Graham Nash - Innocent Eyes (1986)

Een heel slecht album van een geweldige artiest. Ik heb 'm op CD (was zeer moeilijk te vinden overigens) via Ebay en in de CSNY collectie staat ie heel mooi, maar de muziek is zo fout dat zelfs Crosby Stills & Nash's "Live It Up" (1990) nog niet zo slecht is als deze. Een nummer springt eruit, 'Glass And Steel'. Heel goed. Ook de titelsong (met Kenny Loggins helaas) is te pruimen. De zang van Nash is als altijd dik in orde. De instrumentatie is typisch jaren '80, en dat is zo jammer (Stephen Stills' "Right By You" leed daar ook al onder), anders was de muziek misschien beter te beluisteren. Voor de fans dus, om hun CSN(Y) collectie te completeren. 2/5

Slecht vind ik hem niet, maar het is totaal mijn ding niet al zitten er soms wel erg pakkende deuntjes in. Liefhebbers van die typische jaren 80 sound (als die er al zijn )kan ik deze wel echt aanraden.

Eigenlijk is dit toch wel een erg leuk album. 'See You In Prague' en Don't Listen to the Rumors zijn bijvoorbeeld wel leuk, 'Innocent Eyes', 'Over The Wall' en 'Glass and Steel' zijn gewoon erg goede nummers. En iets als 'Chippin' Away', wat bijna ''Bob Marley-achtig'' is, is op zich ook best grappig om eens te horen.

Nash is hier toch wel redelijk origineel bezig. Leuk album voor de afwisseling, eens in de zoveel tijd eens opzetten en dan is het gewoon leuk.

Ik heb deze ook al heel vaak geprobeerd, maar het gaat er bij mij totaal niet in (net zoals bijv. "Landing On Water" van Neil Young).

Gisteren nog maar eens opgezet, en ik hoor eindelijk eens wat kwaliteit in sommige nummers. 'Sad Eyes', 'Chippin' Away', 'Glass And Steel', 'Innocent Eyes' en 'See You In Prague' zijn best aardige nummers, maar die typische '80's sound blijft zo jammer. En 'I Got A Rock' is ongetwijfeld Nash's slechtste nummer ooit. Nooit verwacht, maar ik vind dat deze plaat desondanks nu wel 3.0 sterren verdient.

Maar Stijn, vind je deze echt beter dan "Earth & Sky"???

Innocent Eyes heeft mij ook nooit kunnen boeien. En zelf was Graham ook niet laaiend enthousiast over dit project. Op de tracklist die Down By Law pas doorgaf staan ook bitter weinig nummers (of géén, ik heb even vlug gekeken) die op Innocent Eyes staan. Dus is ik sluit me bij de laatst vraag aan!!!

Ja, Earth & Sky vind ik een vrij saai en slap album. Deze klinkt wat spannender, en daar komt bij dat Over the Wall één van mijn Nash favorieten is. Maar normaal heb ik ook een bloedhekel aan die 80ies sounds... Dit is zo'n beetje de enige die ik kan waarderen.

"Earth & Sky" is geen meesterwerk zoals "Songs For Beginners", maar ik vind het wat kwaliteit betreft toch een enorm verschil met "Innocent Eyes". Er staan hooguit twee of drie mindere tracks op E&S. En een prachtig nummer als 'Magical Child' of 'Barrel Of Pain' is er op IE niet te vinden.

Deze had ik vlak nadat ie uitkwam op LP gekocht. Ik vond dit album echter zo slecht dat ik deze kort daarna van de hand heb gedaan. Ik heb niet alles van CSNY (solo en in diverse samenstellingen) gehoord. Ik schat dat ik zo'n 90-95% van hun repertoire ken, maar dit vind ik tot nu toe de allerslechtste release op de voet gevoet door LIve it Up van CSN (c.d. ook van de hand gedaan) en Landing on Water van Neil Young (gelukkig nooit gekocht maar op cassettebandje gehad).

Kan het zijn dat er alternatieve mixes staan op de Remaster CD die onlangs uitgegeven is? Tijdens het luisteren naar Nash's "Reflections" box set viel me op dat er op 'Sad Eyes' ineens geen foute keyboards te horen waren. Klonk veel beter. Als ik het goed gelezen heb staat die versie ook op de remaster van "Innocent Eyes".

