Janet - Unbreakable (2015)

In the US is het een hype, in nederland nog niet eens een bericht op musicmeter.
Dit is toch wel het album van janet waar ik zolang op het gewacht. Een soort rhythm nation 2015.
Terug met haar oude producers team Jam and Lewis, is dit een meesterwerk.
Vocaal haar sterkste album.
Haar laatste albums, die ik niet veel vond, ben ik in een klap vergeten.

ik breng mijn stem later uit ik heb hem namelijk gisteren laat nog beluisterd was er niet helemaal bij
maar wat ik hoorde beviel me wel eindelijk weer een keer wat beteken volle nummers in plaats van alleen maar over seks en zo

ik vind dit toch wel een erg goed album kan niet echt missers vinden
nummer hebben een goede tekst en het is mooi gezongen
the great forever after you fall broken heart heal en should know better vind ik nu het beste

Aangename verrassing en zat laatst nog te denken wanneer zij weer met iets nieuws zou uitkomen.
Voila en zeer benieuwd wat het is geworden. Vorige was zeker alweer op de juiste weg.

ik was vanmorgen blij verrast toen ik de eerste nummers voorbij hoorde komen. Lekkere productie. Mijn eerste gevoel was goed. Bij nummer 4 (the great forever) dacht ik "he wtf een duet met grote broer Michael?" Het bleek mevrouw zelf te zijn. Hoe dan ook een mooie verzameling nummers. Aan het eind vloog eea qua samenhang wat uit de bocht. Ik luister nog even verder...

Om nou te zeggen dat je, als nieuwsgierige leek, door de reacties hier veel wijzer wordt over dit album: Nee, niet echt. "..toch wel een erg goed album", "..aangename verrassing.." en "Hoe dan ook een mooie verzameling nummers..". Hmm.
Ik sta best open voor andere (dan metal) , swingende, muziek maar hier kan niemand wat mee.
Wat is wel/niet een supergoed nummer, en waarom? Hoe klinkt dit album?

Jacksonfan sinds Rhythm Nation en geen problemen om mijn gevoelens digitaal te verwoorden .
Prima album van La Jackson, maar is nog een groeier t.o.v. haar vorige (Discipline) die ik nog vaak genoeg draai. Moest de eerste nummers veel meer denken aan de stem van haar broer vanwege een meer fibratie in haar stem die Michael ook had en simpelweg de sound die ietwat is veranderd (zwaarder? Rustiger? Ben er nog niet achter...).

Verder een lekker soulfunky, relax album zonder eigenlijk een echte stevige rocker. Soms zelfs grappig zoals die met Miss Elliott. Vind dat ze ook beter passende gastartiesten kiest. De connectie met Elliott bleek al op Discipline en ook de samenwerking met J. Cole vind ik geslaagd.

Bevat één van de mooiste ballads van haar sinds tijden: After you fall. Zéér mooi met de subtiele gitaar en vooral piano die op een prettige manier in je hoofd blijft steken.
Alvast 3,5 sterren en de komende weken niet van mijn iPod weg te denken.

Het moge duidelijk zijn dat Janet Jackson altijd wel in de schaduw van haar broer Michael heeft geleefd. Daarbij gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat over het algemeen haar muziek mij niet zo kan boeien. In haar jaren ’80/’90 periode was het allemaal prima, maar haar laatste worpen kunnen over het algemeen mijn volledige goedkeuring niet wegdragen. Waarom dan toch deze plaat luisteren? Tsja, het blijft Janet Jackson en deze dame moet toch genoeg in haar mars hebben. Is dat op Unbreakable ook het geval?

