The Chills - Silver Bullets (2015)

Een kleine twintig jaar geleden verscheen het laatste voltallige album van de succesvolle Nieuw-Zeelandse band The Chills. De band kenmerkt zich om de verschillende muziekstijlen zoals pop, rock en psychedelica waar ze in de jaren hun muzikale pad mee doorlopen hebben. De constante factor in de verscheidenheid aan lineups die de band in de jaren tachtig en negentig verslond is zanger en gitarist Martin Phillipps. Depressies en verslavingen zorgden er echter voor dat Phillipps steeds meer wegdreef van zijn muzikale leven, maar hij trad nog steeds regelmatig op met The Chills en verschillende releases vonden hun weg naar de buitenwereld. Met de vaste lineup van de huidige band zijn ze nu terug met het vijfde album Silver Bullets.

Father Time voert de terugkomst van The Chills aan, wanneer de kerkklokken om ons heem klinken. De zonnige klanken doemen op in het winterlandschap, dat door Warm Waveform wordt gevormd. De gitaren en keyboards versmelten zich in de dromerige muzieksferen. Martin Phillipps komt met zijn zang angstig dichtbij, als de liefdesuitingen van The Chills hun weg naar de oppervlakte zoeken. De zachte gitaarklanken voelen aan als een vriend die je na jaren weer eens tegenkomt. Titeltrack Silver Bullets opent met een vast drumritme van Todd Knudson, waar Phillipps en Dickson hun melancholieke gitaarklanken overheen duwen. Waar de kogels hun richting zoek naar de opkomende vampieren duikt Phillipps de kant van R.E.M. op. De orgelklanken voeren de muzikale lijn aan, waarin de instrumentatie zijn eenheid vindt. De schoonheid van Underwater Wasteland staat recht tegenover de harde werkelijkheid waar de teksten doorheen voeren. Phillipps grijpt zich vast aan overbevissing en het vervuilen van onze wateren. Het klankenpalet versterkt zich met de onderliggende lagen van keyboards en drums. Het herhalende gitaarpatroon zorgt echter voor de tocht onderwater, waarin de verschrikking van het verslechterde milieu de mensen tegemoet komen.

America Says Hello laat geen spaan heel van de huidige grootmacht en hun wereldse vrienden. Onderdrukking en oorlog worden aangevoerd in de kracht van Dickson’s bas riff en de melodieuze klanken van het keyboardspel van Scally en Wilson. Het volle geluid dient als de wereldmacht, waarbinnen Phillipps in zijn warme zang de wereld probeert wakker te schudden. Het muzikale onderonsje wordt gevormd door de herhalende gitaarklanken van Liquid Situation, waar de drums de situatie pijlen. Pyramid / When the Poor Can Reach the Moon is het langste nummer van het album en opent met een drone waar de drums het ritme op vormen. Nadat een vertraagde One of These Days van Pink Floyd zich even in het geheel lijkt te vermengen voeren de armen en rijken zich steeds verder van elkaar af. De hoop op een beter vooruitzicht lijkt te verdwijnen wanneer de hevigheid van percussie en gitaren toeneemt. De pianoklanken voeren het opfleurende tweede gedeelte van het nummer aan. De tocht naar een betere toekomst wordt voortgezet met de opgetogen zang van Phillipps en de ondersteunende vocalen van de andere bandleden. De dynamische structuur en verschillende muzikale lagen maken het nummer tot één van de hoogtepunten van de band.

Op Aurora Corona vraagt Phillipps de aarde om vergeving van wat de mensheid haar heeft aangedaan. De pianoklanken zorgen voor het steuntje in drug om mensen bewust te maken van hoe een omslag in de omgang met haar de wereld kan redden. De pijn die Martin anderen heeft aangedaan komt tot uiting in I Can’t Help You. Zijn schaamte grijpt zich vast in de keyboardklanken en het vooruitstrevende gitaarspel. Tomboy is de benaming van het meisje dat zich in het gelijknamige nummer gesteund voelt door het vioolspel van Scally en het harmonieuze kinderkoor. Het herhalende karakter voert Phillipps wat af van de daadwerkelijke schoonheid van het melodieuze nummer. Molten Gold zet zich als sluitstuk op eenzelfde wijze neer, met de herhalende gitaarklanken. De charme van het nummer is terug te vinden in de poëtische liefdesuitingen, die zich als een overwinning in het bestaan over de band ontfermen.

Silver Bullets is een opleving van een weggezonken schoonheid en strekt zich uit naar de problematiek van de huidige wereld. Hoop doet het album opleven in zijn melodieuze klanken van gitaren en keyboards en de warme stem van Martin Phillipps. Het is hem dan ook vergeven dat een nieuw album zolang de oppervlakte maar niet wist te bereiken. The Chills voelen meer dan tevoren aan als een eenheid en verbinden onderwerpen van het het heden en verleden met elkaar tot een glorieuze zegetocht.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Underwater Wasteland & Pyramid / When the Poor Can Reach the Moon.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Chills - Silver Bullets - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Nieuw Zeeland afkomstige band The Chills heeft geen hele imposante stapel platen op haar naam staan, maar de drie platen die de band tussen 1987 en 1992 uitbracht zijn zo goed en zo invloedrijk dat The Chills best een grote band mag worden genoemd.

