Patty Griffin - Servant of Love (2015)

Eventueel is hier een recensie over het album te lezen: Music that needs attention: Patty Griffin - Servant of Love - musicthatneedsattention.blogspot.nl

Wat een indrukwekkend album is dit zeg! Ik ben met terugwerkende kracht Patti Griffin fan geworden. Met dit album (en alle andere) ben ik nog wel even zoet.

Op Take Root afgelopen zaterdag speelde Patty al zeven nummers van deze plaat, die allemaal live enorm goed uit de verf kwamen. Hopelijk komt ze snel terug voor een volledig concert, want ze kreeg maar een uurtje, en dat was zo voorbij!

Waar hebben de 5 stemmers dit album al gehoord eigenlijk?

Contacten, Henk! Maar sinds zaterdag kan je het toch grijs draaien?

Was hij te koop dan? Helemaal niet meegekregen. Dom van mij.

Jazeker, in de stand van Lucky Dice was hij te krijgen voor het alleszins redelijke bedrag van €15,-- Maar hij ligt ook al bij Plato hoor.

Ok, dank voor de info. Komt helemaal goed.

Het album heb ik nog niet gehoord, maar het artwork vond ik heel erg kitscherig. Zal, zodra ik weer de beschikking over een pc of laptop heb, eens aandachtig luisteren op Spotify. Het gaat tenslotte om de muziek zelf.

Die ene foto met dat hoofddeksel is inderdaad erg kitsch. De voorkant vind ik ook niet zo geweldig. Zit trouwens reliëf op. Maar het gaat om de muziek zelf en dit is voor mij een van de mooiste albums van 2015, met zeker een top 10 notering in mijn eindlijst. Slechts twee albums vind ik tot nu toe mooier.

Ik kan alleen voor mijzelf spreken, dit album heb ik een tijd geleden gekregen als digitale download van distribiteur Bertus.

Kitscherig? Heb je wel eens naar de hoes van Impossible Dream gekeken?
Geen kwaad woord over Patty, maar er is in elk geval één ding waar ze niet in uitblinkt...

Ben wel benieuwd. Laat me trouwens zelden door het uiterlijk van een album afschrikken.
Impossible Dream vond ik trouwens een goed album. De andere albums van Patty ken ik helaas niet.

Impossible dream is het album wat Jan Donkers mee zou nemen naar een onbewoond eiland. Al haar albums zijn eigenlijk wel de moeite waard. Een van mijn andere favoriete albums is 1000 kisses. Staan prachtige liedjes op als Making pies en Be careful. Ze is zeker een van de belangrijkste rootsartiesten van dit moment.

Zo'n beetje tussen neus en lippen door ge-namedropped door Hendrik in een pm. Als dit album net zo rauw klinkt als de southern soul goes blues van "There Isn't One Way", dan gaat het tussen mij en Patty wel goedkomen. Ik zal het snel eens opzoeken. later meer.

Voor de goede orde: ik heb hem ook nog niet gehoord. Zit nog altijd te wachten tot hij op Spotify komt. Eigenlijk zou ik hem n.a.v. haar concert in Groningen blind kunnen bestellen, maar ik wacht liever even af. There isn't one way staat wel op Spotify en het titelnummer ook, die is ook ontzettend sterk. Griffin heeft zelf trouwens geen idee wat ze met die song heeft willen zeggen. Ze werd er mee wakker en schreef het op en nam het later op.

Nu te beluisteren op Spotify. Sommige songs hebben trouwens betrekking op de relatie die ze met Robert Plant had.

Je hebt dat concert op Take Root nog vers in je geheugen. Door pure dommigheid neem je dan niet even de CD mee en op Spotify of ergens anders was hij op 3 tracks na ook niet te vinden. Dan begint de twijfel toe te slaan. Zou het wel echt zo goed zijn? Vanmorgen was het dan zo ver. Ik heb er direct even doorheen geskipt en was direct gerustgesteld. De plaat voldoet aan de verwachtingen. In de loop van de dag heb ik hem in alle rust 2 keer kunnen beluisteren en kan ik stellen dat mijn verwachtingen inmiddels zijn overtroffen. De combinatie stem, passie, juiste gebruik van de instrumenten, alles klopt. Ik begin gewoon direct met 4,5 en kan me niet voorstellen dat ik dat bij moet stellen. de titeltrack en Hurt a Little While stelen voorlopig de show. Al doe ik de andere nummers daar eigenlijk te kort mee.

