Chris Cornell - Higher Truth (2015)

Eerste single al uitgebracht, klinkt zeker niet raar: Nearly Forgot My Broken Heart

Klinkt helemaal OK zelfs

Prachtig nummer zelfs

Geweldig nummer, kan de rest niet afwachten !

Nog 2 nachtjes

Plaat is gelekt

Gelijk een dweiltje meebestellen dan maar ........

Pfoe, dat dweiltje is wel nodig. De eerste luisterbeurt valt me niet mee.
Cornell's stem redt maar de nummers hebben zijn allemaal nogal stroperig en zoetjes. Songbook bijvoorbeeld had dat lekkere rauwe, maar daar staan ook meer nummers op gemaakt met zijn vorige bands. Het lijkt er toch een beetje op dat Cornell anderen om zich heen kan gebruiken voor goede songs. In tegenstelling tot bijvoorbeeld zijn voormalig bandgenoot Eddie Vedder. Valt me tot nu toe tegen...

Vanmorgen euforisch toen ik de nieuwe schijf van Cornell draaide.
En inderdaad Musico Pinjo. De stem is altijd die ene extra punt. Wat een strot van deze vijftiger. En waar de stem van eerder genoemde Vedder niet meer het volume heeft van 15 jaar geleden lijkt die van Cornell almaar beter te worden.
Sommige nummers mogen dan wat zoet klinken mede door de productie, er staan wel degelijk nummers op deze plaat die het niveau halen van zijn eerste solo plaat, die zelfs beter zijn en ook dat lekkere ruige randje hebben.
Favorieten zijn momenteel Dead Wishes, Bend in the Road en Wrong Side.
Na het zwakke Carry On en het Orentergende Scream is dit een sterke comeback. 4,5 Chris

Ja, daar heb je dan wel helemaal gelijk. Maar deze plaat blijft me wat tegenvallen...

De single klinkt heel erg goed.

"murderer of the blue skies" is wel echt een goed nummertje!

En dit is ook een fijne cover. ...

Chris Cornell "Nothing Compares 2 U" Prince Cover Live @ SiriusXM // Lithium - YouTube

Erg smaakvol gedaan inderdaad. Heerlijke stem heeft Cornell toch.

Heerlijke stem indiet ! Zo eentje waar ik stiekum wel eens jaloers op ben en waar ik dan de pest over in krijg als ie in bands als Audioslave geparkeerd wordt ..........

Waanzinnige stem idd, ben benieuwd. Mooi filmpje trouwns met de cover van Prince. Ik zag hem ook eens One van u2 spelen maar dan met de tekst van Metallica's One. Hij kan dat!

Nog een recent voorbeeld dat Chris Cornell nog steeds erg goed bij stem is: Mad Season - With Seattle S...

Voor de liefhebbers van Mad Season / Temple of the Dog / Pearl Jam leuk om te horen al voegt het niets toe aan het Mad Season oeuvre. Voor liefhebbers van Cornell een paar leuke nummers en weer eens een andere versie van "Call me a dog" dat hij solo ook regelmatig brengt. Higher Truth is gewoon een lekker plaatje maar eerder genoemde versie van "Call me a dog" laat weer eens horen wat ik bij deze nieuwe plaat toch een beetje mis, het heilige vuur.

Een mooi album van Chris. Zijn stem krijgt alle ruimte maar is in tegenstelling tot zijn vorige live album niet voor in de mix gezet. Dat maakt het luisteren naar dit album een stuk aangenamer. Waar zijn eerste soloplaat vol voor de emotie ging is het bij dit album wat luchtiger gebleven. De songs zitten vrij eenvoudig in elkaar en bewegen wat meer richting het folk (pop) genre. Er staan naar mijn mening geen echte uitschieters op de plaat maar als geheel maakt het wel een heel solide indruk. En zijn stem; daar lijkt maar geen slijt op te komen, wat een bereik heeft deze man. Geen klassieker maar ik vermaak mij uitstekend met deze plaat.

Meneer Cornell heeft nog steeds een prachtige en vaak machtige stem, maar dit vierde soloalbum is wel erg ingetogen en gezapig. De grotendeels akoestische songs kabbelen maar een beetje voort, zonder ergens echt indruk te maken. Wanneer de boel iets steviger wordt, zoals bij Our Time In The Universe, is het album direct een stuk interessanter, maar helaas, dit soort momenten zijn erg spaarzaam. Met 16 tracks is het album tevens veel te lang.

Dan had je de normale versie met 12 songs moeten nemen

Cornell zijn stem is inderdaad weer fantastisch. Dat gezapige herken ik wel, maar na een paar luisterbeurten raak ik dat steeds meer kwijt.
Volgend jaar eens gaan kijken / luistern hoe hij dit live doet, hopelijk aangevuld met enkele Soundgarden klassiekers en de Prince cover.

Een dijk van een stem en ook een prima album, maar ik ben het niet met de posters hierboven eens, dat Eddy Vedder' s stem (veel) minder zou zijn geworden. Dat punt bestrijd ik.

Veel verder dan "OK" kom ik niet voorlopig. Alles prima voorelkaar maar de songs blijven niet echt hangen .....

Bericht verplaatst naar Muziek > Nieuws > R.I.P.

Deze plaat heb ik onwijs veel geluisterd eind 2015 / begin 2016. Daarna bijna een jaar niet meer. Zonet maar weer eens opgezet - geen fijne aanleiding, maar een bittere pil. Wat had ik nog graag een vervolg op dit album willen horen. Inspirerende man met een fantastische unieke stem. Ik heb t er toch ff moeilijk mee : r.i.p.

Dead Wishes
Dead wishes on a broken chain
White roses in a dead man's dream
Down and out with everything to lose
If these long dead wishes
Ever do come true

Ook deze plaat weer opgezet. Blijf zwaar onder de indruk van de bonustrack Wrong Side.

Lijkt heel wat, maar beklijft niet.

Vreemd genoeg vind ik de bonustracks stuk voor stuk beter dan het gros van de "normale" nummers... Veel minder zoet, tekstueel sterker en muzikaal interessanter. Zijn er meer die dat gevoel hebben?

Higher Truth nogmaals aan enkele luisterbeurten onderworpen en al met al (ik vond het al geen uitstekende plaat) valt het wat tegen. Het wordt nergens slecht maar enkele songs daargelaten mis ik een dosis gezonde spanning. Stond zijn eersteling nog bol van de melancholie, hier en daar wat soul en bleek het een verassend intiem inkijkje te geven in man's gedachtewereld, hierna raakte de klad erin en bleek Higher Truth zijn zwanezang te zijn. Nergens slecht maar ook niet onderscheidend genoeg van zoveel andere platen in dit genre. Op zich is een gebrek aan vernieuwing of een gemis aan innovatieve elementen geen probleem, maar met een stem als Cornell, man's verleden met Soundgarden en een uitstekend solodebuut hoop je op meer. De plaat trekt aan je voorbij zonder je aandacht op te eisen, het is ook geen album dat met de tijd zijn geheimen gaat prijsgeven, het is middle of the road muziek, fijn voor tweeverdieners die aan het koken zijn na een lange dag of met je familie bij een kampvuur. Jammer dat dit de laatste worp bleek te zijn van Cornell, voor mijn gevoel had er nog wel wat ingezeten.