Disclosure - Caracal (2015)

Ik kan niet wachten tot deze op mijn deurmat ploft morgen!

Daar is hij dan! Lang verwacht! Het nieuwe Disclosure album, helaas wel wat trager dan de voorgaande, er zit een blokje op album waar pit in zit en dat is van ''Holding On'' tot ''Jaded'', verder is het soms iets te soft als je het aan mij vraagt. Maar de muziek is fijn, de vocalen zijn, zoals verwacht, goed en de typische Disclosure stijl is wel gewaarborgd.

Er heerst bij mij een klein vleugje teleurstelling over het pit in de nummer, ze zijn soms gewoon net iets te soft of te traag, maar misschien wend dat en kom ik met een paar dagen/uren/weken hier terug om mijn sterretje te verhogen (of te verlagen, je weet nooit )

Ik ben best wel teleurgesteld eigenlijk, het is alsof ze nog elf spare tracks van Settle hadden liggen en die maar op de nieuwe plaat gezet hebben. De sound is nog steeds tof en het luistert makkelijk weg. Het is alleen nergens spannend meer en kwalitatief een stuk minder. Ik kan hier nog geen "Latch" of "White Noise" ontdekken, al is de opener wel aardig. Dit is gewoon makkelijk scoren. Erg jammer aangezien ik in 2013 Settle helemaal kapot heb geluisterd.

Teleurgesteld is niet een woord dat ik hier snel zal gaan gooien. "Settle" was een album dat verschillende stijlen perfect wist samen te smelten. Voor "Caracal" kiezen ze voor een soortgelijke sound op bijna elke track, dat alsnog lekker afwisselt met up-tempo en mid-tempo.

Helaas lagen de krakers van Disclosure's vorige album juist in de stijl die ze op dit album amper bewandelen. Is het daarom minder? Nee hoor. De tracks met The Weeknd, Lorde en Miguel (!!) zijn weer genieten geblazen.

Het grootste mankement voor mij persoonlijk na de eerste paar luisterbeurten is dat er op elke track een vocal op gedropt is en die de basis van het nummer vormt. Niet á la "F for You" waar de vocals tweede viool spelen op de beat. De productie neemt op dit album meer een bijrol dan de hoofdrol die het op "Settle" vertolkte. Het is even wennen. Een track als "Echoes" had bijv. veel meer profijt ervan gehad als er geen vocals op hadden gezeten.

Ik laat het nog even begroeien. Geen teleurstelling maar wel een kwestie van wennen.

De opener met The Weeknd is best gaaf
Teleurstellen zal het bij mij ook niet snel, vooral omdat ik sowieso verwacht dat het een stuk minder is dan Settle

Dat eerste nummer is inderdaad wel lekker, daarom was de rest van het album des te meer teleurstellend voor me.

Zeer verrast door dit album. Had van te voren niet veel verwachtingen ervan, omdat ze met hun vorige album me nooit echt hebben gegrepen. Maar de algehele sfeer van dit album vind ik best fijn en er staan een paar lekkere nummers op zoals opener Nocturnal en Magnets.

Ik hoop dat het beter is dan het verschrikkelijke debuut. Ronduit slecht en te makkelijk.

Hahaha, een aanbeveling van Giel Beelen( in DWDD) en hoppa daar gaat het gemiddelde naar beneden.

Ja, dat zal er vast veel mee te maken hebben. Wat vind je zelf van het album?

Het eerste album slecht :O Ik ga het niet vaak eens met je zijn coldwarkids. Maar dat Giel Beelen het plugged bij DWDD boeit natuurlijk niks. Je gaat de singles alleen onnoemelijk vaak horen op de radio.

Opvallend om te zien dat er wordt genoemd dat ze de lijn van settle niet doorzetten. Als je hun gehele discografie ziet dan zit er wel duidelijk een lijn in. Ze conformeren zich sterker met het 'grote publiek' en dat zie je ook sterk terug in hun fanbase. Afijn, dit effect werd versterkt door Settle, dus ik kan begrijpen dat mensen die hen sindsdien kennen wellicht wat teleurgesteld zijn. Met Settle waren ze op het goede moment op de goede plek en hadden ze minder last van verbonden te zijn aan een groot label.

Mijn verwachtingen lagen zowat in lijn met het huidige gemiddelde. De singels varieerden van matig tot leuk, daar waar Settle nog banger na banger afleverde. Caracal gaat echter meer over het totaalplaatje. Zijn constante tempo maakt het tot een ideale moodsetter. Gelukkig hebben ze weer heel wat nieuwe vriendjes gemaakt die her en der voor de welgekome uitspattingen zorgen. Hiermee doet de muziek zijn werk, de vraag is alleen hoelang. Het mist de slagkracht van eerder werk. Disclosure is hier niet langer het feestje, maar het opwarmertje. Of dat een positieve evolutie is, moeten ze nog verder bewijzen.

Het is wel lekker laidback allemaal

op de al bekende singles afgaande biedt dit geen totaal geen meerwaarde als je de opwindende muziek van de voorgaande kent precies.

Toch is dit in eerste instantie gewoon pakkende muziek die biedt wat een postmoderne mens nodig heeft: fun. Dat het geen blijvende waarde heeft, is een mogelijkheid. Edoch, enige autoritten met deze schijf in de speler en de aanschaf betaalt zich terug.

Probleem blijft wel een beetje dat met de huidige trend van SBS (strakke-broeken-soul: een mix van electronic met R&B en een contratenor als zanger) je snel uitgepierelierd bent met The Weeknd en da's jammer.

Jaded vind ik toch echt lekker. Het is het enige nummer dat zich kan meten met de hoogtepunten van Settle. Ze hebben al die guests duidelijk niet nodig.

Disclosure lijkt zich op Caracal wat meer vocaal te hebben geörienteerd. Een echte housetrack is er niet meer bij, house-geörienteerde popnummers zijn ervoor in de plaats gekomen. Kan ik mee leven, als het consequent goed gedaan wordt. Dat is hier echter niet het geval, het niveau is op geen enkel nummer zo hoog als een Latch of White Noise, en ook het niveau onderling is op Caracal erg wisselend. Qua productie zit het wel erg goed, vooral te horen op een toch wel lekker nummer als Nocturnal, maar als het gemiddelde tempo gedurende het vorderen van de plaat dan ook nog eens omlaag gaat begint het toch echt een beetje saai te worden. Er zitten genoeg prima songs tussen om er een degelijke voldoende uit te slepen, maar al met al is Disclosure sinds 2012 (met The Face, en de paar singles die later ook op Settle te vinden waren) naar mijn mening toch wat gestagneerd.

De broers Lawrence als Disclosure afgelopen jaar (2015) als nr 65 gekozen in de DJMag Top 100 DJs. Op hun vorige album (Settle) introduceerden ze Sam Smith en ook nu werken ze weer samen met een breed scala sterren: The Weeknd, Gregory Porter, Kwabs, Miguel en wederom Sam Smith. Het komt allemaal wat TE perfect over, en mist daardoor een beetje een ziel. De nummers met de eerder genoemde sterren zijn wel weer van een hoge kwaliteit.

ik vind het toch wel erg lekker allemaal. Het is iets broeieriger dan Settle dat wat meer het experiment zocht. Sommige nummers hebben geen vocal nodig zoals Hourglass bijvoorbeeld.
Maar Nocturnal en de 2 eerste singles zijn klasse.

Ik vind Magnets eigenlijk 1 van de minste nummers, maar dat komt omdat ik de stem van Lorde niet echt fantastisch vind, dit nummer neigt ook een beetje naar Major Lazer.