Anna von Hausswolff - The Miraculous (2015)

Ceremony maakte enorme indruk op me. Anna's optreden als voorprogramma van Efterklang in Rotown ook en het was niet meer dan terecht dat Rotown snel daarna besloot haar terug te laten komen voor een eigen optreden.

Indrukwekkend is het sleutelwoord voor deze kleine, blonde, Zweedse vrouw. Wat een geluid weet ze te persen uit dat kleine lijfje en wat een imposante sound weet ze neer te zetten.

Op plaat is dat altijd wat moeilijker dan in een club maar toch wist ze er op Ceremony in te slagen en doet ze dat nu weer.
'Gothic Rock' is een stickertje dat ik veel zie verschijnen. Ik hoor het niet echt moet ik eerlijk zeggen.
Ja, het klinkt donker, maar daar heb je het dan wel mee gezegd. Het is traag, log, pompeus, maar op dusdanige wijze dat het nergens stoort, waardoor ze er in slaagt de luisteraar helemaal op te zuigen in enorme draaikolken van geluid. Groots en meeslepend.
Misschien dat ik het album The Wall van Pink Floyd kan noemen; dat hoor ik soms een heel klein beetje terug in het nummer Come Wander with Me / Deliverance.

The Miraculous gaat gewoon verder waar Ceremony eindigde en doet dat op dezelfde majestueuze wijze. Daarmee is Anna von Hausswolff één van de meest bijzondere vrouwelijke artiesten van dit moment. Waar Joanna Newsom snerpt en een zekere lichtheid in haar muziek brengt met haar harp, daar roert Joanna in veel donkere muzikale potjes en snijdt messcherp met haar stem door die donkere sound heen.
Creepy als in een Tim Burton film maar toch met de nodige portie nuchterheid.

Laat je meevoeren in deze draaikolken die Anna je voorzet. Het is wederom een schitterend avontuur.

De Zweedse zangeres en multi-instrumentalist Anna von Hausswolff wist zich op haar tweede album Ceremony uit 2012 van de rust van haar pianospel door te ontwikkelen naar de donkere klanken van orgels en drones. Op haar derde album pakt ze nog grootser uit, want ze reisde af naar het Zweedse plaatsje Piteå om daar het machtige 9.000 pijpen tellende kerkorgel te bespelen. Niet zo maar een orgel, want ingebouwd zitten ook nog eens een klokkenspel, vibrafoon, percussie en een aantal pijpen die deels met water gevuld zijn. The Miraculous vormt een meeslepend verhaal, een verhaal dat is vormgegeven door een plek in Zweden waar de huidige schoonheid van de natuur en bloedvergieten uit het verleden een miraculeuze samensmelting vormen. De familieverhalen over deze plek vormen zich samen met de intensiteit van oorlogen in de zoektocht naar de grenzen tussen fantasie en werkelijkheid.

Discovery opent als een oorlogsschip die opdoemt aan de mistige kustlijn. De orgelklanken voeren zich met het drumspel van Ulrik Ording naar een ontdekkingstocht binnen de eigen fantasiewereld. Waar de pure schoonheid wordt ontwikkeld door het breed opgezette muzikale spektakel, weet de angst zich op te bouwen door het voort marcherende ritme. De hevige drone geluiden van de gitaren en orgelpijpen voeren het schip naar rustig vaarwater. Wanneer de reis een vervolg krijgt in de prachtige natuur is het de hoge zang van Anna die de droom uiteen doet spatten. Op The Hope Only of Empty Men is het kerkorgel alom aanwezig en weet Anna een wat rauwer geluid voort te brengen. Haar imposante bereik van vier octaven doet haar zangstem wisselen tussen alt en sopraan. De vioolklanken van Daniel Ögren slepen het schouwspel door de donkere kanten van de neergeslagen duisternis heen. De deels onderwater staande orgelpijpen zorgen hierbij voor het schurende geluid van een huiverend verleden. Pomperipossa kent een wat progressievere inslag door de melodielijnen die neergezet worden door gitaren, vibrafoon en orgelklanken. De angstaanjagende setting weet met Anna´s zang de overbrugging te maken naar het werk van Kate Bush.

