Anna von Hausswolff - The Miraculous (2015)

Come Wander With Me/Deliverance is erg indrukwekkend. Een muziekstuk van bijna elf minuten, variërend van dromerige soundscapes met galmzang tot een zee van loodzwaar gitaargeweld. Dit kan een interessant album worden.

Tot 13 november kan ik me dan nog mooi verdiepen in haar vorige albums.

Heerlijk om naar uit te kijken! Ook live ongelooflijk sterk.

Na de nieuwe Iron Maiden het volgende goede muzikale nieuws dit jaar.



NPR

Haar vorige was zeker interessant.

Hangt ervan af: Ceremony zeker; haar samenwerking met een filmmuziekcomponist/producer Matti Bye, Hydras Dream - The Little Matchstick Girl (denk H.C. Andersen) vinden sommigen minder geslaagd.

Anna heeft duidelijk wat met kerkorgels - misschien moet ze Bert v.d. Brink eens bellen

Ceremony is een verrassend goed album. Optreden gezien in Nijmegen wat er zijn mocht. Mysterieuze dame deze Anna. Ben benieuwd naar dit nieuwe album

Lekker zwaar op de hand, dit.

Ik kende deze dame eigenlijk alleen nog van naam, maar nu ik deze plaat zo hoor moet ik ook dat oudere werk maar eens gaan verkennen.

Zeker doen en neem dan ook Hydra's Dream - zie hierboven - mee in je luisterervaring. Gaan begin december Anna live zien - kaartje zat in mijn schoen; dankje Sinterklaasje - nu al voorpret.

Anna staat 11 december in Den Haag en een dag later in Groningen lees ik net.

Ceremony maakte enorme indruk op me. Anna's optreden als voorprogramma van Efterklang in Rotown ook en het was niet meer dan terecht dat Rotown snel daarna besloot haar terug te laten komen voor een eigen optreden.

Indrukwekkend is het sleutelwoord voor deze kleine, blonde, Zweedse vrouw. Wat een geluid weet ze te persen uit dat kleine lijfje en wat een imposante sound weet ze neer te zetten.

Op plaat is dat altijd wat moeilijker dan in een club maar toch wist ze er op Ceremony in te slagen en doet ze dat nu weer.
'Gothic Rock' is een stickertje dat ik veel zie verschijnen. Ik hoor het niet echt moet ik eerlijk zeggen.
Ja, het klinkt donker, maar daar heb je het dan wel mee gezegd. Het is traag, log, pompeus, maar op dusdanige wijze dat het nergens stoort, waardoor ze er in slaagt de luisteraar helemaal op te zuigen in enorme draaikolken van geluid. Groots en meeslepend.
Misschien dat ik het album The Wall van Pink Floyd kan noemen; dat hoor ik soms een heel klein beetje terug in het nummer Come Wander with Me / Deliverance.

The Miraculous gaat gewoon verder waar Ceremony eindigde en doet dat op dezelfde majestueuze wijze. Daarmee is Anna von Hausswolff één van de meest bijzondere vrouwelijke artiesten van dit moment. Waar Joanna Newsom snerpt en een zekere lichtheid in haar muziek brengt met haar harp, daar roert Joanna in veel donkere muzikale potjes en snijdt messcherp met haar stem door die donkere sound heen.
Creepy als in een Tim Burton film maar toch met de nodige portie nuchterheid.

Laat je meevoeren in deze draaikolken die Anna je voorzet. Het is wederom een schitterend avontuur.

Klinkt goed, dus ik ga dit album zeker een keertje beluisteren!

Ik moet nog gaan luisteren en kan over dit album nog niets zeggen. Eerlijk gezegd vind ik dat 'gothic rock' een overdreven typering, net als deze "Sweden’s bad vibe queen”. Het is nogal kort door de bocht en imo overdreven.

Siouxsie and the Banshees werden regelmatig als 'gothic;' getypeerd en daar vertoont Anna nauwelijks verwantschap mee; vind het in deze context een typische Amerikaanse typering. Chelsea Wolfe noemen anderen weer als een soort zielsverwante, maar ook dat is imo niet adequaat. Chelsea heeft wel een duidelijke vocale link met Siouxsie, maar is itt Anna meer uit op vocaal effectbejag; Chelsea's laatste vind ik trouwens een vrij drakerige plaat zonder een echte richting; vind haar daardoor iets van een 'poser' krijgen. In dit zelfde idioom bewegen zich ook nog Esben and The Witch en Snow Ghosts, waarbij ik de laatste meer vind aanhaken bij Anna en Esben meer bij Chelsea; die twee laatste vind ik duidelijk meer gothic.

De muziek en zang van Anna is voor mij meer sereen.