In 2007 keerde de band al eens terug met een prima comeback plaat en dat kunstje wordt nu nogmaals herhaald met Silver Bullets.

In de openingstrack zwelt een mannenkoor aan en worden de kerkklokken geluid. Je verwacht vervolgens een al even groots klinkend rockgeluid, maar de muziek van The Chills is gelukkig heerlijk subtiel gebleven.

De band vertrouwde in het verleden op mooie gitaarlijnen, trefzekere accenten, bijzondere ritmes en de warme stem van zanger Martin Phillips en doet dat nog steeds. Je kunt wel horen dat in Nieuw Zeeland de lente moet gaan beginnen, want wat klinkt Silver Bullets heerlijk zonnig. En wat klinkt de plaat mooi en verzorgd.

De prachtige, breed uitwaaiende, gitaarlijnen vullen direct de hele kamer, waardoor de zon direct gaat schijnen. Die blijft vervolgens schijnen door de tijdloze popliedjes van The Chills. De band liet zich in het verleden inspireren door de betere bands uit de 60s en die invloeden hoor je nog steeds. Belangrijk vergelijkingsmateriaal kan dit keer ook dichter bij huis worden gevonden, want Silver Bullets klinkt net zo mooi en tijdloos als de beste platen van de Australische band The Go-Betweens.

Martin Phillips is nog altijd een uitstekend zanger en heeft een serie songs geschreven die je na één keer horen niet meer wilt vergeten. Alles klinkt even melodieus en even tijdloos. Het lijkt makkelijk, maar begin er maar eens aan.

Bij een comeback van een band die de piek al weer een tijdje achter zich heeft liggen moet je over het algemeen voorzichtig zijn met verwachtingen, maar The Chills overtreft ze met Silver Bullets allemaal; ook de hele hoge. Erwin Zijleman

Heerlijk dat de Chills er weer zijn, met hun tijdloze jangle-achtige arrangementen, pakkende melodietjes en bovenal die vriendelijke stem van Martin Phillips. Tijdloos, want deze plaat hadden ze voor mijn gevoel ook in de jaren 80 of 90 hadden kunnen maken, en daar zit 'm toch een beetje de kneep, want ik had het leuk gevonden wanneer ze hadden laten horen dat er nogal wat tijd is verstreken en dat niets en niemand stil heeft gestaan. Iets anders dan die geweldige platen van 20 à 30 jaar geleden kortom... Niets mis met dit album, ik ben blij om Phillips weer te horen en er zitten natuurlijk weer een paar prachtige nummers bij (met name When the poor can reach the moon en Tomboy), maar een plaat die eigenlijk niets méér doet dan gewoon de draad weer oppakken, daar zat ik persoonlijk niet op te wachten.

Er zijn genoeg bands die op hun comebackalbum nogal geforceerd fris en modern proberen te klinken, terwijl hun oude, versleten zangstemmen zich daar eigenlijk niet meer voor lenen. Ik was daarom bang dat dat hier ook het geval zou zijn. Nu heb ik begrepen dat The Chills ook in de jaren '80 en '90 al fris en poppy klonken, dus in principe zouden ze het in de vingers moeten hebben om nóg zo'n album af te leveren. Dat bleek te kloppen.

Silver Bullets klinkt luchtig, zomers en aanstekelijk. Persoonlijk houd ik niet zo van al te poppy rockliedjes zoals deze, maar toch vind ik hun sound wel wat prettigs hebben. Poppy hoeft niet altijd goedkoop te klinken en zo klinkt The Chills hier zeker niet. Er hangt ook een fijn ontspannen sfeertje om de muziek dat me wel bevalt.
Toch is dit niet helemaal mijn soort muziek. Daarvoor is het allemaal wat te luchtig, te braaf en te eentonig. Ik mis de elementen die een liedje écht aanstekelijk kunnen maken: een fijne gitaarhook, een uithaal van de zanger of een oorstrelende melodielijn. Ik zeg niet dat dit geen van allen is terug te horen op dit album, maar naar mijn smaak allemaal in te geringe mate.
Goede melodielijnen zijn essentieel voor een geslaagd popalbum, maar op enkele uitzonderingen na (Warm Waveform, When the Poor Can Reach the Moon en Aurora Corona; niet toevallig mijn drie favorieten) weten de liedjes op dit album me niet echt te pakken. Catchy zijn ze allemaal en makkelijk mee te zingen zijn ze ook, maar blijkbaar ben ik niet erg vatbaar voor Chills-pop.

Voor een album dat ik met mijn volle aandacht wil beluisteren weet Silver Bullets niet voldoende te boeien. Misschien is dit daarom wel de perfecte achtergrondmuziek. De vrolijke noten dringen toch wel tot me door, zonder dat ik op de inhoud of kwaliteit van de liedjes hoef te letten. Na drie kwartier Silver Bullets op de achtergrond heb ik weliswaar weinig memorabels gehoord, maar toch houd ik er iedere keer best een prettig gevoel aan over.