menu

Deerhunter - Fading Frontier (2015)

mijn stem
3,66 (152)
152 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: 4AD

  1. All the Same (3:05)
  2. Living My Life (3:49)
  3. Breaker (3:31)
  4. Duplex Planet (2:40)
  5. Take Care (4:12)
  6. Leather and Wood (5:55)
  7. Snakeskin (4:20)
  8. Ad Astra (5:32)
  9. Carrion (2:58)
totale tijdsduur: 36:02
zoeken in:
avatar van Sater
Eerste nummer hier te beluisteren: Deerhunter - Snakeskin - YouTube

avatar van Noere
3,5
Klinkt alvast best aardig. Niet verwacht dat ze ooit met een dergelijk clean en funky nummer aan zouden komen zetten, zeker niet na het wat rauwere Monomania. Benieuwd naar de rest.

avatar van dix
3,5
dix
Korter dan de voorganger die weer korter was dan de voorganger die weer ...

avatar van Noere
3,5
Breaker is een fraai popliedje, typisch Deerhunter maar wel erg licht. Snakeskin is inmiddels ook gegroeid. Het lijkt er wel op dat ze met dit album een heel andere kant opgaan dan met de vorige..

avatar van sean leonard
4,5
Wow, wat een omwenteling! Snakeskin is achteraf gezien het liedje dat nog het meest lijkt op het vorige, nogal gruizige album Monomania. Zelf ben ik erg blij met de wat dromerige liedjes op dit album, die weliswaar toegankelijk klinken, maar steeds verrassend in elkaar zitten.

avatar van VladTheImpaler
4,0
Breaker is een fijn licht dromerig nummer.

avatar van peterjames777
4,5
Te kort maar toch op het eerste gehoor erg fijn. Het gruizige van Monomania hebben ze idd achter zich gelaten. En dat is positief. Dat was een fijn album maar niet het niveau van Halycon Digest. Ze zijn op hun best wanneer ze lekker dromerig zijn. De 2 singles behoren wel tot de toppers. Net als Ad Astra. Schitterend nummer!

avatar van robbizzel
4,0
Heerlijke plaat, favorieten: All The Same ( geweldige opener ), Duplex Planet, Ad Astra en het geniale Take Care!!


avatar van Lennonlover
4,0
Nieuwe van Cox is altijd iets om naar uit te kijken. Ben benieuwd!

avatar van Jessensei
3,5
Een verademing na 'Monomania'. Begrijp me niet verkeerd, die plaat had ook zijn verdienste, maar het rammelige en de noise was minder aan mij besteed. Dit is hun meest toegankelijke plaat, maar misschien net daarom de meest ontwapenende.

3,5
Fading Frontier is alweer het zevende album uit de collectie van Bradford Cox’s Deerhunter. Na een auto-ongeluk en de opvolgende depressies zet hij met Fading Frontier de routes uit voor zijn opmerkelijke opinies en venijnige humor. Op het album wordt de richting van het voorgaande werk Monomania niet voortgezet, maar gaat het viertal terug naar het noise-pop succes van Halcyon Digest met producer Ben H. Allen. Het album put de inspiratie uit de jaren tachtig met groepen zoals R.E.M. en INXS en gaat in op de vervagende grenzen van het door technologische ontwikkelingen voortgestuwde leven.

De dromerige sfeerlandschappen ontstaan met de aanvang van All the Same. De energieke en warme klanken van Cox’s zang en de keyboards en gitaren zorgen ervoor dat je zwaktes om worden gezet in je sterktes. De opmerkelijke teksten voeren van geslachtsverandering naar het luxe probleem van het huidige bestaan. Living My Life volgt met de beat van de drums de vervagende randen van het leven. Het leven dat wordt voortgezet binnenshuis en de jaren voorbij laat vliegen in de luiheid van het internetbestaan. In de harmonieuze zang van Cox en gitarist Pundt worden de exotische klanken van het dromerige bestaan ondergedompeld in de percussie van Archuleta. Op Breaker zorgen de vrolijke melodielijnen voor het tegenspel van de gedachten aan de veranderende maatschappij. Van het doorbreken van de golven slaan Cox en Pundt erin om hun warme zang te laten fuseren tot een prachtige samenzang. De dagen dat er wordt geprobeerd een omslag in het bestaan te maken worden met tegenzin achter ons gelaten.