Eerste luisterbeurt: Muziek vanuit een diepe grot, met maar weinig licht. Ik hoop dat er bij een volgende keer luisteren wat meer licht te zien is. Nu is het me te donker.

Net voor de eerste keer beluisterd en ik ben echt zwaar onder de indruk. Groots, log, duister en betoverend. Ik lees hierboven The Wall van Pink Floyd als referentie, ik hoor bij Come Wander with Me / Deliverance zowat een dronende doommetaltrack die bij het Roadburn-publiek erg goed in de smaak zou vallen. Zoals de plaat al magistraal ingezet wordt met Discovery waarbij Anna zelf pas vrij laat inzet met haar vocalen. Sowieso worden de vocalen iedere keer ontzettend mooi ingezet en zijn ze op precies de goede momenten aanwezig om je echt naar de hogere sferen te schieten. Wauw. Heb ik al gezegd dat ik zwaar onder de indruk ben?

Ik moest een beetje aan een Chelsea Wolfe-light denken..

De Zweedse zangeres en multi-instrumentalist Anna von Hausswolff wist zich op haar tweede album Ceremony uit 2012 van de rust van haar pianospel door te ontwikkelen naar de donkere klanken van orgels en drones. Op haar derde album pakt ze nog grootser uit, want ze reisde af naar het Zweedse plaatsje Piteå om daar het machtige 9.000 pijpen tellende kerkorgel te bespelen. Niet zo maar een orgel, want ingebouwd zitten ook nog eens een klokkenspel, vibrafoon, percussie en een aantal pijpen die deels met water gevuld zijn. The Miraculous vormt een meeslepend verhaal, een verhaal dat is vormgegeven door een plek in Zweden waar de huidige schoonheid van de natuur en bloedvergieten uit het verleden een miraculeuze samensmelting vormen. De familieverhalen over deze plek vormen zich samen met de intensiteit van oorlogen in de zoektocht naar de grenzen tussen fantasie en werkelijkheid.

Discovery opent als een oorlogsschip die opdoemt aan de mistige kustlijn. De orgelklanken voeren zich met het drumspel van Ulrik Ording naar een ontdekkingstocht binnen de eigen fantasiewereld. Waar de pure schoonheid wordt ontwikkeld door het breed opgezette muzikale spektakel, weet de angst zich op te bouwen door het voort marcherende ritme. De hevige drone geluiden van de gitaren en orgelpijpen voeren het schip naar rustig vaarwater. Wanneer de reis een vervolg krijgt in de prachtige natuur is het de hoge zang van Anna die de droom uiteen doet spatten. Op The Hope Only of Empty Men is het kerkorgel alom aanwezig en weet Anna een wat rauwer geluid voort te brengen. Haar imposante bereik van vier octaven doet haar zangstem wisselen tussen alt en sopraan. De vioolklanken van Daniel Ögren slepen het schouwspel door de donkere kanten van de neergeslagen duisternis heen. De deels onderwater staande orgelpijpen zorgen hierbij voor het schurende geluid van een huiverend verleden. Pomperipossa kent een wat progressievere inslag door de melodielijnen die neergezet worden door gitaren, vibrafoon en orgelklanken. De angstaanjagende setting weet met Anna´s zang de overbrugging te maken naar het werk van Kate Bush.

Het centrale kunstwerk komt in de vorm van het ruim tien minuten durende Come Wander with Me / Deliverance. Niet alleen wordt het vocale bereik van Anna tot het uiterste gedreven, het klankenpalet haalt de diepzinnigheid uit gitaar drones en de akkoordenwisselingen van het orgel. Het trage ritme brengt de oogverblindende schoonheid van het Zweedse landschap teweeg, waarbinnen de frustraties en angsten de overhand krijgen. Op muzikaal gebied weet Anna en haar band het beste van Swans te combineren met de eigenzinnigheid van PJ Harvey en Kate Bush. Het zwaar beladen geheel weet zich uiterst secuur te ontwikkelen binnen het ritme van de percussie, de overwoekerende orgelklanken en de meeslepende drones. De droomwereld zet het verlangen naar een ideale leefomgeving neer, om het gelijk daarna in de realiteit van oorlogen en conflicten volledig onderuit te halen. Na het langdurige nummer zet Anna een andere toon in met En Ensam Vandrare, waarmee de link met Philip Glass´ Koyaanisqatsi eenvoudig gemaakt kan worden. De orgelklanken vormen in combinatie met het gitaarspel en percussie een melodielijn die het wilde-westen onder de aandacht brengt. Met An Oath weet ze de vloek uit het verleden uit te bannen in haar aangrijpende zang. De oorlogstroepen marcheren door de bosrijke omgeving, om jaren later het indrukwekkende natuurlandschap waar vele bloedvergieten hebben plaatsgevonden te aanschouwen.