Het bal wordt geopend door de titeltrack. Een interessant nummer met een vrij standaard productie. Dat interessante zit dan ook vooral in de leuke zanglijnen. Gewoon een lekker makkelijk nummer om mee te openen. Burnitup pakt de draad daarna op. Een dansbaar nummer met Missy Elliott, die alleen net de pit mist om écht los te gaan.
Op Dammn Baby horen we dat Janet tekstueel gezien haar klassieker kent. Een nummer met een fijne productie, maar een wat rommelige bridge. Great Forever is dan heel ontspannen. Een nummer dat niet al te veel opvalt. Ook over Shoulda Known Better ben ik niet direct heel erg te spreken. Door de vele tempowisselingen doet het nummer mij wat rommelig aan.
After You Fall is een heel aardige ballad geworden. Dat komt vooral doordat het mooi klein gehouden wordt. Ook Broken Hearts Heal is een fijn nummer. Dit nummer luistert vooral lekker weg door het leuke ritme. En ook over Night ben ik te spreken. Funky beats een beetje disco. Perfect nummer om lekker op te dansen.
Dream Maker/Euphoria valt eigenlijk totaal niet op en ook 2BLoved is wat te vlak in de energie. Dit nummer had wel meer kunnen zijn dan het nu is. Take Me Away is dan een erg makkelijk nummer, misschien wel iets te gemakkelijk. Om dan via een intermezzo uit te komen bij het heel rustige en toch een beetje saaie Lesssons Learned.
Black Eagle houd ook niet over en is niet meer dan aardig. Daar waar Well Travelled wel heel braaf en daardoor wat saai is. Het komt allemaal nog wel goed door Gon B Alright. Een lekker energiek en vrolijk nummer. Een dikke plus hier voor Janet, ook door die mooie blazers.
Het album sluit uiteindelijk af met twee versies van No Sleep. De normale versie en een remix met J.Cole. Het origineel is eigenlijk niks aan en ook de remix voegt daar weinig aan toe.

Een heel wisselend album van Janet Jackson dus. Er staan een paar goede songs op, zonder al te veel te moeten zoeken. Maar over de gehele linie is het toch allemaal wat te wisselvallig. Wel een interessante plaat.

(bron: Opus de Soul)

“No Sleeep” is een verassend leuke single, het had zo op “The Velvet Rope” kunnen staan. Ergens hoopte ik dan ook dat het hele album een 90s-throwback zou zijn, maar dat is het niet geworden. “Unbreakable” maakt echter wel een gedateerde indruk. Dit werk klinkt alsof het ergens tussen 2004-2006 is opgenomen. Het songmateriaal is veelal b-materiaal op z’n best. “Burnitup!” met Missy Elliott is wel oké, qua stijl heeft het wat weg van nummers die tien jaar geleden door producers als Danja of Timbaland werden gemaakt. Ook het drukke, retro Motown-esque “Gon’ B Alright” en het clubachtige “Night” mogen er zijn. De overige composities zijn iets te vlak om indruk te maken. Downtempo nummers als “Black Eagle” en “After You Fall” waren, denk ik, een stuk beter (en relevanter) geweest met een flinke scheut elektronica á la James Blake, nu klinkt het allemaal wat belegen. Toch leuk dat Janet weer met oude vrienden Jimmy Jam en Terry Lewis is herenigd, for old times’ sake, al benadrukt dit album dat de hoogtijdagen van Janet ver achter ons liggen.

Edit: twee off-topic berichten verwijderd.

Ik ben hier een stuk positiever over dan de meesten, merk ik al.

Janet Jackson was een hele tijd buiten beeld, dus heeft ze de tijd genomen voor een sterke comeback. Dat is een album geworden dat mooi in het huidige muzieklandschap past, zonder dat het geforceerd modern klinkt en terwijl het ook nog typisch Janet klinkt. Dat is erg knap. Het is een mooie symbiose geworden van moderne R&B en de oude Janet, en het voelt heel natuurlijk aan.

De grote kracht is de productie. Daar zitten Jimmy Jam en Terry Lewis achter, de mannen die haar groot hebben gemaakt. Ik was daardoor bang dat het gedateerd zou kinken, maar dat is geenszins waar. Wat ik mooi vind aan de productie, is dat het album een heel mooie klankkleur heeft. Een klankkleur waar Janets stemgeluid bovendien heel goed bij past. Haar stem, die inderdaad erg aan die van Michael doet denken, komt beter dan ooit tot zijn recht. Door de subtiele, sfeervolle, licht dromerige productie heeft het album een heel erg fijne sfeer.

Ook qua liedjes zit het goed. Alle emoties komen langs. Verdriet, verlangen, euforie, en vooral beel liefde (niet dat dat een emotie is), het is een album dat echt ingaat op Janets gevoels- en liefdesleven. Deze emoties komen heel puur en oprecht over. De composities zelf zijn veelal sterk; Unbreakable, No Sleeep, BURNITUP, Dammn Baby, After the Fall, het zijn nieuwe toppers in haar al fraaie oeuvre.