Jack-knifed on the side-street crossing
I’m still alive and that’s something
And when I die there will be nothing to say
Except I tried not to waste another day trying to stem the tide


Met de klanken van Stereolab’s Tim Gane harpsichord gaat Duplex Planet in op de tegenslagen van het leven. De ziekenhuisbezoeken van Cox voeren zich op naar het herstel in de elektronische melodielijnen. Take Care doet zowel in de muzikale stijl als de titel aan als een nummer van Beach House. Het trage ritme en de dromerige klanken van de synths en keyboards zorgen voor de intrigerende woorden van Cox. Het nummer voert zich langs de afgrond van het leven en laat je achter in de opkomende storm van emoties. Leather and Wood stoomt op als buitenbeetje van het klankvolle album. Met zijn keyboardspel en trage ritme vullen de synths de zin van het leven aan. Levend en wel reflecteert Cox zijn gedachten in de eindeloze voortgang van het nummer. Snakeskin voert zich door de psychologische aspecten van het denkwezen Bradford. Het funky ritme met saxofonist Zumi Rosow sluit zich om de vervreemde gedachten van de mens. De ontspoorde klanken van de synths en percussie sluiten zich naadloos aan bij de tekstuele stijl van het nummer.

I was born already nailed to the cross,
I was born with a feeling I was lost,
I was born with the ability to talk,
I was born with a snake-like walk.


De bosrijke omgeving die zich opent met Pundt’s Ad Astra vult het gehoor met de synthpop van de jaren tachtig. De vrolijke klanken van het keyboard worden voortgezet in de ruimtelijke sferen van het geheel. Het nummer slaagt erin het de pijnlijke uitingen te brengen vanuit verafgelegen planeten, om met de stem van folkzanger Dock Boggs het geheel af te sluiten. De dubbele betekenis van Carrion slaat de herinneringen aan verlies uit het geheugen. Blind voor de voortgang van het leven voert het nummer zich terug naar de pijn uit het verleden. De warme klankenregen van gitaren en keyboards vormen zich door de americana en indie muziek. Met het diepe graafwerk door Cox’s gedachtegang sluit hij het album af.

In the midnight hour I will lose my power
I will dig my hole, I will become a mole
In the ground, in the ground
It’s much too deep, it’s much too deep


Fading Frontier voert zich door sferische droomlandschappen, waarin het geharde leven de boventoon voert. Bradford Cox laat niet alleen zijn levensvisie los op de luisteraar, hij sleept zich ook door de elektronische en rockende klanken van het geheel heen. De verschillende muzikale stijlen vormen hierbij zowel de sterkte (Take Care) als de zwakte (Leather and Wood) van het album. De stabiliteit in de zang en het evenwichtige samenspel voert Fading Frontier echter mijlenver van Monomania vandaan en kan zich meten met de tijden van Halcyon Digest. De toekomst van de band kan hiermee worden opengesteld voor een nieuwe lading aan experimentele wegen.

4,0*

Afkomstig van Platendraaier.

avatar van midnight boom
4,5
Uitgerekend Bradford Cox, de man die dankzij een kwakkelende gezondheid tijdens zijn jeugd vaak in het ziekenhuis te vinden was, werd eind 2014 aangereden door een auto. Het maakte grote indruk op de Deerhunter frontman. "When I got hit by the car, I just felt no interest in anything else" liet Cox onlangs weten aan Rolling Stone. Toch is de zesde Deerhunter-plaat, Fading Frontier, op geen enkele manier de duistere plaat die je op basis van dit citaat zou verwachten. In tegendeel: Cox hervond zijn levenslust tijdens een lang revalidatieproces en maakt met Fading Frontier zijn luchtigste werk tot dusver. In weinig lijkt de plaat op voorganger Monomania (2013). Zowel de gruizige productie als de nachtelijke sfeer hebben plaats gemaakt voor een meer toegankelijk geluid op Fading Frontier. De plaat klinkt dromerig en kraakhelder en is sneller op waarde te schatten dan de voorgangers. Technisch gezien zijn de vooruitgeschoven singles ook meteen de prijsnummers van de plaat. 'Breaker', waarin we voor het eerst een duet horen tussen Cox en gitarist Lockett Pundt (ook bekend als Lotus Plaza), kent een machtig mooi refrein. 'Snakeskin' is dan weer slim geplaatst en aanstekelijk funky. Beide behoren tot de mooiste liedjes van het kalenderjaar, maar er valt meer te genieten op Fading Frontier. In 'Living My Life', 'Take Care' en 'Leather And Wood' hebben synthesizers voor het eerst de gitaren naar de achtergrond verdrongen. De liedjes mogen dan wat makkelijker in het gehoor liggen, aan authenticiteit heeft Deerhunter niks ingeleverd. In het door Pundt geschreven en gezongen 'Ad Astra' is Deerhunter verder dan ooit verwijderd van genres als shoegaze en garagerock. Zulke tijdloze (pop)liedjes passen de band uitstekend. Met dit vierde meesterwerk op rij kunnen we langzamerhand concluderen dan Deerhunter één van de weinige zekerheden in de hedendaagse muziekwereld is.