Waar je op het ene moment denkt dat de angsten en het geweld zijn verdwenen uit de muziek, dan wordt je op een ander moment weer verrast door een woeste muzikale golf. Evocation opent in het oorlogsgeweld met de overvliegende helikopters. De nachtmerrie duurt voort als de gitaren en synths hun kracht samenbundelen tot aan de oorverdovende sirenes. De titeltrack The Miraculous opent op de voortgaande klanken van de drone, om geleidelijk aan muzikale lagen en akkoorden te verbinden aan het muzikale geheel. Langzaam aan ontwaak je uit een boze droom met de klanken van de orgeldrone en de hoge zang van Anna. Waar de dreunen uit een ver verleden wegebben komt de schoonheid van het omsluitende thema weer naar voren. De plek waar het zich allemaal afspeelt, omringt door de Zweedse naaldbossen. Nergens voelt het echter comfortabel, omdat de zware orgelklanken de muziek steevast de diepte in drukken. Afsluiter Stranger breekt echter met deze intensiteit door akoestische gitaarklanken en het klokkenspel. De folkmuziek weet zich van de nasleep van het zware geheel te ontdoen en zet Anna in haar meest toegankelijk zang neer. Een emotionele afsluiter van een verder loodzwaar muziekstuk.

Anna von Hausswolff begeeft zich op The Miraculous op een plek waar de gronden nog natrillen van een aangrijpend verleden. Ze weet haar fantasiewereld en de werkelijkheid te integreren in een geheel waar rock, prog, folk en en klassieke muziek elkaar in evenwicht houden. De orgelklanken voeren de boventoon en weten zich in combinatie met de gitaren en percussie te doen balanceren tussen de zware klanken en de intimiteit. Het opvallendste is Anna’s vocale bereik, die ze op het album ten volle benut om zich een weg te banen door haar melancholie en luchtigheid. Hoe zwaar het geheel ook mag klinken, de nasleep is wat de ogen doet openen voor de miraculeuze plek.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Discovery, Come Wander with Me / Deliverance en An Oath.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna von Hausswolff - The Miraculous - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Anna von Hausswolff is een Zweedse singer-songwriter, die inmiddels een paar platen op haar naam heeft staan. Het zijn platen die ik stuk voor stuk heb beluisterd, maar tot dusver konden ze me niet voldoende overtuigen.

The Miraculous, de nieuwe plaat van Anna von Hausswolff kan dat wel, al maakt de Zweedse singer-songwriter het me nog steeds niet makkelijk.

The Miraculous opent met een zwaar aangezette track die zes minuten instrumentaal blijft en citeert uit de progrock, maar dan uiteindelijk toch nog de bijzondere vocalen van Anna von Hausswolff laat horen.

Die vocalen bepalen uiteindelijk voor een belangrijk deel het geluid op The Miraculous, al is ook het gigantische kerkorgel (9.000 orgelpijpen) dat Anna von Hausswolff volop inzet op haar nieuwe plaat sfeerbepalend.

Dit orgel wordt op bijzondere wijze gecombineerd met een loodzwaar elektronisch geluidstapijt en venijnige maar soms ook zeer melodieuze gitaaruithalen, waarna de donkere en soms erg zwaar aangezette vocalen van Anna von Hausswolff het afmaken.

The Miraculous is meer dan eens bombastisch en theatraal en hiernaast zo donker dat het vaak muziek is om bang van te worden, maar als je er voor in de stemming bent is het ook muziek van een enorme schoonheid.

Anna von Hausswolff voorziet al haar songs van bijzondere spanningsbogen. De ene keer wordt je compleet weggeblazen door de zwaar aangezette klanken, het volgende moment houdt Anna von Hausswolff haar muziek opvallend klein, maar weet je dat een uitbarsting nooit ver weg kan zijn.

The Miraculous raakt aan de muziek van The Swans, maar als Anna von Hausswolff kiest voor net wat toegankelijkere songstructuren hoor je ook wat van Kate Bush, terwijl de combinatie van orgel en zwaar aangezette zang juist weer doet denken aan Nico.

Mede door de lange instrumentale stukken heeft Anna von Hausswolff uiteindelijk vooral haar eigen geluid. Het is een geluid dat geen moment in een hokje te duwen is en dat, wanneer je je er voor open durft te stellen, steeds meer intrigeert en betovert. Unieke plaat. Erwin Zijleman

Eerder deze maand Ceremony beluisterd en, wel ja, dan beluister ik deze nieuwe ook gelijk maar! Een verdomd fijne plaat. Wel behoorlijk in het verlengde van het voorgaande album, maar nog steeds even bijzonder en verfrissend . Come Wander with Me / Deliverance is een geweldige, intimiderende compositie. Aangezien Anna von Hausswolff een bijzonder eigen geluid heeft, is deze muziek moeilijk te beschrijven. Met een zinsnede als: "gotische, Scandinavische orgelpop, ergens tussen Kate Bush, Doommetal en generatiegenoot Chelsea Wolfe in", hoop ik toch in de buurt te komen. . Alweer een ruime 4* Zou maar zo in mijn eindejaarslijstje kunnen komen.

