Joe Jackson - Fast Forward (2015)

De nieuwe cd van Joe Jackson. 16 nummers verdeeld over 4 sessies.

Sessie 1 (1 t/m 4) is opgenomen in New York met Bill Frisell op gitaar, Brian Blade op drums naast rots in de branding Graham Maby en de violiste Regina Carter.

Sessie 2 (5 t/m 8 ) is opgenomen in Amsterdam. Dit is een sessie met Zuco 103 en het Concertgebouw Orkest. Ook zingt kindzanger Mitchell Sink mee op Far Away.

Sessie 3 (9 t/m 12) is opgenomen in Berlijn met oude rotten Greg Cohen (Tom Waits en Bob Dylan) en Tindersticks drummer Earl Harvin.

Sessie 4 (13 t/m 16) is opgenomen in New Orleans met de band Galactic en bevat daarnaast enkel lokale muzikanten.

Op vinyl staat elke sessie op een aparte zijde.

Mijn favoriete gedeelte is de New York sessie. 4 topnummers inclusief een cover van Televisions See No Evil. Gevolgd door de Amsterdam sessie maakt de eerste plaat een fantastische reeks.

Berlijn is een flinke domper. Vooral cover Good Bye Jonny is zonde en duurt te lang.
De New Orleans sessie is de vreemde eend. Het geluid is door de lokale muzikanten behoorlijk anders dan normaal. En dat is niet slecht want de New Orleans sound is een vaarwater waar hij nog niet vaak is geweest.

apart album, de laatste 4 nummers bevallen me nog het meest na een eerste luisterbeurt en ook See No Evil heeft wel wat.

Hoe vaker ik hem hoor hoe meer die bevalt. Ik toch wel een mooi album voor later op de avond.

Heerlijke solo van Bill Frisell in de cover van Television's See No Evil!

Afgezien van de cabaret-achtige cover Good Bye Jonny zijn de meeste nummer zeer goed te pruimen en misschien ga ik die 4 sterren nog ophogen met een halfje. Eigenlijk zijn de meeste nummers net iets te traag om het hoger te waarderen. Maar het afsluitende deel 4 maakt veel goed.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Joe Jackson - Fast Forward - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De platen die Joe Jackson tussen 1979 en 1986 maakte heb ik vrijwel allemaal in huis en van deze platen koester ik met name Look Sharp en I’m The Man uit 1979, Night And Day uit 1982 en Big World uit 1986 tot op de dag van vandaag.

Sindsdien heb ik het nog vaak geprobeerd met Joe Jackson, maar geen van de platen die de Britse muzikant sindsdien heeft gemaakt wist me te raken of te boeien.

Ik had dan ook geen hoge verwachtingen van het onlangs verschenen Fast Forward, maar inmiddels heb ik de nieuwe plaat van Joe Jackson toegevoegd aan het bovenstaande rijtje.

Joe Jackson maakte de afgelopen 30 jaar vooral minder toegankelijke platen, maar op Fast Forward keert hij terug naar het geluid van platen als Night And Day en Big World.

Fast Forward bevat ruim 70 minuten muziek en het is opvallend diverse muziek. Dat heeft alles te maken met het opnameproces. Joe Jackson nam zijn nieuwe plaat op in vier steden en in elke stad werkte hij met andere muzikanten.

Het eerste deel van de plaat werd opgenomen in New York, waarbij Joe Jackson werd bijgestaan door gitarist Bill Frisell en meesterdrummer Brian Blade. Het levert mijn favoriete songs op de plaat op, maar ook de in Amsterdam opgenomen songs met leden van Zuco 103, de in Berlijn op de band geslingerde songs met Greg Cohen en Earl Harvin en de samen met leden van de band Galactic in New Orleans opgenomen songs overtuigen zeer.

Ondanks de wisselende instrumentatie klinken alle songs op de plaat immers als echte Joe Jackson songs en het zijn songs die net zo urgent klinken als de songs op zijn meesterwerken uit de jaren 80.

