Dave Rawlings Machine - Nashville Obsolete (2015)

Zo valt te lezen op daverawlingsmachine.com

Een nieuw album van dhr. Rawlings dus en hoewel ik het eerste nog niet eens ken kijk ik hier toch wel erg naar uit. En dat op 18 september, op muziekgebied voor mij de dag van het jaar met ook nog eens de release van het vierde album van the Turnpike Troubadours. Tot die tijd denk ik maar een beetje op YouTube rondsnuffelen en me eens wagen aan het eerste album.

Fijn, eindelijk weer een nieuw album. Eerste album is me zeer goed bevallen, ook al was dat in een iets andere samenstelling dan op dit album. Na The Harrow & the Harvest na 4 jaar ook eindelijk weer een nieuw album van het duo Welch/Rawlings.

Zo wordt het voor mij, ondanks het teleurstellende Monsanto Years toch nog een fijn muziekjaar.

Gillian Welch en Dave Rawlings weten vaak een prachtige droefheid in hun muziek te leggen, maar de sfeer op het zevende album is net iets meer optimistisch dan bijvoorbeeld voorganger The Harrow and The Harvest. Het blijft heerlijk wegluisteren met de verhalende liedjes en Rawlings' vocalen dit keer op de voorgrond.

Ik vind het duo omgekeerd wel wat beter, met Welch als leadzangeres, maar de voorganger deed niet veel onder voor de platen van Welch. Deze valt me wel een beetje tegen, de weemoed is er inderdaad uit en dat maakt de plaat toch wat luchtiger en oppervlakkiger. Rawlings had ook wel wat meer op de voorgrond mogen treden met zijn gitaarspel.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dave Rawlings Machine - Nashville Obsolete - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Dave Rawlings en Gillian Welch maken inmiddels bijna 20 jaar samen muziek. In die twintig jaar zijn de twee niet altijd even productief geweest, wat heeft geleid tot eindeloze speculaties over het writer’s block van met name Gillian Welch. Zinloze speculaties als je het mij vraagt.

Dave Rawlings hebben inmiddels zeven platen op hun naam staan. Vijf op naam van Gillian Welch en met de release van Nashville Obsolete inmiddels twee op naam van Dave Rawlings Machine. Zeven platen in bijna twintig jaar is misschien niet heel veel, maar het zijn wel zeven platen van uitzonderlijke klasse.

Het geldt ook weer voor Nashville Obsolete van Dave Rawlings Machine. Net als op het in 2009 verschenen A Friend Of A Friend neemt Dave Rawlings in vocaal opzicht het voortouw, maar in muzikaal opzicht zijn de platen van Gillian Welch en Dave Rawlings Machine nauw met elkaar verweven.

Nashville Obsolete is een akoestische plaat, die vaak genoeg heeft aan akoestische gitaren, de prachtig bij elkaar kleurende stemmen van Dave Rawlings en Gillian Welch en wat strijkers.

Nashville Obsolete bevat maar 7 tracks, maar heeft desondanks een speelduur van bijna 45 minuten. Waar veel muzikanten moeite hebben om de aandacht langer dan een aantal minuten vast te houden zijn Dave Rawlings en Gillian Welch meesters in het subtiel opbouwen van spanning, waardoor ook een song van bijna 11 minuten geen seconde verveelt.

In muzikaal opzicht vinden Rawlings en Welch nog altijd inspiratie in de Amerikaanse folk, waarbij net zo makkelijk wordt terug gegrepen op de stokoude folk uit de Appalachen als op de toegankelijke folkrock uit de jaren 70 of de fraaie verhalen van Bob Dylan.

Nashville Obsolete is een rustgevende plaat, waarop het draait om de details. Het gitaarwerk is van grote klasse, de strijkers zijn uitermate trefzeker en de vocalen zijn ook dit keer hartverscheurend mooi. Het levert een plaat op die niet onder doet voor de al even briljante voorgangers. Dave Rawlings en Gillian Welch zijn misschien niet de meest productieve muzikanten, maar in kwalitatief opzicht geven ze vrijwel iedereen het nakijken. Ook deze keer weer. Erwin Zijleman

Keer of vijf op de achtergrond op gestaan hier. Lekkere laid back plaat. Zit weer genoeg moois bij. Vooralsnog zeker de moeite van het wachten waard.

Ik houd het voorlopig op een 4, misschien dat ik ooit nog eens verhoog naar een 4,5. Over de breedte een erg consistent album. De openingstracks liggen in het verlengde van Bells of Harlem van de voorganger van dit album. The Trip is dan meer Dylanesque, zoals A Dream a Highway dat ook was, maar dan minder 'hypnotisch', zeg maar.

Met The Last Faraoh en Candy grijpen ze terug naar de stijl die de hoofdmoot uitmaakte van Friend of a Friend. Pilgrim doet dan weer denken aan een Old Crow Medicine SHow nummer, vooral vanwege de prominente aanwezigheid van Willie Watson.

De nummers doen niet voor elkaar onder, ik heb zo mijn favorieten, maar een echte uitblinker is er niet. Het is lastig dit album te plaatsen in hun oeuvre. Aan de ene kant klinkt het als niks anders dan wat ze tot nu toe hebben gedaan, aan de andere kant borduren de nummers op Nashville Obsolete juist voort op Friend of a Friend. Er is veel zorg gestoken in de arrangementen en instrumentatie, maar toch merk je aan alles dat het voor Welch en Rawlings moeilijker wordt om met nieuw materiaal op de proppen te komen. In de afgelopen 12 jaar slechts 3 albums, helaas.