Het zijn platen die ik stuk voor stuk heb beluisterd, maar tot dusver konden ze me niet voldoende overtuigen.
Begrijp ik je goed Erwin, je geeft wel 4,5 ster!!

Met de vorige platen had ik moeite, met deze totaal niet. Integendeel zelfs.

Echt? Ik vond de vorige nog net even wat mooier

Kan me hier wel in vinden. De vorige vond ik dieper en serener.Vrees dat dit album meer rocksjorzen zal aantrekken en dan is 't maar net de vraag wat de impact daarvan live is: enthousiasme en volume hebben vaak uitwerking op kwaliteit.

D'r wordt trouwens aardig wat afgezwateld hier - d;'r zijn er die met wieken (helicopter) lopen, maar niemand die de Pomperipossa-verwijzing onthult.

Ik viind beide platen ongeveer van een gelijk niveau. Deze is wat rockeriger, de vorige is wat pastoraler. Als ik dan toch een voorkeur moet uitspreken dan kies ik echt nipt voor Ceremony.

En toch is ze nog nooit naar België geweest - ook nu staat dat niet op de tourlijst. Iemand enig idee hoe dat komt?

Begin dit jaar Anna ontdekt met het album Ceremony en dat was een schot in de roos. Dit nieuwe album heeft tot nu toe nog niet zo'n impact gehad op me maar dat is misschien ook wel logisch, Inmiddels een beetje bekend geworden met Anna haar muziek en dan is de grootste verrassing/nieuwigheid er wel af... voorlopig een voorzichtige 3,5 met uitzicht op meer

Fantastische band! 2 jaar geleden gezien met Efterklang en was zwaar onder de indruk van Anna! Stranger vind ik het mooiste nummer op deze plaat. 1 van de betere dingen van de afgelopen jaren!

Ik vind niet zo mooi als andere users. Allereerst vind ik het veel te zwaarmoedig, duister en soms gewoon pure herrie.
Doet me denken aan progrock ala King Crimson. De loodzware drums en overstuurde gitaren maken dat dit klinkt als doommetal. Dan probeert Anna er nog overheen te schreeuwen. Het klinkt erg eerlijk en emotioneel. Pure oerkracht en boosheid, maar mooi vind ik het nergens.

Waar dit onder moet vallen, weet ik niet. Maar de mengeling van postrock, psych, doom stoort mij. Daarbij komen de continue dissonanten en vreemde toonladders op de leadgitaar die helemaal ervoor zorgen dat ik bij de verkeerde artiest ben beland. Met nummer 4 als hoogte//dieptepunt (het is maar hoe je het bekijkt).

Het orgel is mooi en de rustige stukken zijn dan ook mooi uitgevoerd en bijvoorbeeld nummer 5 met zijn Pink Floydian sfeertje doet het erg goed bij me.

Ik vermoed dat liefhebbersvan Tool en Opeth dit erg leuk gaan vinden. Ze schijnt zelf erg te houden van Burzum, en nu ben ik ab-so-luut geen fan van blackmetal en haar substromingen. Ik heb wel eens wat van Burzum aangehoord en ik hoor wat van die donkere, enge sferen terug in de muziek van Von Hauswolff.

Grappig Ozric Spacefolk; elke band die jij in negatieve zin noemt, zijn bands waar ik helemaal mee wegloop(KIng Crimson, Tool,Opeth), Ik hoor echter zelf niet echt de connectie met Anna Von Hausswolf. Een doommetalband als Burzum komt eerder in de buurt, maar het zou me ook niet verbazen als deze dame goed naar Kate Bush heeft geluisterd .

Begrijp me niet verkeerd; ik kan late Opeth en enkele KC platen zeker waarderen. Maar met name KC kan echt te ver doorschieten. En dan haak ik af.
Anekdoten, welke zwaar door KC zijn geinspireerd vind ik dan weer te gek!

Hoe dan ook, vind ik deze plaat net alle elementen bevatten waar ik hard voor weg deins.

Het zal me toch wel reuze benieuwen hoe dit "live" klinkt. Op 12 mei treedt deze dame op in Doornroosje in Nijmegen en dat gigantische kerkorgel met 9000 orgelpijpen kan ze toch echt niet meenemen. Hoe moet dat nou als dat "muziekinstrumentje" zo sfeerbepalend is op dit album?