Helaas is niet alles goud wat er blinkt. Dat is het grootste minpunt: het duurt wat te lang, met een aantal vullers. Promise voelt wel heel erg als een onafgemaakt liedje dat er tussen is gepropt. Verder staan er twee bombastische liedjes op die van mij niet hadden gehoeven en zijn de liedjes op de tweede helff net wat minder overtuigend. Ze sluit wel lekker funky af met het nogal aan Sly and the Family Stone (I Want To Take You Higher) refererende Gon' B Alright.
De lengte is ook extra nadelig omdat het geluid heel eenzijdig is. Het ligt bijna allemaal in dezelfde sfeer, lekker loom en rustig. Dat is niet erg, maar dat moet niet langer dan een uur duren. Drie kwartier was prima geweest.

Leuk dat ze nog twee rappers heeft uitgenodigd, en vooral erg leuk om Missy Elliott weer eens te horen (ze klinkt anders maar nog altijd heel tof). J. Cole had van mij weg mogen blijven en klinkt helaas totaal out of place.

Maar wat mij betreft is het album zeer de moeite waard en een waardige comeback. Hoort gewoon tot haar beste werk. Knip de mindere nummers er tussenuit en je hebt een topalbum. En de eerste drie nummers plus No Sleeep horen bij mijn favoriete nummers van het jaar. Maar ook als geheel is het een fijn, zwoel en sfeervol album dat absoluut een aanrader is voor de R&B-liefhebbers. Janet kan nog altijd mee!

Zo voelt het album voor mij inderdaad ook. Ik heb het album nu zo'n plus veertig keer gehoord (voor mij dé manier een album goed te leren kennen) en er zit geen enkel nummer tussen dat ik apart zou opzetten, omdat ik het een topper vind. Al vind ik het album in z'n geheel wel heerlijk.

Als ik dan tóch voor een top vijf moet kiezen, staan daar Burnitup!, The Great Forever, Shoulda Known Better, After You Fall en Well Traveled in. En die laatste was wat mij betreft de perfecte opener geweest voor het album. Moet wel zeggen dat ik bij de eerste keer beluisteren van Well Traveled serieus bij m'n voordeur stond door het deurbel-geluid dat er heel irritant in is verwerkt .

Ik hoopte met Unbreakable dezelfde of betere ervaring te hebben als het album The Velvet Rope, wat ik destijds geweldig vond, en ook al heeft Unbreakable zeker een goede indruk achtergelaten, het is niet geëvenaard.

Ben eigenlijk alleen een fan van Control (met heerlijk 80s geluid) en ook wel van Rhythm Nation maar de rest kan me niet meer boeien dan het eens een keer te beluisteren. Dit album klinkt aardig maar vooral het begin komt heel kunstmatig digitaal over alsof auto-tune continue opvallend aanwezig is. Bovendien bevalt me het ook niet dat diverse nummers te veel klinken als haar broer, als ik die wil horen dan luister ik wel een album van zijn hand. Dit album gaat niet eens mijn top 50 van 2015 halen maar misschien dat een paar nummers een herkansing krijgen.

Wat vind ik wel aardig: Shoulda Known Better, After You Fall, Night, Dream Maker/Euphoria

Ik ben al sinds Rhythm Nation fan van Janet. Helaas vind ik haar laatste albums allemaal vreselijk. Teveel R&B en Hip Hop en daarbij allemaal teveel van hetzelfde. Toen ik wist dat er een nieuw album van Janet uit zou komen hoopte ik op een album dat me deed terug denken aan bijv. Janet uit 1993 en The Velvet Rope. Dat is het helaas niet helemaal geworden maar ben toch wel heel blij met dit album. Het is niet meer zo over geproduceerd als haar laatste albums en er is meer afwisseling.

Mijn favoriete nummers zijn Gon' B Alright, Broken Hearts Heal, The Great Forever (nieuwe single???) en het prachtige After You Fall. Oja, en geef mij de originele versie van No Sleeep maar, ZONDER dat gerap van J. Cole. En wtf is er met de stem van Missy Elliot gebeurd? Klinkt heel anders dan bijv. 12 jaar geleden!

