Deerhunter - Fading Frontier (2015)

Fading Frontier is alweer het zevende album uit de collectie van Bradford Cox’s Deerhunter. Na een auto-ongeluk en de opvolgende depressies zet hij met Fading Frontier de routes uit voor zijn opmerkelijke opinies en venijnige humor. Op het album wordt de richting van het voorgaande werk Monomania niet voortgezet, maar gaat het viertal terug naar het noise-pop succes van Halcyon Digest met producer Ben H. Allen. Het album put de inspiratie uit de jaren tachtig met groepen zoals R.E.M. en INXS en gaat in op de vervagende grenzen van het door technologische ontwikkelingen voortgestuwde leven.

De dromerige sfeerlandschappen ontstaan met de aanvang van All the Same. De energieke en warme klanken van Cox’s zang en de keyboards en gitaren zorgen ervoor dat je zwaktes om worden gezet in je sterktes. De opmerkelijke teksten voeren van geslachtsverandering naar het luxe probleem van het huidige bestaan. Living My Life volgt met de beat van de drums de vervagende randen van het leven. Het leven dat wordt voortgezet binnenshuis en de jaren voorbij laat vliegen in de luiheid van het internetbestaan. In de harmonieuze zang van Cox en gitarist Pundt worden de exotische klanken van het dromerige bestaan ondergedompeld in de percussie van Archuleta. Op Breaker zorgen de vrolijke melodielijnen voor het tegenspel van de gedachten aan de veranderende maatschappij. Van het doorbreken van de golven slaan Cox en Pundt erin om hun warme zang te laten fuseren tot een prachtige samenzang. De dagen dat er wordt geprobeerd een omslag in het bestaan te maken worden met tegenzin achter ons gelaten.

Jack-knifed on the side-street crossing
I’m still alive and that’s something
And when I die there will be nothing to say
Except I tried not to waste another day trying to stem the tide

Met de klanken van Stereolab’s Tim Gane harpsichord gaat Duplex Planet in op de tegenslagen van het leven. De ziekenhuisbezoeken van Cox voeren zich op naar het herstel in de elektronische melodielijnen. Take Care doet zowel in de muzikale stijl als de titel aan als een nummer van Beach House. Het trage ritme en de dromerige klanken van de synths en keyboards zorgen voor de intrigerende woorden van Cox. Het nummer voert zich langs de afgrond van het leven en laat je achter in de opkomende storm van emoties. Leather and Wood stoomt op als buitenbeetje van het klankvolle album. Met zijn keyboardspel en trage ritme vullen de synths de zin van het leven aan. Levend en wel reflecteert Cox zijn gedachten in de eindeloze voortgang van het nummer. Snakeskin voert zich door de psychologische aspecten van het denkwezen Bradford. Het funky ritme met saxofonist Zumi Rosow sluit zich om de vervreemde gedachten van de mens. De ontspoorde klanken van de synths en percussie sluiten zich naadloos aan bij de tekstuele stijl van het nummer.

I was born already nailed to the cross,
I was born with a feeling I was lost,
I was born with the ability to talk,
I was born with a snake-like walk.

De bosrijke omgeving die zich opent met Pundt’s Ad Astra vult het gehoor met de synthpop van de jaren tachtig. De vrolijke klanken van het keyboard worden voortgezet in de ruimtelijke sferen van het geheel. Het nummer slaagt erin het de pijnlijke uitingen te brengen vanuit verafgelegen planeten, om met de stem van folkzanger Dock Boggs het geheel af te sluiten. De dubbele betekenis van Carrion slaat de herinneringen aan verlies uit het geheugen. Blind voor de voortgang van het leven voert het nummer zich terug naar de pijn uit het verleden. De warme klankenregen van gitaren en keyboards vormen zich door de americana en indie muziek. Met het diepe graafwerk door Cox’s gedachtegang sluit hij het album af.

In the midnight hour I will lose my power
I will dig my hole, I will become a mole
In the ground, in the ground
It’s much too deep, it’s much too deep

Fading Frontier voert zich door sferische droomlandschappen, waarin het geharde leven de boventoon voert. Bradford Cox laat niet alleen zijn levensvisie los op de luisteraar, hij sleept zich ook door de elektronische en rockende klanken van het geheel heen. De verschillende muzikale stijlen vormen hierbij zowel de sterkte (Take Care) als de zwakte (Leather and Wood) van het album. De stabiliteit in de zang en het evenwichtige samenspel voert Fading Frontier echter mijlenver van Monomania vandaan en kan zich meten met de tijden van Halcyon Digest. De toekomst van de band kan hiermee worden opengesteld voor een nieuwe lading aan experimentele wegen.

4,0*

Afkomstig van Platendraaier.

