de composities. En laat ik die nou net het grootste manco vinden.

dit is een uitgepuurde, compacte en meer gebalanceerde versie van sunbather.

werkelijk alle puzzelstukjes vallen op hun plaats in deze vijf composities. vooral brought to the water met dat rustige middenstuk en de pianocoda is een lesje songschrijfkunst uit de cursus "hoe houd ik een song van meer dan 8 minuten boeiend en interessant voor de luisteraar zonder dat mijn broek afzakt" waar heel veel bands eens naar zouden moeten luisteren.

Ik hoor vooral Champagne Supernova van Oasis. Ik zong spontaan 'we were getting high' uit volle borst mee.

Net 'Luna' achter de kiezen.. Wat een schitterend nummer is dat toch!
Helaas is niet het gehele album van dat torenhoge niveau, maar dat zou ook een machtsontplooiing vanjewelste zijn geweest. 'Sunbather' wordt niet geëvenaard, maar dat is geen schande, hoor; hier kan ik ook meer dan van genieten.

New Bermuda draait hier nu ongeveer een week dagelijks zijn rondjes en ik kom nu tot de conclusie dat het niveau van Sunbather zeker niet gehaald wordt, maar dat Deafheaven zéker een van de beste platen van 2015 heeft gemaakt.

Waar ik wel een beetje bang voor ben, is dat New Bermuda een kortere houdbaarheidsdatum heeft dan Sunbather. Daar waar ik op Sunbather bij wijze van spreken twee weken nog nieuwe lagen en structuren ontdekte, zie ik dat met New Bermuda over twee jaar niet meer gebeuren...

Voor mijn gevoel is New Bermuda over de gehele linie wat harder en in ieder geval een stuk ongepolijster dan Sunbather. Ik houd daar wel van. Luna en het grootste deel van Come Back zijn behoorlijk bruut. Hier staat dan wel tegenover dat het outro van Come Back en intro van Baby Blue wel erg rustig voortkabbelen. Ook dat is mooi, maar het maakt de contrasten hier en daar wel erg groot.

Het refrein van Gifts for the Earth vind ik om te smullen, hoewel het eigenlijk behoorlijk ver afstaat van wat ik van Deafheaven gewend ben. Het lijkt wel hardrock.

Hier is toch opvallend veel minder aandacht voor dan voor de voorganger, ondanks de relatieve bekendheid die ze daarmee verwierven.

Klinkt wel lekker!

Ik was nog opzoek naar een goed beukend album, dit jaar is voor mij een beetje zwak. Helaas is dit weer een brug te ver.

Ik ben toch best wat gewend qua metal maar net als de vorige valt dit toch wel erg hard op mn dak.
Waarschijnlijk omdat het echt een wall of sound is ipv een 'normaal' metalalbum. Pfff.
Rinkelende oren.

Net gekocht op plaat, en ik ben overtuigd. Staat sowieso hoog in de eindejaarslijst.

Ondanks dat 'Sunbather' mij niet kon bekoren toch ook hier mijn tanden in gezet. Ook dit leek aanvankelijk een album om snel aan voorbij te gaan maar iets zorgde ervoor dat ik toch ben blijven luisteren en inmiddels ben ik helemaal om en ontdek ik achter de brute muur van geluid prachtige dingen.

Inmiddels draait het vinyl hier dan ook al enige tijd met regelmaat z'n rondjes. Wel hard werken hoor, iedere 10 minuten van kant/plaat wisselen .

Binnenkort 'Sunbather' ook maar een herkansing geven.

9 maart Deafheaven in Paradiso !

Hey Odi!!! Dank een miljoen man!! En je poste het nog wel op mijn verjaardag!! Meteen kaartjes gekocht toen ik het net zag.
Ik ben absoluut geen metalfreak, maar dit is geniaal
METAL MEATS THE GOD MACHINE MEATS MOGWAI!
SUNBATHER WAS GENIAAL MAAR DEZE OOK, FOK WAT EEN PLAAT!