3*

Jimmy Jam & Terry Lewis maken een plaat met Janet Jackson, dat wekt mijn nieuwsgierigheid. Zij is het zusje van dat zelf al heel wat gepresteerd heeft. Met name voor mij in de jaren '80 en '90 met Control, Rhythm Nation 1814 en het sterke The Velvet Rope. Met dit Unbreakable sluit ze weer aan op dat vrij hoge niveau. Er zit weer veel 'groove' in dit album en dan kun je het aan (de stem van) Janet wel overlaten om dat goed te brengen. Dat wordt dan ook gelijk uitstekend geproduceerd door de heren Jam & Lewis. Zo heb je zomaar in 2015 een prima Jackson plaat te pakken. Wie had dat nog gedacht?

Ik schrok eerst van het grote aantal songs, dan zou je toch een aantal fillers verwachten. Maar niets is minder waar. Natuurlijk staan er een aantal wel aardige songs op, maar het merendeel is (erg) goed en ook gevarieerd. Van de echt prachtige pianoballads After You Fall & Promise Of You (notabene en onbegrijpelijk een bonustrack), via het groovy No Sleeep & The Great Forever, naar het funky Gon B Allright & Burnitup! om er eens een paar te noemen. Vergeet ik bijvoorbeeld Shoulda Known Better. Prima comebackplaat van Jackson dus, die opvallend genoeg qua stemgeluid steeds meer gaat klinken als haar broertje ooit deed.

Aardig album, strak geproduceerd. Heb alleen enorm last van haar ik-lijk-op-michael-jackson-stem. Ik krijg daar kortsluiting van. Als je je eenmaal voorstelt dat dit door haar broer ingezongen is, dan kom je daar niet meer vanaf...

Maar volgens mij kan zij dat toch niet helpen sinusfiction? Denk maar aan hun duet Scream.

Dan wordt dit nog een van mijn meest gedraaide platen dit jaar. Een guilty pleasure misschien, al kan ik me niet van de indruk ontdoen dat dit bijzonder goed gemaakt is. No Sleeep, Lessons Learned, Shoulda Known Better ... zijn perfecte popsongs die me terugbrengen naar de 80s en bijna zo aanstekelijk zijn als wat de familie Jackson in die jaren bracht.
Die stem helpt natuurlijk ook, Michael lives on

Te veel nummers dat te veel op elkaar lijken qua sound. Dit zou een ideale album zijn om voor 8 a 10 nummers te kiezen. Nu duurt het allemaal heel erg lang. Natuurlijk kan het heel lang duren als alle nummers op hoge niveau zijn, maar dat is het in dit geval niet jammer genoeg. Het grootste probleem is denk ik dat alle nummers door Janet zelf zijn geschreven, waardoor het aan variatie ontbreekt. Er zat zeker potentie in om iets heel goeds te maken.

Ik weet niet of Janet opzettelijk Michael probeert na te doen of dat haar stem erg veranderd is, eigenlijk maakt het mij ook niet uit want het klinkt goed.

Mijn top 3 Unbreakable nummers:
1 The Great Forever
2 2 B Loved
3 Night

Janet is na een lange afwezigheid van dik zeven jaar (!) terug met een nieuwe plaat eind 2015: Unbreakable!
Wát een sound! Het klinkt als een 'back to the roots' met nummers waar veel liefde en geduld in is gelegd. Wat een goede teksten staan er op Unbreakable: vooral op de rustigere nummers waar je heerlijk bij wegdroomt. Denk aan 'Promise' (dat is dus NIET een half-afgemaakt nummer wat hierboven gezegd wordt; het is een compleet nummer wat weer te vinden is op een speciale uitgave van de plaat). 'Lessons Learned', 'Black Eagle' en 'Well Traveled' zijn echt inspirerende nummers waar je bij luisteren echt even bij stil staat. Haar stem is door de jaren heen wat zwaarder geworden maar wauw... Wat klinkt het goed!

Natuurlijk staan er ook wat stevigere nummers op: 'Dammn Baby' had een dikke hit kunnen worden net als 'Night', '2B Loved' en 'BURNITUP!'. Het album kwam ondanks nul promotie op nummer 1 terecht in de VS waarmee Janet één van de weinige muzikanten is met nummer 1-platen in vier (!) decennia. De R&B en alternatieve sound van Unbreakable zorgt ervoor dat de plaat volgens recensenten haar beste is sinds The Velvet Rope uit 1997. Ik ben nu alweer benieuwd naar haar opvolger!

Night valt op: vooral door het sterke einde. De rest van de nummers gaat ene oor in, andere oor uit. Qua productie voelt dit album vreemd gedateerder dan haar oudere albums.