Uitgerekend Bradford Cox, de man die dankzij een kwakkelende gezondheid tijdens zijn jeugd vaak in het ziekenhuis te vinden was, werd eind 2014 aangereden door een auto. Het maakte grote indruk op de Deerhunter frontman. "When I got hit by the car, I just felt no interest in anything else" liet Cox onlangs weten aan Rolling Stone. Toch is de zesde Deerhunter-plaat, Fading Frontier, op geen enkele manier de duistere plaat die je op basis van dit citaat zou verwachten. In tegendeel: Cox hervond zijn levenslust tijdens een lang revalidatieproces en maakt met Fading Frontier zijn luchtigste werk tot dusver. In weinig lijkt de plaat op voorganger Monomania (2013). Zowel de gruizige productie als de nachtelijke sfeer hebben plaats gemaakt voor een meer toegankelijk geluid op Fading Frontier. De plaat klinkt dromerig en kraakhelder en is sneller op waarde te schatten dan de voorgangers. Technisch gezien zijn de vooruitgeschoven singles ook meteen de prijsnummers van de plaat. 'Breaker', waarin we voor het eerst een duet horen tussen Cox en gitarist Lockett Pundt (ook bekend als Lotus Plaza), kent een machtig mooi refrein. 'Snakeskin' is dan weer slim geplaatst en aanstekelijk funky. Beide behoren tot de mooiste liedjes van het kalenderjaar, maar er valt meer te genieten op Fading Frontier. In 'Living My Life', 'Take Care' en 'Leather And Wood' hebben synthesizers voor het eerst de gitaren naar de achtergrond verdrongen. De liedjes mogen dan wat makkelijker in het gehoor liggen, aan authenticiteit heeft Deerhunter niks ingeleverd. In het door Pundt geschreven en gezongen 'Ad Astra' is Deerhunter verder dan ooit verwijderd van genres als shoegaze en garagerock. Zulke tijdloze (pop)liedjes passen de band uitstekend. Met dit vierde meesterwerk op rij kunnen we langzamerhand concluderen dan Deerhunter één van de weinige zekerheden in de hedendaagse muziekwereld is.

Van: Daans Muziek Blog

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Deerhunter - Fading Frontier - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mijn relatie met de muziek van de Amerikaanse band Deerhunter is tot dusver geen gelukkige relatie.

Met een aantal van de vroegere platen van de band heb ik het meerdere keren geprobeerd, maar het kwartje wilde uiteindelijk nooit vallen.

Halycon Digest uit 2010 vond ik wel mooi, maar raakte uiteindelijk ook weer snel uit zicht, terwijl het twee jaar geleden verschenen en behoorlijk rauwe Monomania nooit echt in zicht kwam.

Ik begon daarom met enige tegenzin aan de nieuwe plaat van de band, maar Fading Frontier heeft me enorm verrast.

Deerhunter maakte tot dusver vooral muziek die bij mij tegen de haren in streek, maar Fading Frontier doet het tegenovergestelde. De nieuwe plaat van Deerhunter staat vol met buitengewoon melodieuze popliedjes die direct een aangenaam gevoel geven.

Elektronica heeft aan terrein gewonnen in de muziek van Deerhunter, maar wordt gelukkig subtiel ingezet. Fading Frontier is een lekker dromerige plaat, maar het is ook een plaat die de fantasie eindeloos prikkelt. Waar ik bij Halycon Digest vrij snel weer afhaakte, is Fading Frontier een plaat die groeit en blijft groeien.

Deerhunter maakt op haar nieuwe plaat tijdloze muziek vol invloeden, maar de mix van al deze invloeden levert een geluid op dat ik niet zomaar kan vergelijken met de muziek van anderen. Het is een geluid dat kriskras door de tijd zweeft en uit elke periode iets leuks meepikt.

Het is knap hoe Deerhunter opvallend zweverige klankentapijten kan combineren met rechttoe rechtaan popliedjes. Het is knap hoe de band lekker in het gehoor liggende popliedjes kan maken die stiekem toch vol verrassende wendingen blijken te zitten. Eigenlijk mankeert er maar één ding aan deze nieuwe plaat van Deerhunter; na 36 minuten ben ik nog lang niet voldaan. Erwin Zijleman

Grappig hoe meningen kunnen verschillen . In Uncut werd een 9 voor Fading Frontier gegeven. Dan denk je ; ik ga toch maar even luisteren . En inderdaad hij valt mij niet tegen . Er staan maar drie zwakkere nummers op. Take Care en Carrion zijn voor mij de toptracks. Zal eind van het jaar zeer hoog in diverse jaarsoverzichten staan.

Degelijke pop met een scheut elektronica.De nummers klinken verantwoord en zitten over het algemeen goed in elkaar.Precies de sound die het tegenwoordig zo goed doet en op veel bijval kan rekenen.Echter niet bij mij want ik krijg van Fading frontier een wat kriegelig gevoel.Het is allemaal zo braaf en zit vaak tegen saai aan.Zo'n nummer als Leather and wood met die tenenkrommende zang is gewoon irriterend.Alleen Snakeskin vormt een kleine,positieve uitzondering.De rest kan me echter nauwelijks bekoren maar gezien de beschrijvingen hierboven is de voorganger Monomania (veel gruis en noise) meer aan mij besteed.Ga ik die maar eens proberen want dit album doet me niet veel.Matig.

Klopt. Wat mij betreft is de plaat wel wat gezapig, maar dan eerder ten opzichte van eerdere releases. De Deerhunter sound an zich zou ik echter niet direct saai willen noemen.