Inderdaad Heb totaal geen enkele voorkeur voor welk nummer dan ook.

Heb de naam Patty Griffin wel eens voorbij zien komen, op de site en elders, maar dacht altijd dat het simpelweg regenachtige countryfolk a la Sera Cahoone (?) was met een vleugje Emmylou....

Dit album is dat in ieder geval totaal niet. Intiem openen met een pianoballad en trompetten die je eerder zou verwachten bij old-time jazz en Nina Simone. Dan vind ik persoonlijk opvolger Gunpowder een stuk leuker, maar ik moet toegeven dat die opener ook emotioneel en intens is.

Het middenstuk, ongeveer beginnende met 250,000 Miles en eindigend met Rider of Days geeft me echt zo'n rauw, maar toch intiem folk gevoel en het is denk ik mijn favoriete gedeelte van het album. There Isn't One Way heeft dan weer meer die Southern Soul feel en is ook een favorietje van me.

Dat gezegd hebbende is er maar 1 track op het album dat me minder aanspreekt en dat is Snake Charmer: instrumentaal is het nog best leuk en uptempo, maar vocaal klinkt het ergens tussen kinderlijk en sexy, wat voor haar stem niet zo goed werkt, vind ik dan.

Zo is het vooral een album vol emotie, rauwe instrumentale klanken en veelzijdigheid. Het resultaat is vrij donker. Ik heb geen idee hoe dit vergelijkt met de rest van Patty's albums, maar ben opzich wel benieuwd naar meer. Tips?

Volgens Allmusic is American kid haar beste. Voor mijzelf is 1000 kisses een van mijn favorieten, maar dat komt misschien omdat het eerste album was, wat ik van haar hoorde. Vreemde eend in de bijt is Downtown church wat voornamelijk is gevuld met traditionals. Alle albums zijn van behoorlijk niveau en dat vindt Allmusic ook.

Maar op Allmusic ga ik nooit af, die hebben soms zulke vreemde ratings, die heel vaak niet overeenkomen met de recensie zelf. Altijd met je eigen oren luisteren natuurlijk. On-topic: dit is inderdaad weer een mooi album van Patty Griffin, hoewel ik nog niet kan zeggen of ie net zo goed is als Impossible Dream.

Intussen vaak genoeg gehoord om te kunnen concluderen dat ik Servant of love haar beste album vind.

Als het op vrouwelijke muzikanten aankomt vind ik haar misschien wel de beste. Dat ze een goeie singersongwriter is wist ik natuurlijk wel, de laatste albums van haar zijn best fantastisch. Maar wat ik zo knap aan dit album vind is de sfeer die het oproept; moeilijk te beschrijven, maar het diverse instrumentarium (kudo's voor de productie) geeft een geweldige diepgang aan dit album.
Een woord wat ik in recensies ook vaak tegenkom is 'haunting', dit komt mooi naar voren in nummers als 250,000 Miles en
Everything's Changed. Dit sfeertje gaat geweldig passen bij de donkere herfstdagen die we nog in het verschiet hebben. Op spotify worden deze twee nummers nog doorbroken door het tevens prachtige Made of the Sun; nog een track extra dus om van te smullen. Ik ken nog maar de helft van haar oeuvre, dus ik ga nog eens flink spitten.

Zo was het ook bij mij. Ik geef toe, mijn vooroordeel was dat Patty Griffin een mindere versie was van Emmylou Harris. Dat vooroordeel nodigde me tot nu toe niet bepaald uit om wat van haar te gaan luisteren, maar om "Servant of Love" kon ik niet heen, van alle kanten werd het aanbevolen. Toch maar is proberen dan.