Het centrale kunstwerk komt in de vorm van het ruim tien minuten durende Come Wander with Me / Deliverance. Niet alleen wordt het vocale bereik van Anna tot het uiterste gedreven, het klankenpalet haalt de diepzinnigheid uit gitaar drones en de akkoordenwisselingen van het orgel. Het trage ritme brengt de oogverblindende schoonheid van het Zweedse landschap teweeg, waarbinnen de frustraties en angsten de overhand krijgen. Op muzikaal gebied weet Anna en haar band het beste van Swans te combineren met de eigenzinnigheid van PJ Harvey en Kate Bush. Het zwaar beladen geheel weet zich uiterst secuur te ontwikkelen binnen het ritme van de percussie, de overwoekerende orgelklanken en de meeslepende drones. De droomwereld zet het verlangen naar een ideale leefomgeving neer, om het gelijk daarna in de realiteit van oorlogen en conflicten volledig onderuit te halen. Na het langdurige nummer zet Anna een andere toon in met En Ensam Vandrare, waarmee de link met Philip Glass´ Koyaanisqatsi eenvoudig gemaakt kan worden. De orgelklanken vormen in combinatie met het gitaarspel en percussie een melodielijn die het wilde-westen onder de aandacht brengt. Met An Oath weet ze de vloek uit het verleden uit te bannen in haar aangrijpende zang. De oorlogstroepen marcheren door de bosrijke omgeving, om jaren later het indrukwekkende natuurlandschap waar vele bloedvergieten hebben plaatsgevonden te aanschouwen.

Waar je op het ene moment denkt dat de angsten en het geweld zijn verdwenen uit de muziek, dan wordt je op een ander moment weer verrast door een woeste muzikale golf. Evocation opent in het oorlogsgeweld met de overvliegende helikopters. De nachtmerrie duurt voort als de gitaren en synths hun kracht samenbundelen tot aan de oorverdovende sirenes. De titeltrack The Miraculous opent op de voortgaande klanken van de drone, om geleidelijk aan muzikale lagen en akkoorden te verbinden aan het muzikale geheel. Langzaam aan ontwaak je uit een boze droom met de klanken van de orgeldrone en de hoge zang van Anna. Waar de dreunen uit een ver verleden wegebben komt de schoonheid van het omsluitende thema weer naar voren. De plek waar het zich allemaal afspeelt, omringt door de Zweedse naaldbossen. Nergens voelt het echter comfortabel, omdat de zware orgelklanken de muziek steevast de diepte in drukken. Afsluiter Stranger breekt echter met deze intensiteit door akoestische gitaarklanken en het klokkenspel. De folkmuziek weet zich van de nasleep van het zware geheel te ontdoen en zet Anna in haar meest toegankelijk zang neer. Een emotionele afsluiter van een verder loodzwaar muziekstuk.

Anna von Hausswolff begeeft zich op The Miraculous op een plek waar de gronden nog natrillen van een aangrijpend verleden. Ze weet haar fantasiewereld en de werkelijkheid te integreren in een geheel waar rock, prog, folk en en klassieke muziek elkaar in evenwicht houden. De orgelklanken voeren de boventoon en weten zich in combinatie met de gitaren en percussie te doen balanceren tussen de zware klanken en de intimiteit. Het opvallendste is Anna’s vocale bereik, die ze op het album ten volle benut om zich een weg te banen door haar melancholie en luchtigheid. Hoe zwaar het geheel ook mag klinken, de nasleep is wat de ogen doet openen voor de miraculeuze plek.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Discovery, Come Wander with Me / Deliverance en An Oath.

Met de vorige platen had ik moeite, met deze totaal niet. Integendeel zelfs.

zouden intimi rond zangers als iggy pop en een Bob Dylan of een zanger van counting crows niets eens moeten zeggen tegen hen: " stop dit kan echt niet meer".....????