EL VY - Return to the Moon (2015)

Één van de leukste en mooiste popplaten die ik dit jaar gehoord heb.De sound is lekker laidback en ook nog eens behoorlijk inventief.Vooral het titelnummer,Paul is alive en Happiness,Missouri vind ik erg goed en de rest doet er niet veel voor onder.Wist nog geeneens dat Matt Berninger van the National hier mede verantwoordelijk voor was dus zal ik die ook maar weer eens wat meer gaan beluisteren.Voorlopig zal Return to the moon echter nog flink wat draaibeurten in m'n cd speler maken.Erg goed.

Grappig om de stem van Matt Berninger op popmuziek te horen. Dat werkt verrassend goed moet ik zeggen.

Ik heb de mp3's die bij het vinyl horen inmiddels gedownload en deze staat op de lijst om vaak mee op reis te gaan de komende tijd.

Ik begin met een 3,5*

Didi Bloome is één van de twee hoofdpersonen van het album, de andere is Michael. De twee karakters zijn gebaseerd op D. Boon en Mike Watt van de Amerikaanse band Minutemen. Minutemen vormde een belangrijke inspiratiebron voor de achterliggende verhalen op het album.

Het ene moment hoor je The Cure terug; zeer sterk in de opener, dan weer Jarvis Cocker van Pulp in Silent Ivy Hotel, maar ook Bono in I’m the Man, de crooner sound van Bryan Ferry in No Time to Crank the Sun en zelfs een stukje Anne Clark in Need A Friend
Het vreemde vind ik wel dat ik bij El Vy heel vaak aan Soulsavers moet denken; al is dat wel een stuk zwaarder, de elektronica zit wel in dezelfde lijn.
Sterk album,met veel verwijzingen naar het betere jaren 80 werk, en wat toegankelijker dan The National.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: El Vy - Return To The Moon - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De samenwerking tussen The National voorman Matt Berninger en de vooral van Menomena en Ramona Falls bekende multi-instrumentalist en producer Brent Knopf heb ik heel lang laten liggen, maar Return To The Moon van El Vy blijkt een bijzonder aangename plaat.

Het blijkt ook een opvallend toegankelijke plaat. De openingstrack van de plaat laat zich beluisteren als een vergeten klassieker uit de jaren 80, de tweede track lijkt weggelopen uit de Berlijnse jaren van David Bowie en zo heeft iedere track op de plaat wel wat bekends.

Bowie, New Order, Talking Heads, Depeche Mode, Japan; het zijn maar een paar namen die ik terug hoor op deze verrassend sterke plaat, die uiteraard ook meer dan eens doet denken aan de briljante platen van The National, maar aanmerkelijk minder zwaarmoedig en soms bijna funky klinkt. Return To The Moon is vooral een gitaarplaat, maar zonder de fraaie synths op de plaat had het debuut van El Vy niet zo mooi en bijzonder geklonken.

Door de betrekkelijk toegankelijke songs op Return To The Moon heeft El Vy een plaat gemaakt die heel makkelijk overtuigt, maar de aangenaam klinkende songs op de plaat lopen ook over van ingehouden spanning en dynamiek en geven nog lange tijd nieuwe geheimen prijs.

Het is bijzonder hoe El Vy nadrukkelijk citeert uit de jaren 80, maar toch een plaat heeft gemaakt die met beide benen in het heden staat. Het fraaie werk van synths heb ik al benoemd, maar Return To The Moon is vooral een donker klinkende gitaarplaat. Het donkere geluid past natuurlijk uitstekend bij de herkenbare stem van Matt Berninger, die zich het afgelopen decennium heeft ontwikkeld tot een uitstekend zanger.

Bij eerste beluistering dacht ik nog even dat Return To The Moon vooral een tussendoortje zou zijn met lekker in het gehoor liggende songs, maar langzaam maar zeker raak ik overtuigd van de genialiteit van deze plaat. Return To The Moon van El Vy wordt me ondertussen dierbaarder en dierbaarder en heeft mijn actuele jaarlijstje over 2015 al lang gehaald. Prachtplaat. Erwin Zijleman