Baroness - Purple (2015)

Ik vind Yellow & Green ook prima hoor. Daar hoorde ik nog avontuur. Purple klinkt gewoon ongeïnspireerd.

Purple is inderdaad een middenweg voor Baroness: tussen de Blue Record en Yellow & Green in. Met sludge heeft dit werkelijk waar helemaal niets meer te maken, gewoon rock met veel invloeden van bijvoorbeeld Thin Lizzy en Foo Fighters. Ik heb toevallig Red en Blue laatst ook gekocht en die had ik al een tijdje niet gehoord. Daar hoor je een Baroness die vooral instrumentaal meer buiten de lijntjes kleuren, op Purple hoor je een band die met het liedje bezig is, ook zijn de vocalen zwaar vooruit gegaan. Op deze nieuwe staan acht gruwelijk catchy songs die je binnen no time meebrult en waar je melodielijnen van neuriet als je op de fiets zit.

Een kanttekening: ik had deze plaat graag met de productie van Red en Blue gehoord, met meer dynamiek. Vooral de drums van Purple klinken modderig als je hem wat harder zet. Ik zet hem nu op 4 sterren, de lange termijn zal uitwijzen of de beoordeling hoger wordt.

Tot hiertoe vind ik de nummers maar dertien in een dozijn, Don Cappuccino. Het is te hopen dat daar binnen nog een paar luisterbeurten nog verandering in komt.

De gitaarpartijen zijn een stuk normaler geworden, maar de nieuwe ritmesectie (Nick Jost en Sebastian Thomson) zijn echt de sterspelers op deze plaat. Ik ben me daar steeds meer op gaan focussen tijdens het beluisteren van deze plaat en er gebeurt echt veel op dat gebied. Het zit toch allemaal weer ingewikkelder in elkaar dan op het eerste gehoor.

[/quote] Goed, ik interpreteer... Maar volgens mij kan Baroness in jullie oren alleen goed doen door het trucje van de eerste twee albums te herhalen. Dan moet je lekker die albums blijven luisteren. Niets mis mee overigens.. ook fantastische platen. [/quote]

Het verschil is mij gewoon te groot, deze Purple mist alles waar Baroness voor stond.
Ik heb het gevoel dat de basis van de band verdwenen is.
Ik zeg totaal niet dat ik een nieuw album wil, die erg op zijn voorgangers lijkt.
Juist niet! een band moet vernieuwen, iets totaal anders maken. Maar nu mis ik de basis
Er zijn te veel belangrijke dingen die gewoon verdwenen zijn.

Sluit me volledig aan. Blue Record blijft mijn favoriet. De intermezzo's, de songs, de sound. Yellow en green vond ik een stuk minder ook qua sound. Nu Purple ligt voor mij ook tussen de twee albums. Maar ik mis de sfeer die ze op Blue record hebben neergezet. Purple is zeker niet slecht en de drums klinken toch al beter dan op Yellow. Daar klonk alles flets en niet zo bombastisch.

Mijn favoriete album van 2015.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Baroness - Purple - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik luister niet al te vaak meer naar platen die vroeger allemaal in het hokje hardrock werden geduwd, maar tegenwoordig van 1001 verschillende labeltjes zijn voorzien.

Als ik behoefte heb aan stevige rockmuziek grijp ik meestal naar de klassiekers uit het verleden, maar zo af en toe glipt er ook wat nieuws doorheen.

Purple van Baroness is voorzien van het mij onbekende label ‘sludge metal’, maar de band uit Savannah, Georgia, maakt wat mij betreft gewoon hardrock.

Het is hardrock die zich voor een deel laat beïnvloeden door de grote hardrock bands uit het verleden en die hiernaast aanhaakt bij de metal van een band als Metallica.

Baroness timmert al flink wat jaren aan de weg, maar was de afgelopen jaren nauwelijks actief door een ernstig busongeluk dat de band in 2012 trof en dat uiteindelijk het einde betekende van de muzikale carrière van de ritmesectie. Met Purple is Baroness echter weer terug en levert het een uitstekende rockplaat af.

Purple werd geproduceerd door de vooral van The Flaming Lips bekende Dave Fridmann. Dat lijkt een weinig voor de hand liggende keuze, maar het pakt prima uit. Baroness kiest op Purple vooral voor een lekker stevig geluid met een beukende ritmesectie en meedogenloze gitaarriffs, maar de band kan ook uit de voeten met de melodieuzere rockmuziek die de jaren 70 domineerde en neemt bovendien een aantal keren flink gas terug en overtuigt dan met bezwerende muziek vol invloeden uit de psychedelica en de progrock.

Wanneer de band zich laat inspireren door hardrock uit de jaren 70 hoor ik afwisselend wat van Queen en Thin Lizzy, maar over het algemeen zit de muziek van Baroness dichter tegen de wat zwaarder aangezette muziek van Metallica of tegen de rechttoe rechtaan rock van een band als The Foo Fighters aan.

Ik reken mezelf zeker niet tot de kenners van het genre, maar weet wel wanneer ik een hardrock plaat vaker wil horen. Purple van Baroness valt zeker in deze categorie. Erwin Zijleman

Metallica? Dan neem ik aan dat daarmee de 'Black Album'-versie van Metallica wordt bedoeld?

Dit is dus echt een killer van een plaat! Staat op repeat hier.
Nummer 5 en 9 vind ik goed maar niet bijzonder, nr 10 is overbodig wat mij betreft maar de rest is gewoon steengoed. Hard, melodieus, en rete catchy. Weinig instrumentale nummers en dat bevalt me prima. De nieuwe ritmesectie is geweldig!

De twee eerste nummers vind ik intussen ook al erg lekker, dus it's growing on me.

Nee, helaas. Stem irriteert me.

Heeft veel weg van Mastodon. Qua gitaarsound toch zeker!

Degelijk rock album dat vooral zijn meerwaarde heeft door het niveau van de muzikanten.Qua songs en sound vind ik dit echter niet meer dan een goede sub-topper.Kerosene,Shock me en the Iron bell maken nog de meeste indruk.

De 'rode' en 'blauwe' hebben nog meer weg van Mastodon. Zeker de moeite waard.

Oke bedankt voor de tip!

Definieve scheiding tussen mij en Baroness, voor wat bereft studiowerk. Ik verdraag het rocky/poppy geluid van de vocalen niet. Muzikaal ook een stap achteruit, wordt een middenmotor in de rockscene.

Baroness wordt niet koninklijk helaas, de potentie zit er volgens mij, maar t blijven baronnetjes voor mij.

Wat is dit toch een geniale plaat. Kan er naar blijven luisteren. Love it.