Hollywood Vampires - Hollywood Vampires (2015)

De drijvende kracht achter dit project komt van Cooper zelf en Johnny Depp als ik het goed begrepen heb. Samen met een flinke rits grote namen brengt men hier ode aan de lang vervlogen tijden van de rock grootheden.
Dit wordt op een professionele manier gedaan. Het is een beetje apart om de eerder dit jaar overleden Christopher Lee in de intro te horen. Met "Raise the Dead" komt het gezelschap (volgens mij) met een eigen compositie die precies bij de stijl past van de daarna volgende odes. "My Generation" werd door Cooper al live gebracht in de laatste tour, maar word op deze plaat ook lekker vlammend neergezet.
Led Zeppelin's "Whole Lotta Love" doet hier nog een schepje bovenop. Wat klinkt het gitaarwerk hier heerlijk zwaar en met de vocale bijdrage van zowel Cooper als Brian Johnson van AC/DC klinkt dit gewoon erg lekker.
"I Got a Line On You" is niet zo mijn smaak, maar luistert mede door de korte speelduur nog best gemakkelijk weg. "Five to One" klinkt wederom door het lekker zware gitaargeluid wel lekker en met "Break On Through the Other Side" doet men wederom er een fijn schepje bovenop.
"One" is wederom niet echt in mijn smaak gebracht, maar ieder zo zijn ding. "Jump Into the Fire" klinkt dan wel weer fijn. Op "Come and Get It" horen we nog een bijzonder goed bij stem zijnde Paul McCartney. De muziek zelf bestempel ikzelf al best snel als "oude lullenmuziek". Ja, ik heb nooit zoveel gehad met de composities van McCartney en co. Wederom geldt hier: ieder zijn ding, want ik denk dat liefhebbers van McCartney's werk hier wel van zullen kunnen genieten. "Jeepster" is een lekker Rock & Roll tussendoortje en het daaropvolgende "Cold Turkey" klinkt een beetje zwoel en daardoor ook weer best goed. Cooper's stemgeluid past bijzonder goed bij het nummer "Manic Depression" van Jimi Hendrix. Het gitaargeluid kan niet tippen aan het origineel, maar er is wel te horen dat men hun best deed om het origineel zoveel mogelijk eer aan te doen.
"Itchycoo Park" is een beetje een zomers nummer te noemen in deze uitvoering. Leuk, opmonterend nummertje naar het wat zwaardere werk van Hendrix.
Op "School's Out/Another Brick in the Wall" doet Cooper wat men ook op de laatste tour deed. De klassieker van Cooper zelf onderbreken met een klein stukje van Pink Floyd's "Another Brick in the Wall". Johnson's stem vind ik niet zo goed passen bij School's Out, maar klinkt dan wel weer een stuk beter bij het Pink Floyd stuk. Op dit nummer is ook nog even iets te horen wat op een soort gitaarduel lijkt, maar met muzikanten als Slash en Joe Perry (Aerosmith) kan men dat ook wel verwachten.
Afsluiter "My Dead Drunk Friends" is volgens mij weer een eigen compositie. Dit is een ode aan de verloren rock muzikanten in een stijl die perfect bij de hele Alice Cooper act past. Door de toevoeging van de piano klinkt het soms als een onheilspellend saloon nummer. Cooper krijgt het voor elkaar om bij mij een visioen op te wekken van een pianospelend geraamte. Mede door het stuk in het midden van "we drink and we fight and we puke..." moet ik een beetje denken aan taferelen uit Disney's Pirates of the Caribbean attractie.
Een apart project met uiteenlopende rock stijlen waar voor haast iedere rockliefhebber wel iets genietbaars te vinden valt. Sterk.

Tja, wie zit hier in godsnaam op te wachten. Een soort amerikaanse tegenhanger van de Toppers met vrijwel uitsluitend covers, iets dat live ongetwijfeld zal uitmonden in één grote karaoke-show. Het betrokken talent liegt er niet om, om over de vele gastoptredens maar te zwijgen, maar uiteindelijk levert het niet meer op dan redelijk uitgevoerde coverversies van superieure klassiekers, die in veel gevallen al tientallen keren eerder gecovered zijn. Het intro, waarin we de fijne stem van Christopher Lee nog een laatste maal mogen horen, is eigenlijk nog het leukst.

Een 2de keer luisteren doet duidelijk wonderen! De covers kan ik nu nog meer waarderen en het album op zich luistert gewoon ontzettend lekker weg! Te hard opgenomen?! Nee, duidelijk niet nu ik het luister met een andere naald. Gelukkig maar dus, want ik kon er nu een stuk meer van genieten. De eigen nummers zijn niet super bijzonder maar zijn ook zeker niet vervelend, de goed uitgevoerde covers zorgen er dus echt wel voor dat het geheel erg fijn is geworden.

Vooruit 4 sterren!! Whole lotta Love doet mij nu ook meer, nee zeker niet zo goed als de originele versie nog steeds is maar toch wel welkom.