Nu maar hopen dat het niet weer 4 jaar duurt... tenzij er in de tussenliggende periode eindelijk een keer een officiële live CD (liefst met Blu-Ray) uitkomt.

Sommige mensen kennen Dave Rawlings alleen van het argument met Ryan Adams (Ze hadden allebei gelijk). Dave Rawlings is net zoveel Gillian Welch als Gillian Welch zelf. Ze hebben altijd samen geschreven en performed. Songs in een kenmerkend rustig tempo, geen happy liefdesliedjes maar dark thema's. Tijdloze ouderwetse muziek.

Nog steeds geen Rawlings/Welch albums op vinyl. Te obsolete?

Nope, Enkel Ryan had gelijk Suedehead staat op beide albums.



[David Rawlings]
Naw, Bona Drag, baby!

[Ryan Adams]
No, no, it's Viva Hate!

[David Rawlings]
No, I looked!

[Ryan Adams]
It's on Bona Drag, cos it was a single!

[David Rawlings]
Two... off...

[Ryan Adams]
But it's... it's the sixth track on Viva Hate.

[David Rawlings]
It's on Viva Hate too?

[Ryan Adams]
Mm-hm! "Suedehead," yeah

[David Rawlings]
cos I looked for it the other day

[Ryan Adams]
Yeah, it's on there... but it's on Bona Drag cos Bona Drag is a collection of all his singles. After the first couple of

[David Rawlings]
I don't think it's on Viva Hate, man. We'll have to look when I get home!

[Ryan Adams]
Uh... betcha five bucks. I'd swear it!

Quote Dave Rawlings :

Turns out, there was no right answer in the argument, anyway.
“Somehow, people have decided that it was about [the Morrissey track] ‘Suedehead.’
But we were actually having an argument about ‘Hairdresser On Fire,’
which turns out is on both Viva Hate and Bona Drag. So we were both right.”

Vineyard
[Ryan Adams]
Mm-hm! "Suedehead," yeah dit staat zo letterlijk op Heartbreaker namelijk op seconden 13, dus wel degelijk over Suedehad.

Nog even over het fragment van Rawling, hairdresser staat niet op Viva Hate.
Luister maar gewoon naar het debuutalbum van Ryan daar staat dat bewuste fragment op.
Overigens is Seudehad track 7

De Amerikaanse release van Viva Hate included de track "Hairdresser on Fire" (bonus track 9).

Maar er wordt toch duidelijk op seconden 13 over Suedehead gesproken?
bv
Ryan Adams - Argument With David Rawlings About Morrissey Lyrics | MetroLyrics

Mmm, wel off topic, maar ja als iemand in die tekst haitdress... hoort ipv Seudehead tja.

De verwarring is begrijpelijk. De geluidsopname van het argument is te laat gestart.
Het lijkt inderdaad te gaan over Suedehead. maar het argument ging dus eigenlijk over, de B-side van de single Suedehead. Beide songs zijn terug te vinden op beide albums (alleen US Release!)

[David Rawlings]
"I don't think it's on Viva Hate, man. We'll have to look when I get home!

Dus jij mag zelfs het lied kiezen, maar volgens Rawlings staat het lied waar die discussie (argument) over gaat enkel op Bona Drag en volgens Ryan op beide, dus enkel Ryan heeft dan toch gelijk.

Rawlings had thuis alleen het bonus-trackloze Viva Hate album.
daar staat Hairdresser on Fire dus niet op. Daar had hij gelijk in.
De bonus-track is een leuk extraatje, maar behoort eigenlijk niet tot het oorspronkelijke album.

Blindelings gekocht, zonder ook maar één noot te beluisteren.
En ik kom niet bedrogen uit: wat 'n prachtplaat. nog maar één keer beluisterd, en toch heb ik al door dat Rawlings & Welch weer topkwaliteit leveren. Zoals Erwin zegt: ondanks die langere nummers verveelt het geen moment. En dan die strijkers er nog bij, hmm...

The Trip is van een ongekende schoonheid. 10min lang genieten

heel fijn "roots" luisteralbum van Dave Rawlings en Gillian Welch, opgenomen in Nasville en geproduceerd door Dave Rawlings. de man heeft een wat vlakke stem ofwel geen uitgesproken mooie stem, maar in combinatie met de prachtige samenzang met Gillian Welch, is dit geen groot euvel. allemaal sterke tracks, uitgezonderd het wat oubollige "Bodysnatchers", wat ik geen sterke compositie vind. de strings op nummers 1,2 en 7 hadden wat mij betreft achterwege kunnen blijven en vind ik weinig toevoegen. het komt de authenticiteit van de muziek niet ten goede. "The Trip" is inderdaad een pareltje, een luister trip van ruim 10 minuten. dit album doet niet onder voor hun album "A Friend of a Friend" uit 2009. hun volgende duo album "All The Good Times" verscheen in 2020 (5 jaar later) en tussendoor maakte David Rawlings onder zijn eigen naam het album "Poor David's Almanack"(2017).

p.s. de sfeerfoto's in het begeleidende hoesje spreken erg tot de verbeelding met daarbij de tekst:
"This is the fun and excitement of a Saturday nite in Nashville, Tennessee. So, Y' All come and join in, hear?
dan waan je jezelf even aanwezig te zijn bij een club of bar optreden van dergelijke artiesten in Nashville