Met name Night And Day was tot voor kort nog een graag geziene gast in mijn cd-speler, maar de komende tijd hou ik het bij Fast Forward. Of het net zo’n klassieker gaat worden als de eerder genoemde platen durf ik niet te zeggen, maar Fast Forward is zeker goed. Heel goed zelfs. Erwin Zijleman

Het 13e album van singer-songwriter Joe Jackson laat een zeer gevarieerd geluid horen. De inmiddels 61 jarige zanger/pianist bracht in 1979 zijn zeer succesvolle debuutalbum “LOOK SHARP!” uit scoorde daarna regelmatig met zijn albums, die ook net zo vaak van stijl veranderden. Op de nieuwe, ‘FAST FORWARD” heeft hij die veranderende stijl op 1 album gezet. In 4 verschillende steden werden de 16 songs opgenomen, te weten New York, Berlijn, Amsterdam en New Orleans. Je zou een onsamenhangende plaat verwachten, maar daar is niets van te merken. Alles past op één of andere manier toch bij elkaar en Jackson heeft ervoor gezorgd dat hij weer een juweeltje heeft uitgebracht. Het tempo is niet altijd “FAST FORWARD”, maar met dit album kan hij wel weer jaren vooruit!

Nou na 4 keer kippenvel weet ik het wel hoor. Minimaal 4 sterren gaan we op inzetten de komende tijd. Aanbeland bij nr8 van dit album en ik weet genoeg inderdaad. Mister JJ lijkt een oeuvre in een album te gaan stoppen en slaagt daar wonderwel gelijk in.

Nr1 tot en met 4 magistraal. Mooi ook dat alles in clusters is gezet reeds. Daarvoor dank hiervoor chansadres . 5*
Nr5 tot en met 8 dik in orde op Far away na. te veel kindergekrijs naar mijn smaak. 3.5*
Nr 9 tot en met 12 Lekker gezet maar wel het vlakste deel van het album.
Nr 13 tot en met 16 magistraal. Hoor her en der vaag Los Lobos terug.

Eindelijk weer eens een fraai album van deze getalendeerde man. Sinds zijn live album ons aller bekend vooral probeersels geluisterd.
Wat wel moeilijk is om niet zijn voorkomen naar voren te halen sinds ik vorig jaar een live optreden heb gezien. De beste man wordt er niet beter op!

Joe Jackson live achteruit gegaan? Hij stond bekend om zijn goede live optredens.
Dit album is voor mij een comeback album. Klinkt " ouderwets" goed. En dan bedoel ik niet dat hij niet met zijn tijd is meegegaan, maar meer een hernieuwde passie die ik de afgelopen jaren heb gemist.

Wat een fantastisch album is dit van Joe. Staan de nodige pareltjes op zoals alleen hij dat kan. En wat een prachtige productie. Zo 'heurt' het te klinken.

Mooie recensie Erwin. Ik zou overigens deze toch eens proberen: Joe Jackson Band - Volume 4 (2003)

Dit nieuwe album 'Fast Forward' is inderdaad een regelrechte return to form.

Ga ik doen. Bedankt voor de tip.

Een plaat die ik een tijd lang genegeerd heb, want ik was wel klaar met Joe Jackson, dacht ik. Inmiddels schaar ik Fast Forward moeiteloos in het rijtje 'Night and Day' en 'Body and Soul'. Joe Jackson lijkt de nummers hier ouderwets moeiteloos uit zijn mouw te schudden.

Een echt onderscheid tussen de verschillende sessies maak ik niet. Ze zijn alle vier consequent van een hoog niveau, met nog uitschieters naar boven ook. Wat mij het meest bevalt zijn de songs waarin hij een verbinding met zijn eerste Band elpees en zijn daarop volgende New York elpees maakt. Het bijtende en jazzy zalvende ineen.

Er valt maar een nummer uit de toon en dat is het Duitse cover nummer uit de jaren 30. Gewoon niet mijn kopje thee, maar wel goed gedaan. De rest spettert, ontroert, rockt en dweept op een prachtige manier. Joe Jackson is weer terug, maar dat biedt geen enkele garantie voor de toekomst. Hij doet wat hij wil.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Sluit mij aan bij bovenstaande.
Ik heb Joe Jacskon een tijdje links laten liggen maar dit is inderdaad een heerlijk album die het niveau van Night & Day en Body & Soul zeker benadert.
Ik heb de plaat al de gehele week in de CD lade liggen en heb er nog geen genoeg van, kom nog wel met een waardering.

De lovende reacties hier maken mij nieuwsgierig.
Joe niet meer zo gevolgd de laatste jaren.
Ga deze onder de loep nemen.

Nou, laat ik nu net precies hetzelfde gedacht hebben vanavond, bikkel2. Iets teveel verwijzingen naar N&D en B&S om te blijven negeren. Had Joe altijd hoog zitten, maar inderdaad wat op de achtergrond geraakt de laatste jaren. We gaan het zien, eh horen.