Van: Daans Muziek Blog

avatar van dix
3,5
dix
Hij draait ...

Alle bekende Deerhunter elementen passeren de revue. Behalve eentje, oei ... de ongedresseerde gekte. De plaat lijkt op valium gemaakt en doet je steeds dieper in je stoel zakken, waar je er bij vorige releases wel eens vanaf viel. Aangenaam hoor, maar Fading Frintier staat eind december niet bovenaan mijn lijstje.

avatar van nelnontwisa
Deze is veel te snel afgelopen.

4,0
Zoals altijd heel benieuwd naar de nw Deerhunter, Monomania bij vlagen goed, Halycon magisch misschien wel het beste album van het vorige decenium of in ieder geval 1 van de beste.

avatar van dix
3,5
dix
Hmmmm ... zo'n nummer als Ad Astra, dat is dan toch wel weer een erg goede reden om Deerhunter te blijven volgen. Majestueus en heersend met sch ...

avatar van Mjuman
Moet nog even inklinken hier - Monomania overgeslagen, maar deze wel weer opgepikt.

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Deerhunter - Fading Frontier - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mijn relatie met de muziek van de Amerikaanse band Deerhunter is tot dusver geen gelukkige relatie.

Met een aantal van de vroegere platen van de band heb ik het meerdere keren geprobeerd, maar het kwartje wilde uiteindelijk nooit vallen.

Halycon Digest uit 2010 vond ik wel mooi, maar raakte uiteindelijk ook weer snel uit zicht, terwijl het twee jaar geleden verschenen en behoorlijk rauwe Monomania nooit echt in zicht kwam.

Ik begon daarom met enige tegenzin aan de nieuwe plaat van de band, maar Fading Frontier heeft me enorm verrast.

Deerhunter maakte tot dusver vooral muziek die bij mij tegen de haren in streek, maar Fading Frontier doet het tegenovergestelde. De nieuwe plaat van Deerhunter staat vol met buitengewoon melodieuze popliedjes die direct een aangenaam gevoel geven.

Elektronica heeft aan terrein gewonnen in de muziek van Deerhunter, maar wordt gelukkig subtiel ingezet. Fading Frontier is een lekker dromerige plaat, maar het is ook een plaat die de fantasie eindeloos prikkelt. Waar ik bij Halycon Digest vrij snel weer afhaakte, is Fading Frontier een plaat die groeit en blijft groeien.

Deerhunter maakt op haar nieuwe plaat tijdloze muziek vol invloeden, maar de mix van al deze invloeden levert een geluid op dat ik niet zomaar kan vergelijken met de muziek van anderen. Het is een geluid dat kriskras door de tijd zweeft en uit elke periode iets leuks meepikt.

Het is knap hoe Deerhunter opvallend zweverige klankentapijten kan combineren met rechttoe rechtaan popliedjes. Het is knap hoe de band lekker in het gehoor liggende popliedjes kan maken die stiekem toch vol verrassende wendingen blijken te zitten. Eigenlijk mankeert er maar één ding aan deze nieuwe plaat van Deerhunter; na 36 minuten ben ik nog lang niet voldaan. Erwin Zijleman

4,0
[quote]erwinz schreef:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Deerhunter - Fading Frontier - dekrentenuitdepop.blogspot.nl



Elektronica heeft aan terrein gewonnen in de muziek van Deerhunter, maar wordt gelukkig subtiel ingezet. Fading Frontier is een lekker dromerige plaat, maar het is ook een plaat die de fantasie eindeloos prikkelt. Waar ik bij Halycon Digest vrij snel weer afhaakte, is Fading Frontier een plaat die groeit en blijft groeien.