Zijn het geen vegetariërs?

Het is mij echt niet ontgaan dat Deafheaven enorm populair is hier op musicmeter en zeker voor een moderne metalband. Ik dacht er dan ook al langer aan om eens te gaan luisteren wat het nou precies is, en dat is er dit jaar eindelijk eens van gekomen. Uiteraard had ik bij forumspelletjes al een paar nummers langs horen komen en ik zag ze live op FortaRock 2014 (wat nogal een dood optreden was in mijn bescheiden opinie), dus ik wist dat ik post-black metal kon verwachten.

Ik vind New Bermuda een tof album. Het raakt me niet zo als sommigen hier geraakt worden, maar ik herken wel degelijk waarom dit zo aanslaat. Lange, dromerige, melancholische nummers overgoten met een black metal sausje. Er staan ook zeker een aantal moddervette riffs op, en dan vooral op 'Brought to the Water' en 'Gifts for the Earth'. Soms denk ik alleen dat het mooi zou zijn als deze band gebruik zou maken van toetsen, en dan bedoel ik niet de piano die her en der opduikt. Wie weet groeit het album nog.

[quote]bennerd schreef:


hhh auto spelling, staat wel geinig

Fok, wat is dit toch een gigantische plaat.
Nr. 1 in mijn top 10 en het enige echt zware werk (naast bv Bob Moses, Tame Impala, Deerhunter).
Luna is echt magistraal, eigenlijk alles wel, in vind ook het laatste nummer erg mooi als afsluiter, zit zo'n lekkere flow in dat nummer met die opzwepende bass en (slag?) gitaar.
Misschien is deze nog wel beter dan Sunbather.
Zo zin in het concert van 9 maart, ik kan wel juichen!!!!!!

Zeer boeiende plaat. De intro van 'Luna' is pure Immortal .

Ik heb nog steeds wel wat moeite met de zang of wat daar voor door moet gaan ( ) maar ik kan hier steeds meer waardering voor opbrengen.De voor mij unieke en bij vlagen zelfs heel mooie sound maakt New Bermuda een heel fijn album om naar te luisteren.Goed met groeimogelijkheden naar erg.

Ik ga hier geen stem uitbrengen, de muziek vind ik enorm goed maar de zang trek ik niet. Zelfde gevoel bij Sunbather trouwens.

Ik wil ook een kleine duit in het zakje doen voor wat betreft afsluiter Gifts for the Earth. Enkele reacties hier suggereren dat deze track niet de afsluiter is die deze plaat verdient en dat het een beetje voelt als mosterd na de maaltijd is, aangezien het album een beetje voortkabbelt naar haar einde toe.

Ik ervaar dat anders. Na 40 minuten brute Deafheaven (de band is bijna een genre op zich...) te hebben gehoord vind ik het een heel slimme zet om het album op zo'n manier te eindigen. Het geeft de kans de rest van de plaat rustig te verwerken en even tot rust te komen. Noem het een anticlimax, afsluiteronwaardig, niet een passende finale of wat dan ook; ik ben meer dan blij met de manier waarop de mannen van Deafheaven dit hebben aangepakt. Het is daarnaast ook eens wat anders dan de andere albumafsluiters van de band.

Overigens ben ik het wel eens met enkele hierboven staande evaluaties over dit album in het algemeen. Tegenover monumenten als Sunbather en Ordinary Corrupt Human Love valt dit New Bermuda toch een beetje in het niet. Compositioneel niet zó sterk, overdonderend en energiek als eerstgenoemde twee albums. Dat is echter helemaal geen schande, want New Bermuda is een uitermate genietbaar album met behoorlijk wat sterke momenten en geen (diepe) dalen. Dus resumé: niet het niveau van de voorganger en de opvolger, maar desalniettemin een meer dan ruime voldoende met veel doorgroeikans om het label 'uitstekend' opgeplakt te krijgen. Deafheaven begint bij mij toch wel uit te groeien tot een favoriet bandje...

4*