Absoluut Tony !

Nou heren, beluisteren die plaat!!
Ik kan me niet voorstellen dat jullie hier teleurgesteld van raken, de plaat bevat zoals eerder omschreven veel herkenbare elementen uit de tijd van Night & Day en Body & Soul.
Vanavond weer met plezier beluisterd, zeer gevarieerd album, rijke instrumentatie en zuivere productie.
Ik zet voorlopig in op 4 sterren met absoluut uitzicht op meer.
De New York EP spring er wat mij betreft bovenuit ( vooral het zeer fraaie ingetogen titelnummer ), gevolgd door de verrassend swingende New Orleans EP.
De Berlijn EP herbergt het geweldige Junkie Diva ( een van de hoogtepunten van de plaat ) maar ook de enige echte domper getiteld Goodbye Jonny.
De Amsterdam EP vind ik het minste gedeelte, het nummer Far Away is ook niet echt aan mij besteed.

Het heeft even geduurd maar de laatste Joe.J in eindelijk geland. Terug in de tijd, als ware het 1982/84.
Dat was precies wat me tegenstond bij de eerste beluistering. Te vertrouwd. En die routineuze korte solo's van een leger aan sessiemuzikanten.; gitaartje, drumroffeltje ik luisterde licht geïrriteerd naar.
Maar ja, de kwaliteit van Joe verloochend natuurlijk nooit.
De songs zijn ijzersterk en de diversiteit aan instrumenten is smaakvol en overal in dienst van het luisterplezier. Ga niet zeggen dat het Night &Day benaderd, maar het komt wel erg dicht in de buurt van Body&Soul. Blij dat ik toch doorgezet heb.

Favo's:
If It Wasn’t for You
Kings of the City
Poor Thing

Inmiddels meerdere keren beluisterd. Deze plaat is een feest der herkenning of, minder positief geformuleerd, een herhaling van zetten. Voor de een (blur8 hieronder bijvoorbeeld) leidt dat tot irritatie, voor mij werkt het prima. Hoewel Joe Jackson behoorlijk uit de spotlights is teruggetreden de laatste decennia en dit album daardoor de urgentie en relevantie van een Night & Day en Body & Soul mist, zie ik het inmiddels als niet minder dan de derde, logische opvolger van genoemde twee albums. Knap werk van Joe Jackson.

Joe Jackson al een tijd lang uit het oog verloren. Deze plaat is daarom een aangename verrassing voor mij; hij kan het dus nog. De heerlijke 'live'-sound komt dicht in de buurt van het al eerder genoemde Body and Soul. Het flauwe, musical-achtige Good Bye Jonny vind ik er totaal niet tussen passen, verder zijn de songs gewoon goed en natuurlijk vakkundig uitgevoerd. Petje af voor Joe!

De laatste cd die ik van Joe Jackson bezit was Volume 4 en persoonlijk sprak dat album me meer aan. Er wordt sterk geopend en de laatste songs trekken het niveau wat omhoog maar er staan hier teveel songs op die iets teveel in de grijze middenmoot blijven steken. Met iets meer snoeiwerk had hij een net iets beter album gemaakt.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook aangenaam verrast was door dit album. Voor mij geldt eveneens dat ik Joe Jackson al een tijdje niet meer volg. Night & Day blijft er inderdaad met kop en schouders boven uit steken. Hier en daar hoor ik een nummer dat er enigszins bij aanleunt. Maar de totaliteit van het album komt geenszins in de beurt van Night & Day. Voor mij 2,5 sterren.

Wat een verrassende comeback van Jackson is dit. De energie die we kennen vanuit de beginjaren spat er vanaf. Fast forward dekt de lading daarom ook volledig. Wat een beautiful sound en weergaloos fraai opgenomen album. De tracks 5, 6 ,11 en 12 zijn pareltjes.
Maar er is nog veel meer fraais aan dit album. Ik kan niet wachten de man weer eens live te zien! Terwijl ik de rest van zijn oeuvre niet te kort wil doen heb ik de indruk met z'n beste werk te doen sinds jaren!

Joe was in die periode sowieso verrassend goed in vorm. Ook Fool en Rain, twee andere recente albums van 'm, zijn zeer de moeite waar. Maar van die drie is Fast Forward wel de beste.

rain ken ik niet dus ff qobuz erop nazien

Ja albumRain ook de moeite van het beluisteren waard