Ik zou toch nog een keer goed naar Halycon luisteren, ook genoeg electronica en erg afwisselend bv het geniale Desire Lines, Helicopter en He WOuld Have Laughed.
Maar goed dat is mijn mening natuurlijk!

Deze Fading Frontier is ook weer prachtig, gaat zeker minimaal een 4 opleveren maar eerst even het vinyl goed luisteren die ik van de week ga oppikken. Het funky Snakeskin is verrassend en mooi!

avatar van ohmusica
3,5
Het zit goed in mekaar, maar mijn bezwaar op dit werk is dat Deerhunter mij hier en daar wat teveel citeert uit het werk van anderen. Het is me te herkenbaar. Het is wel echte lekkere popmuziek.

2,5
Het begint ruim voldoende, maar met het trio Duplex Planet, Take Care en Leather and Wood stort deze plaat voor mij compleet in. Met Snakeskin en Ad Astra komen dan de twee beste tracks voorbij. Grappig dat de afsluiter zoveel weg heeft van het refrein van dit nummer Mariah Carey - Crybaby Feat. Snoop Dogg - YouTube


Al met al een behoorlijke teleurstelling en ik hoop dat ze live beter zijn.

4,5
Grappig hoe meningen kunnen verschillen . In Uncut werd een 9 voor Fading Frontier gegeven. Dan denk je ; ik ga toch maar even luisteren . En inderdaad hij valt mij niet tegen . Er staan maar drie zwakkere nummers op. Take Care en Carrion zijn voor mij de toptracks. Zal eind van het jaar zeer hoog in diverse jaarsoverzichten staan.

avatar van Cor
4,0
Cor
En elke keer maar weer kwaliteit leveren, Deerhunter kan het en doet het en dat is knap. De platen zijn niet inwisselbaar, maar hebben elke keer weer een scherpte en een spanningsboog om u tegen te zeggen. Hele fijne band.

Antagoon
Kan me wel vinden in wat Erwinz zegt....elke keer maar proberen, maar het kwartje wilde niet vallen...bij deze makkelijke plaat wel. Knap hoe hij alternatief en pop met elkaar mengt, waardoor het toegankelijk blijft en er tegelijkertijd voldoende te ontdekken valt.

avatar van Stefan1979
4,0
Snakeskin en Leather and wood vind ik helemaal niks... verder een top album

4,0
De vorige plaat is onbewust aan me voorbij gegaan, terwijl ik halycon zeer goed vind. Deze plaat vind ik meer pop, maar blijft wel prikkelen. De liedjes zijn "gewoon" mooi en weten me te raken. Fijn album.

avatar van Jannemanneke
4,0
Was op Le Guess Who voor mij 1 van de hoogtepunten. Het nieuwe album doet me een beetje denken aan Tame Impala..maken ongeveer dezelfde omschakeling naar een meer poppy sound. Het is even wennen maar na enkele luisterbeurten bevalt het meer en meer...Ad Astra klinkt voor mij het mooist .

avatar van frolunda
2,0
Degelijke pop met een scheut elektronica.De nummers klinken verantwoord en zitten over het algemeen goed in elkaar.Precies de sound die het tegenwoordig zo goed doet en op veel bijval kan rekenen.Echter niet bij mij want ik krijg van Fading frontier een wat kriegelig gevoel.Het is allemaal zo braaf en zit vaak tegen saai aan.Zo'n nummer als Leather and wood met die tenenkrommende zang is gewoon irriterend.Alleen Snakeskin vormt een kleine,positieve uitzondering.De rest kan me echter nauwelijks bekoren maar gezien de beschrijvingen hierboven is de voorganger Monomania (veel gruis en noise) meer aan mij besteed.Ga ik die maar eens proberen want dit album doet me niet veel.Matig.

Ozric Spacefolk
Veel platen van bandjes die ik de laatste tijd ontdek zijn uitgekomen op het AD4 label.
Veel van die platen vind ik erg lekker. Een label om in de gaten te houden.

Leuke indiepop/rock met aangename zang, maar wel een erg flauwe en ook wel saaie muzikale inkleding. Muziek hoeft niet altijd te vlammen, maar wel een beetje.
Ik kom voorlopig dan ook niet boven een krappe voldoende uit. Maar dat kan altijd veranderen.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:26 uur

geplaatst: vandaag om 13:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.