Chér - Bittersweet White Light (1973)

Een van de mindere albums van deze veelzijdige (deels armeense én indiaanse ) dame, tenminste, het ligt er aan hoe je het bekijkt.

Na 2 succesvolle albums op het Kapp label (dochter van MCA) geproduceerd door de legendarische producer Snuff Garrett (de''neus" - wie kent het logo niet meer??) vond manlief Sonny Bono het weer nodig om zijn producerskant te laten zien en dit album voor vrouwlief te produceren, ditmaal op moedermaatschappij MCA.
Dat het enthousiasme van Cher er niet direct vanaf spat, is een beetje te horen. Want niet alleen liep het huwelijk spaak in 1973 (ze bleven voor het publiek bij elkaar tot 1974), ook verloor Cher alle vertrouwen in het management, de TV-shows én in Sonny als producer. Daar komt nog bij dat Sonny al 10 jaar dé man in Cher's leven was en niet alleen als echtgenoot en zangpartner (hoewel Sonny niet kon zingen) want hij was ook haar persoonlijke manager maar bovenal haar baas! Dat kwam aan het ligt toen Cher in 1973 de later bekende David Geffen ontmoette en haar papieren doornam. Cher was een 'employee' van "Cher Enterprises," eigendom van...jawel Sonny Bono.

Ongelukkige tijden voor Cher dus. Maar dat maakt het album direct ook sterk. Wie de andere albums uit Cher's Kapp/MCA periode kent weet dat dit album wordt gekenmerkt door het trieste timbre van de nummers, de trieste uithalen van Cher en dat op nummers uit de roerige tijd van de jaren '30 en '40 (de "beurskrach"?). Een uniek album in Cher's oeuvre, verdriet toch recht uit het hart.

Het album is in 1996 voor het eerst volledig op CD verschenen onder de titel "Cher Blue" met bonustracks van andere albums waaronder ook live nummers met Sonny.
Ondanks dit verscheen het album opieuw op CD in 1999 onder de titel "Bittersweet" met (andere) bonustracks. Leuk detail is de sticker op de CD dat ons verteld dat dit "Bittersweet White Light on CD for the First Time" is.

Het album heeft niet veel betekend in de charts. Slechts #140 in de States. Ook de single "Am I Blue" haalde de top 100 amper (#93). Toch wordt dit album geprezen door Cher-fans vanwege de trieste sound. Ondanks dit is het een mooie ode aan de 40s.

Het gehele album is (inderdaad) wat aan de depressieve kant en het album heeft dan ook duidelijk blues invloeden. Op zich geen slecht album alhoewel een echte hit hier duidelijk ontbreekt. Positiviteit is een factor dat op dit album absoluut niet voorkomt, alle liedjes zijn treurig en droevig. Volgens mij is dit ook echt een periode dat Cher in een dip(je) zat.

Dat betekent overigens niet dat dit album minder genietbaar is. De teksten zijn ontroerend en de blues, frustration and misery is duidelijk terug te vinden in de stem van Cher. Ik vraag me alleen af wat de platenmaatschappij in dit album zag, eigenlijk is dit album natuurlijk niet commercieel genoeg voor het grote publiek omdat dit (ook voor 1973) geen toegankelijke popmuziek met een blues randje was/is. Een echte uitschieter op dit album kan ik niet noemen, maar ‘The man I love’ en ‘More than you know’ en ook eigenlijk ‘The man that got away’ zijn wel de aardigste bijdrages op dit album. De opvolger ‘Dark lady’ is echter stukken beter en is absoluut een van haar mooiste albums ooit.