Tja, de jaren 80, alle grote artiesten uit de jaren 60/70 hebben wel een paar misperen gehad in dat decennium, zoals Dylan's Empire Burlesque, Stephen Stills' Right By You, Neil Young's Landing on Water, Starships Knee Deep in the Hooplah, Eric Clapton in het algemeen en dus ook Graham Nash. Onder de opsmuk zitten echter nog best wel wat leuke nummers verstopt, zoals See You In Prague en Chippin' Away en Goed Fout is tenslotte ook goed toch? Zie het als een enorm slechte film, zoals Anaconda, die als horrorfilm belachelijk slecht is, maar als comedy enorm op de lachspieren werkt, ook al is ie niet zo bedoeld. Zo is dat met dit album ook. Leuk op foute feestjes met thema jaren 80, maar meer ook niet.

Wel een briljante hoes trouwens!

Zo, dat is een lekker gemiddelde (2,17). Hij zat vandaag bij de post, dus ik ben benieuwd.
Begrijp niet waarom dit album overal en nergens voor een prikkie is te krijgen en het Crosby & Nash album Whistling down the wire alleen tegen woekerprijzen.

Maar goed, de collectie wordt langzaam maar zeker uitgebouwd...

Luister maar eens naar dit album.Dan begrijp je waarom het overal voor een prikkie te krijgen is. Alleen voor verzamelaars die alles van Nash in huis willen hebben.

Ik vind 'm zo slecht nog niet. De klank en de productie ontsieren natuurlijk wel een beetje, maar Nash kwam met nieuw werk, en had iets te melden. Geen slappe covers (vandaar mijn aanvankelijke opmerking 'redelijk origineel', niet qua stijl/genre natuurlijk), hoewel er ook wat nummers door anderen zijn geschreven.

Uit de bijbehorende tour bleek ook wel dat Nash oprecht meende wat hij hier allemaal zong. Uit bootlegs wordt duidelijk dat Nash soms bijna woedend op het podium stond. De anders zo rustige, intieme Nash stond bij vlagen te schreeuwen i.p.v. te zingen.

Tja. Hm. Wat zal ik eens?

Wáár was Graham Nash eigenlijk zo kwaad over? Ik bedoel, hij probeert al sinds 1968 de wereld te verbeteren (Goddank) maar waren er in 1986 extra redenen om zo boos te zijn?

Het album staat stijf van de electronica en met enige regelmaat is er een irritante drummachine aanwezig. De produktie is verschrikkelijk jaren '80.

Wij zijn dit niet gewend van Nash, dat is duidelijk. En hij vervreemdt zich hier van zijn achterban, zonder nieuwe vrienden te maken. Ik vroeg me af, zou je er anders naar luisteren, het ook anders beoordelen, als hier sprake zou zijn geweest van een debuut? Misplaatst zou het album niet zijn geweest, menig artiest rukte in die tijd een blik electronica open.

In z'n soort vind ik de eerste drie nummers nogal meevallen, hoewel het haast opent (See you in Prague) als een ZZ top album van halverwege de jaren '80. Maar met name Keep away from me vind ik nog alleszins acceptabel.

Chippin' away is dan een klein draakje, maar ZZ top returns in Over the Wall. Er volgen duidelijk mindere nummers met Don't listen to me, Sad eyes en Newday. Glass and steel is dan nog alleraardigst, I got a rock een treurig stemmende afsluiting.

Maar ik begrijp dat er op Reflections nog een versie van Sad eyes staat zonder keyboards, die ga ik in ieder geval ook nog eens beluisteren.

Het aantal sterren is voorlopig, na driemaal achter elkaar luisteren. CSN&Y (in elke samenstelling) waren niet op hun sterkst, in de jaren '80.....Voor Daylight again wil ik dan nog een uitzondering maken.

Echt heel slecht vind ik dit niet..
Ik vind dit wel een hele breuk met de vrolijke folk/pop die Graham Nash maakte.
Overal zitten synthesizers aan vast geplakt en er is een dikke laag plastic overheen gesmeerd.

Over hoe de stem van Nash hier klinkt, zal ik niet veel zeggen anders krijg ik Stijn achter me aan..
Maar bijvoorbeeld bij "See You in Prague" heb ik soms echt het idee naar Phil Collins te zitten luisteren.. dat is op meerdere nummers het geval.

Vandaag dan eindelijk geluisterd.
Wat een (negatief) verschil met Songs for Beginners/
Ik zal niet veel woorden aan dit album vuil maken, want voor mij was het een fikse tegenvaller!
Een 2.0 kan er nog wel vanaf.

Dit album is 1 grote, curieuze grap. Het begint al bij de hoes , die doet denken aan slecht uitgevoerd Thompson Twins plagiaat. Daardoor hoopte ik nog een klein beetje op een vergeten 80's pareltje hoewel ik me daarvan gezien de artiest niet veel kon voorstellen. Maar helaas . Zwakke songs , waar de stem van Nash ook helemaal niet bij past. Totaal richtingloos. 1 ster