Charles Mingus - Mingus Ah Um (1959)

Wat is dit mooie muziek! Het grijpt me meteen aan en blijf ontzettend geboeid luisteren. Waar ik bij Miles Davis grote moeite heb, vind ik dit gelijk prachtig

Ik bedenk me gelijk allerlei scenario's bij deze overweldigende muziek. Ik heb totaal geen verstand van jazzmuziek, maar dit waardeer ik ENORM!

5/5

Ook al was er alleen kerkmuziek toegestaan in huize Mingus, toch kwam Charles al vroeg in aanraking met de jazz via Duke Ellington. Zijn liefde voor de muziek resulteerde in zijn vroege studies van de trombone, cello en later bas. Al vroeg schreef hij complexe muziekstukken en speelde hij samen met Louis Armstrong en Charlie Parker. Zijn familie bestond uit een mengeling van culturen en zijn voorouders waren afkomstig uit verschillende landen. Misschien speelde dit wel mee in de bedrevenheid en weidsheid van zijn muziek, wat we ook terug horen op Mingus Ah Hum. Het album verscheen in 1959 en geeft aan hoe Mingus verschillende muzikanten, elk met hun eigen karakter, wist te combineren tot een eenheid waarbij het beste uit elk instrument werd behaald. Hij componeerde elk nummer en liet aan muzikanten als John Handy en Shafi Hadi de ruimte om hun kunsten te tonen.

Neem alleen de schitterende albumopener Better Git It In Your Soul, qua volume gaat het nummer van zacht naar hard en terug, de instrumentatie kent tevens net zoveel lagen en worstelt zich tot diep in het gehoor van de luisteraar. Muzikaal gezien is het een ode aan zijn liefde voor Duke Ellington en Charlie Parker, maar ook een nummer als Goodbye Pork Pie Hat refereert aan een muzikant, de net overleden saxofonist Lester Young. Het album is als een tocht door de moeilijke tijden die Mingus kende als beginnend muzikant, het racisme waar hij al vroeg hinder van ondervond, maar zeker ook door de blues, folk en jazz uit eerdere tijden. Zijn diepe basspel maakt net zoveel deel uit van de muziek als elke muzikant die er een bijdrage aan leverde. De composities zijn elegant en subtiel en bij vlagen ook experimenteel en zwaar, maar altijd vormen ze een eenheid binnen de groep van muzikanten.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Begin jaren tachtig begon mijn interesse in de ontwikkelingen van punk en new wave snel af te nemen en verschoof mijn belangstelling naar andere genres. Het allereerste jazzalbum, wat ik ooit ergens in 1980 kocht was de jubileumuitgave van Mingus Ah Um van Charles Mingus, wat in september 1979 zijn twintigjarige jubileum had gevierd.

In die dagen zat ik af en toe krap bij kas en struinde ik geregeld uitverkoopbakken af op zoek naar interessante koopjes. Het debuut van Mingus voor Columbia kocht ik voor slechts enkele guldens en behoort nog steeds tot een van mijn beste aankopen ooit.

Het is misschien wel het meest toegankelijke album wat bassist en componist Mingus ooit maakte. Het wordt samen met het beduidend minder toegankelijke The Black Saint and the Sinner Lady gerekend tot zijn allerbeste werken. Het album swingt geregeld als de neten, wat al meteen duidelijk wordt bij opener Better Git It in Your Soul. Maar het album bevat ook de nodige prachtige rustpunten.

De muziek van Mingus drukte niet alleen een grote stempel op de jazzontwikkelingen, maar ook iemand als Joni Mitchell raakte geïnteresseerd in zijn muziek. Sterker nog, zij was de laatste die ooit nog met hem samenwerkte. Maar ook iemand als Tom Barman van dEUS werd sterk beïnvloed door zijn muziek.

Tien jaar geleden verscheen er alweer een prachtige jubileumeditie, het zou me niet verbazen als er volgende maand weer een verschijnt, want Mingus Ah Um is een tijdloos album.