Tja, en toen hoorde ik mijn eigen vooroordeel genadeloos geloochenstraft worden bij elk nummer dat ik hoorde. Talent, vakmanschap, prachtige melodieën, mooie teksten, en vooral heel veel overtuiging hoor ik hier in terug. Neem alleen al het titelnummer. Eerst dat beheerste begin, dan die uithalen waar alles in zit. En dan weer terug naar die beheersing. Ik kan daar zo van genieten. Het doet me denken aan de manier waarop Jason Isbell Southeastern begint. Je hoort meteen in het eerste nummer dat het de maker menens is, dat er zeker geen gebrek is aan inspiratie. Southeastern is niet toevallig mijn favoriete album van 2013, Servant of Love is hard op weg om mijn favoriet van dit jaar te worden.

Zoveel moois hier. Mijn favorieten zijn naast het eerste nummer "Made of the Sun" (Waarom staat die er niet tussen eigenlijk?), "Rider of Days" en "Shine a Different Way".
En om de Griffin-fans nog even jaloers te maken: wat een heerlijk vooruitzicht is het om haar hele oeuvre nog te kunnen ontdekken

Mooi dat je afgestapt bent van je vooroordeel wat betreft Patty Griffin, Jasper Veel plezier bij het ontdekken van haar overige albums, want daar zitten nog genoeg andere prachtige albums tussen.

En als ze weer in Nederland komt ga dan vooral naar een concert van haar. Op Take Root zette ze een sfeer neer die ik zelden ben tegengekomen. Zo mooi.

Voorlopig is dit album ook bij mij de voornaamste kandidaat voor de nummer 1 positie aan het eind van het jaar. Ik zeg voornaamste, eigenlijk is dit album de enige. Wat Lura zegt, er zijn nog genoeg andere mooie albums van haar te vinden. Ik vond de vorige wat minder, maar de American Kid daarvoor is ook super. Maar: beter dan Servant of Love ga je het niet meemaken denk ik. Al valt elk album voor een ieder anders uit.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Patty Griffin - Servant Of Love - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is volgend jaar al weer 20 jaar geleden dat Patty Griffin haar debuut uitbracht. Sindsdien heeft ze volgens Allmusic.com alleen maar viersterrenplaten uitgebracht.

Dat vind ik eerder een voorzichtige inschatting dan overdreven, want in mijn optiek zitten er toch een paar tussen die net wat meer verdienen.

Desondanks is de muziek van Patty Griffin lang niet bij alle liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek bekend. Waar dat aan ligt weet ik niet, al zal het feit dat een plaat van Patty Griffin je niet in de koude kleren gaat zitten vast meespelen.

Ook Servant Of Love is weer een buitengewoon intense plaat met voornamelijk ingetogen songs die je vastgrijpen en niet zomaar los laten.

Patty Griffin heeft haar nieuwe plaat voorzien van een donker en wat broeierig geluid dat je meeneemt naar het Zuiden van de Verenigde Staten. Het is een veelzijdig geluid waarin volop ruimte is voor invloeden uit de folk, maar waarin ook invloeden uit de country, bluegrass, jazz en psychedelica met enige regelmaat opduiken.

Servant Of Love is een plaat over de zonnige en de minder zonnige kanten van de liefde en daar kan Patty Griffin over meepraten. Het levert een serie intense, vaak indringende en lang niet altijd makkelijk te doorgronden songs op, die zowel in muzikaal als in vocaal opzicht indruk maken. Over de stem van Patty Griffin zijn de meningen verdeeld, maar persoonlijk vind ik het een van de meest aansprekende en een van de meest veelzijdige stemmen in het genre.

De combinatie van een donkere en broeierige instrumentatie, de emotievolle vocalen van Patty Griffin en songs van een niveau waarvan de meeste singer-songwriter alleen maar kunnen dromen, leverde sinds 1996 al geregeld prachtplaten op en ook Servant Of Love is er weer een.

Leg hem zeker niet te snel opzij, want het is er ook nog eens een die veel mooier wordt wanneer je hem wat vaker hebt gehoord. Erwin Zijleman

Dat ga ik zeker niet doen, erwinz ..... inderdaad. Gaat een muzikale richting op die mij zeer aanspreekt.